Ο κάθε άνθρωπος κουβαλάει μια προσωπική λίστα τραγουδιών, που αντανακλά στιγμές της ζωής του, από την πρώτη νεανική ανακάλυψη μέχρι τις πιο απρόσμενες συναισθηματικές κορυφώσεις. Σε αυτήν την κατηγορία, ο καλλιτέχνης Moby μοιράζεται τις δικές του μουσικές εμμονές, αποκαλύπτοντας τα τραγούδια που τον καθόρισαν, τον συγκίνησαν ή απλώς τον έκαναν να νιώθει ζωντανός.
Η πρώτη μουσική αγάπη του Moby ήταν το “I Fought the Law” των The Clash, ένα τραγούδι που ηχογραφούσε ξανά και ξανά σε ένα παλιό Dictaphone, δίνοντας την εντύπωση εκρηκτικού ήχου. Στη συνέχεια, το πρώτο του σινγκλ, το “Convoy” του CW McCall, αγοράστηκε έναντι 1 δολαρίου από ένα κατάστημα στο Κονέκτικατ και ακούστηκε 40 φορές στη σειρά, προκαλώντας μάλιστα την ανησυχία της μητέρας του για το αν κατευθυνόταν προς τη μουσική ή την εξάρτηση.
Όσον αφορά το καραόκε, ο Moby δηλώνει περήφανος που δεν έχει τραγουδήσει ποτέ το ίδιο τραγούδι δύο φορές. Ωστόσο, παραδέχεται ότι το “My Way” του Frank Sinatra, το “In Da Club” του 50 Cent, αλλά και το “Bust a Move” του Young MC, δεν ήταν από τις καλύτερες στιγμές του. Αντίθετα, το “I Know You Got Soul” των Eric B & Rakim, ένα κομμάτι που έπαιζε αμέτρητες φορές κατά τη διάρκεια των DJ sets του στη δεκαετία του ’80, κατέχει μια ξεχωριστή θέση.
Για την ιδανική μουσική υπόκρουση σε ένα πάρτι, ο Moby προτείνει το “Been Caught Stealing” των Jane’s Addiction, ένα τραγούδι που προκάλεσε πανικό σε ένα πάρτι στο Lower East Side της Νέας Υόρκης το 1989. Ωστόσο, δεν λείπουν και οι αναθεωρήσεις. Το “Lola” των Kinks, για παράδειγμα, απορρίπτεται πλέον λόγω των στίχων που θεωρούνται χονδροειδείς και τρανσφοβικοί, παρά τη συμπάθεια του για την πρώιμη δουλειά του συγκροτήματος.
Μια απρόσμενη αποκάλυψη είναι η μυστική αγάπη του για το “My Heart Will Go On” της Céline Dion, ένα τραγούδι που παραδέχεται ότι του αρέσει, παρά το γεγονός ότι θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά την καριέρα του. Για πιο… σωματικές στιγμές, προτείνει το “4′33″” του John Cage, ενώ το “I Feel Love” της Donna Summer περιγράφεται ως η καλύτερη χορευτική ηλεκτρονική μουσική, ένα τραγούδι που προφήτευε το μέλλον.
Συναισθηματικά, το “Vincent” του Don McLean είναι αυτό που τον κάνει να κλαίει, ενώ το “Not to Touch the Earth” των Doors τον ξυπνάει, χάρη στον θαυμασμό του για τον Jim Morrison και τους υπαρξιακούς στίχους του. Τέλος, για την κηδεία του, επιλέγει το “Last Night” του Moby, ένα τραγούδι από το ομώνυμο άλμπουμ του 2008, θεωρώντας το ένα αριστούργημα που αξίζει να ακουστεί.
