Από τη συνεχώς αναπτυσσόμενη βιομηχανία θρησκευτικών ταινιών, έρχεται αυτή η δραματοποίηση του τελευταίου δείπνου του Ιησού και των γεγονότων που οδήγησαν σε αυτό, η οποία είναι όσο πιο απλή γίνεται. Ωστόσο, είναι απολύτως επαρκής για τον σκοπό που πιθανότατα είχε: κάτι που οι θρησκευόμενες οικογένειες μπορούν να προβάλουν στην τηλεόραση για τους εφήβους, ενώ οι μεγάλοι ετοιμάζουν το εορταστικό τους γεύμα. Ως αφυδατωμένη θεολογία, περιέχει όλα τα βασικά θρησκευτικά θρεπτικά συστατικά της Καινής Διαθήκης – συμπεριλαμβανομένου του θαύματος των ψωμιών και των ψαριών, της διαμάχης του Ιησού με τους ραβίνους της Ιερουσαλήμ, της εφεύρεσης του ευχαριστιακού μυστηρίου στο ομώνυμο δείπνο, των προδοσιών από τον Ιούδα και τον Πέτρο – και στη συνέχεια, η σταύρωση και η ανάσταση περνούν γρήγορα μέχρι να βγουν τα ψωμιά από τον φούρνο.
Φυσικά, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία εδώ ότι ο Ιησούς μας (τον υποδύεται ο Jamie Ward) δεν είναι παρά ο γιος του Θεού και, επομένως, ο Μεσσίας. Όμως, θεατές από πιο κοσμικές οικογένειες ή ακόμα και από οικογένειες άλλων θρησκειών, μπορεί να βρουν αυτή την ταινία όχι μόνο ως ένα χρήσιμο εισαγωγικό μάθημα για τον Χριστιανισμό, αλλά και ως μια σεβαστή υπενθύμιση του πώς ο Ιησούς ήταν πρώτα και κύρια Εβραίος, και ότι το Τελευταίο Δείπνο ήταν ένας εορτασμός του Πάσχα με δικές του τελετουργίες και ιερές σημασίες.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει το σενάριο, συν-γραφόμενο από τον σκηνοθέτη Mauro Borrelli και τον John Collins, το οποίο δίνει έμφαση στις εμπειρίες του αποστόλου Πέτρου πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το πάθος. Τον Πέτρο υποδύεται ο σταθερός ξανθός James Oliver Wheatley, ο οποίος έπαιξε επίσης τον Ιωάννη τον Βαπτιστή στη τηλεοπτική σειρά Jesus: Crown of Thorns. Ο Wheatley προσδίδει μια αμήχανη αμεσότητα στον ρόλο, μαζί με μια κάπως ατσούμπαλη στάση που υποδηλώνει ότι έχει περάσει περισσότερο χρόνο ιππεύοντας άλογα παρά ψαρεύοντας. Η όμορφη, πατρική του ποιότητα βοηθά το κοινό να του συγχωρήσει την προειπωμένη του άρνηση του Ιησού τρεις φορές πριν λαλήσει ο πετεινός, σε αντίθεση με τον βλοσυρό Ιούδα (Robert Knepper), ο οποίος είναι ξεκάθαρα κακός επειδή αμφισβητεί τα πάντα.
Όσον αφορά την παραγωγή, η ταινία είναι αξιοπρεπής, αν και η μουσική είναι υπερβολική, ενώ οι τοποθεσίες στο Μαρόκο παρέχουν ένα φωτογενές φόντο. Ωστόσο, είναι απογοητευτικό που δεν τόλμησε να παρουσιάσει μια ταινία που να επικεντρώνεται αποκλειστικά στο δείπνο αυτό σε πραγματικό χρόνο, ίσως εστιάζοντας στις γαστρονομικές πτυχές του γεύματος και στις συζητήσεις μεταξύ των μαθητών που κάθονταν πιο μακριά από τον Ιησού, μεθώντας ήσυχα στο παρασκήνιο ή τσακώνοντας για τα πιο νόστιμα κομμάτια αρνιού στο πιάτο. Μπορούμε μόνο να ευχηθούμε κάποιος να κάνει αυτή την ταινία στο μέλλον. Η ταινία “The Last Supper” προβάλλεται στους κινηματογράφους του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας από τις 20 Μαρτίου.
