Η χρονική πορεία δεν είναι γραμμική για τους Chris και Rich Robinson. Όταν το συγκρότημά τους, οι Black Crowes, εμφανίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’80, η μουσική βρισκόταν σε μια μαγική μεταβατική περίοδο, με τις τεχνολογικές εξελίξεις να οδηγούν την ποπ σε απρόσμενα μέλλοντα, καθώς η techno, το hip-hop και το acid house άφηναν το rock ‘n’ roll να μοιάζει με ιστορικό κομμάτι. Οι αδελφοί Robinson, προφανώς, δεν είχαν λάβει το μήνυμα, εμφανιζόμενοι με μια έκρηξη ψυχεδελικών χρωμάτων και πατσουλί, με μια εμπνευσμένη διασκευή του Otis Redding που μετέφερε την αίσθηση των Stax της δεκαετίας του ’60 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’70, ντυμένη με τζιν παντελόνια καμπάνα και αλαζονεία τύπου “Sticky Fingers”.

Σχεδόν 40 χρόνια αργότερα, λίγα έχουν αλλάξει στην ερμητικά σφραγισμένη “θερμοκοιτίδα” των Crowes. Υπήρξαν καταστροφικές διαφωνίες, φιλικές παύσεις και ριζικές αλλαγές στη σύνθεση, με αποτέλεσμα οι αδελφοί να είναι πλέον οι μόνοι ιδρυτικά μέλη που απομένουν. Παρόλα αυτά, παραμένουν υπερήφανοι εξόριστοι από την “κύρια οδό” και τον 21ο αιώνα. Αυτό καθιστά το 10ο άλμπουμ τους ένα ακαταμάχητο απόλαυση. Σε αυτές τις ζοφερές στιγμές, με πόλεμο, γενοκτονία και μανιακούς στο τιμόνι σε όλο τον κόσμο, ποιος μπορεί να κατηγορήσει κάποιον που αποδρασμίζει στον απλούστερο κόσμο που υφαίνεται εδώ, κυβερνώμενο από ριφ που θα ταίριαζαν στον Keef, αλάνθαστα grooves και το είδος της rock ‘n’ roll περιπέτειας που αναζωογονείται πάντα στα χέρια των Crowes;

Το “A Pound of Feathers” συνεχίζει την ανοδική πορεία που ξεκίνησε με το “Happiness Bastards” του 2024, το οποίο αναζωογόνησε τη λειτουργία τους μετά από περίπου μια δεκαετία “πάγου” και τους χάρισε στους Robinsons τις καλύτερες κριτικές τους αιώνα. Αλλά ενώ επιστρέφουν σε μια νικητήρια φόρμουλα εδώ – με τον ίδιο παραγωγό και το ίδιο στούντιο ηχογράφησης στο Νάσβιλ όπως ο προκάτοχός του – δεν υπάρχει τίποτα τυποποιημένο ή “τηλεφωνικό” σε αυτό. Γι’ αυτό είναι δύσκολο να παραβλέψει κανείς τη γοητεία των Crowes με τα vintage ηχητικά και στυλιστικά στοιχεία: καμία άλλη μπάντα έκτοτε δεν έχει παίξει το παρελθόν με τέτοια αυθεντία, τόση χαρά, τέτοια αφοσίωση με όλη τους την ψυχή. Έχουν ξεπεράσει εδώ και καιρό την παρωδία για να γίνουν αυτό που λάτρευαν, ένα έξυπνο κόλπο αν μπορείς να το πετύχεις.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν απαιτείται μια ορισμένη αναστολή της δυσπιστίας. Πρέπει να πιστέψεις στη μυστικιστική αύρα των Crowes, στο μυθικό περιβάλλον των rock ‘n’ rollers και των τρόπων ζωής τους. Αυτά τα τραγούδια αφορούν κατά πολύ τις πραγματικότητες της ζωής σε ένα περιοδεύον rock συγκρότημα μιας συγκεκριμένης ηλικίας: κατάχρηση ουσιών, παροδικές ερωτικές σχέσεις και εκείνο το ιδιότυπο κενό που συχνά ακολουθεί την ακολασία. Και ενώ δίσκοι όπως το “Being There” των Wilco έχουν εξετάσει αυτό το θέμα από μια πιο εξελιγμένη οπτική γωνία, οι Crowes μας προσκαλούν απλώς να απολαύσουμε τις περιπέτειές τους και να νιώσουμε συμπάθεια για το “κατέβασμα” του επόμενου πρωινού.

