Στην απομονωμένη αγροτική νότια Σουηδία, πιθανότατα κατά τις δεκαετίες του 1950 ή του 1960, ο Karl-Göran Persson, ένας απλός αγροφύλακας, βρήκε ένα νέο, εμμονικό σκοπό. Ένα επίσημο φυλλάδιο που ενημέρωνε τους πολίτες για το τι πρέπει να κάνουν σε περίπτωση πυρηνικού πολέμου, τον ενέπνευσε να μετατρέψει το στοιχειώδες ξύλινο παράπηγμά του, τοποθετημένο στη μέση ενός χωραφιού, σε ένα «καταφύγιο» για ολόκληρη την κοινότητα, σε περίπτωση που πέσει η βόμβα. Η ερμηνεία του Enis Lavant, ως ένας χαρακτήρας ευάλωτος και παράξενος, μοιάζει να αιωρείται ανάμεσα σε χαρακτήρες όπως ο Quasimodo και ο Nosferatu, προσδίδοντας μια ξεχωριστή αύρα σε αυτό το ατμοσφαιρικό, ασπρόμαυρο φιλμ.
Ο Skoog, γνωστός καλλιτέχνης, φωτογράφος και σκηνοθέτης από τη Σουηδία, εμπνεύστηκε αυτή την ιστορία, η οποία αναπτύχθηκε από ένα προηγούμενο σύντομο φιλμ και εικαστική εγκατάσταση, από μια πραγματική περίπτωση. Ο Persson, με αφοσίωση, μάζευε υλικά, όπως πεταμένα ξύλα και μεταλλικά στύλοι σιδηροδρομικών γραμμών, για να ενισχύσει τον ετοιμόρροπο χώρο του. Μόλις λάμβανε τη σύνταξή του, ξόδευε κάθε δεκάρα για αυτό το «τρελό» σχέδιο, διευρύνοντας, μονώνοντας και βάφοντας το κτίσμα που αναπτυσσόταν διαρκώς.
Τοπικά παιδιά προσέγγιζαν τον παιχνιδιάρικο Persson, ενώ μεγαλύτεροι νταήδες προσπάθησαν να κάνουν τη ζωή του δύσκολη, εγκαταλείποντας όμως σύντομα τις προσπάθειές τους. Ο Skoog παρουσιάζει την εσωτερική μάχη του Persson: ενίσχυε τον χώρο εναντίον τίνος; Του δικού του φόβου μοναξιάς; Των άλλων ανθρώπων; Ίσως. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, δεν φαινόταν μοναχικός, καθώς υπήρχαν σκηνές όπου ο Persson απολάμβανε την παρέα των γειτονικών χωρικών.
Η ταινία φέρνει στο μυαλό έργα όπως αυτά του Lisandro Alonso και το γλυπτό “House” της Rachel Whiteread. Ως αποτέλεσμα της βάσης της σε εικαστική εγκατάσταση, παρουσιάζει μια κάπως στατική εικόνα, αφήνοντας το ερώτημα για την πορεία της. Τελικά, ο Skoog μας επιτρέπει να σκεφτούμε ότι, παραδόξως, το «καταφύγιό» του μπορεί πράγματι να αποδειχθεί χρήσιμο σε κάποιον, αν και ακόμη και αυτό παραμένει ασαφές. Η ερμηνεία του Lavant είναι μοναδική, επιδεικνύοντας τις δεξιότητές του στο ακορντεόν – όπως είχε γίνει εμφανές και στο “Holy Motors” του Leos Carax – καθώς και την ικανότητά του να υπνωτίζει κοτόπουλο.
Το “Redoubt” προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες του Ηνωμένου Βασιλείου από τις 27 Μαρτίου.