Η μουσική των Crowes κάνει τρομερή δουλειά στο να πουλήσει τις στρεβλές rock ‘n’ roll ιστορίες τους, ένα τέλειο-ατελές μείγμα από την “ζημιά” των Stones (It’s Like That) και αψεγάδιαστα Zeppelin-ικά στοιχεία (Cruel Streak, και ο εξαιρετικά ζοφερός, Kashmir-ικού ύφους επίλογος Doomsday Doggerel). Και υπάρχει άφθονη ποίηση, χάρισμα και ευφυΐα στους στίχους των Robinsons. “Κοιμήθηκα όλη νύχτα σε ένα κοίλο κούτσουρο”, καυχιέται το κομμάτι έναρξης Profane Prophecy, που οδηγείται από το cowbell, προσθέτοντας ότι “το υπόβαθρό μου στην ακολασία είναι ο ισχυρισμός μου για δόξα”. Στο You Call This a Good Time;, εν τω μεταξύ, ο Chris μουρμουρίζει: “Δεν θυμάμαι τι συνέβη σε εκείνη την τουαλέτα”. Οι κύριοι δεν λένε ποτέ· οι απατεώνες και οι περιπλανώμενοι, φαίνεται, απλώς δεν μπορούν να θυμηθούν.

Έπειτα, υπάρχει το πάθος. Οι σπαθοκοπημένοι αντι-ήρωές τους γλιστρούν στις σκηνές και στα παρασκήνια τους, φαινομενικά άτρωτοι στις συνέπειες των πράξεών τους, μέχρι που δεν είναι πια. Το Pharmacy Chronicles είναι ένα μίνι-έπος 70s sad-rock που απεικονίζει την ικανότητα των Crowes τόσο στη φαντασία του rock ‘n’ roll όσο και στις άβολες πραγματικότητες πίσω από αυτή τη φαντασία, οι οποίες αποκαλύπτονται όταν η βαρύτητα ξαφνικά και άβολα επεμβαίνει. Νωρίς, ο Robinson χαίρεται σε “άρωμα, σαμπάνια και αμαρτία”. Αλλά κάπου στην πορεία, η ψευδαίσθηση δίνει τη θέση της στην απογοήτευση, και αναρωτιέται για “το γέμισμα της δεύτερης πλευράς / το παυσίπονο συνταγής”. Το ρεφρέν – “οι καλές στιγμές δεν τελειώνουν” – τονίζεται από αιθέριο slide κιθάρα και εμποτίζεται με μελαγχολία.

Αυτές οι αριστοτεχνικές στιγμές εξισορροπούν τις πιο “φτηνές” συγκινήσεις αλλού, και καθιστούν το “A Pound of Feathers” μια τόσο πλούσια, ανταποδοτική εμπειρία. Σε αυτά τα 11 κομμάτια, οι Crowes τα έχουν όλα: εξυμνούν την προστατευτική ατρωσία του rock ‘n’ roll πριν αποκαλύψουν τις δικές τους “γυάλινες καρδιές”. Το γεγονός ότι όλα λειτουργούν τόσο καλά και ποτέ δεν μοιάζουν αρχαϊκά ή παλιομοδίτικα είναι απόδειξη μιας άυλης αλχημείας.

Η ηλικία δεν μπορεί να αλλοιώσει τους Crowes. Κάποιος ας πει σε εκείνον τον παράξενο τεχνο-επιχειρηματία που σπαταλά τα δισεκατομμύριά του για να γυρίσει πίσω το βιολογικό του ρολόι, ότι μια ομάδα “κακοποιών” έχει ανακαλύψει το μυστικό της αιώνιας νιότης, και αυτό δεν έχει σχέση με τρελές δίαιτες υγείας και, φαινομενικά, έχει να κάνει τα πάντα με – όπως λέει ο Viv Savage των Spinal Tap – “το να περνάς καλά, συνέχεια”.