Η Northern Ballet παρουσιάζει μια νέα παραγωγή που συνδυάζει το καινοτόμο με το παραδοσιακό, καθιερώνοντας πιθανώς το πρώτο μεγάλο μπαλέτο που εστιάζει σε μια ιστορία αγάπης μεταξύ γυναικών. Η παράσταση αντλεί έμπνευση από τη ζωή της Anne Lister, της γαιοκτήμονος του Yorkshire του 19ου αιώνα, γνωστής και ως “Gentleman Jack”. Από πλευράς μορφής, η χορογράφος Annabelle Lopez Ochoa διατηρεί αυστηρό έλεγχο στην αφήγηση, αξιοποιώντας στο έπακρο τις δυνατότητες των χορευτών, όπως οι μακρές αραμπέσκες και η ρευστότητα της κίνησης. Πρόκειται για μια ευκολοπρόσιτη και καλόγουστη παραγωγή, η οποία βάζει στο επίκεντρο τον έρωτα μεταξύ δύο (στην πραγματικότητα τριών) γυναικών.
Η Gemma Coutts ενσαρκώνει την Lister, ντυμένη με καπέλο, φράκο και χαμηλά παπούτσια μπαλέτου. Όπως και η χορογραφία, η ερμηνεία της είναι δυναμική και άμεση, με μια αυθάδικη κίνηση, ένα τίναγμα του ισχίου και του ποδιού, που αποπνέει αυτοπεποίθηση. Χτυπάει το μπαστούνι της στο πάτωμα και οι άνδρες υπακούν. Ωστόσο, δεν παραλείπει να δείξει και τη ρομαντική της πλευρά. Ένα ερωτικά φορτισμένο pas de deux με την αγαπημένη της Mariana (Saeka Shirai) πάνω σε ένα τραπέζι δείπνου, αν και όχι “ακατάλληλο”, είναι γεμάτο πάθος, τρυφερότητα και πόθο. Η Lister σηκώνει το κουδούνι που χρησιμοποιεί για να δίνει εντολές στους υπαλλήλους της και το περνάει γύρω από το σώμα της Mariana χωρίς να την αγγίξει: εκείνη τρέμει. Στη συνέχεια, το περνάει κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης της Mariana. Πρόκειται για μια από τις πιο αισθησιακές χορογραφίες που έχουν παρουσιαστεί πρόσφατα.
Η ρευστότητα της κίνησης… Η Gemma Coutts, αριστερά, στο “Gentleman Jack”. Φωτογραφία: Tristram Kenton/The Guardian.
Όταν, δυστυχώς, η Mariana υποκύπτει στις συμβάσεις και παντρεύεται έναν άνδρα, η σιωπηλή θλίψη της Lister είναι ένα από τα λίγα σημεία που δεν αποδίδονται πλήρως, κάτι που δεν βοηθάει η μοιρολογική μουσική του Peter Salem σε εκείνη τη σκηνή (σε αντίθεση με άλλες στιγμές, όπου η ρυθμική μουσική ταιριάζει με την καθαρότητα, τη δυναμική και το δράμα της κίνησης). Όταν η Lister φλερτάρει με μια άλλη γυναίκα, την Ann Walker, η χορεύτρια Rachael Gillespie αποδίδει με ζωντάνια την έκπληξη, τη χαρά και την ενθουσιώδη ανησυχία της Walker, ακριβώς όπως η Shirai μεταφέρει την απογοήτευση και τη ζήλια της Mariana όταν βλέπει το νέο ζευγάρι μαζί.
Η αισθητική και ο τόνος είναι αρκετά λιτοί, αν και υπάρχει και χιούμορ. Η Lopez Ochoa έχει δημιουργήσει μια σαφή, αιχμηρή χορευτική γλώσσα για το μπαλέτο, η οποία, αν και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως κάπως περιορισμένη, ορίζει έναν συγκεκριμένο κόσμο και παρέχει στο κοινό αναγνωρίσιμα οπτικά στοιχεία. Το ίδιο ισχύει και για το αποτελεσματικό σκηνικό του Christopher Ash, με τα κινούμενα ράφια βιβλιοθηκών που λειτουργούν ως οθόνες για στιγμιότυπα τοπίου και αστικού τοπίου – ένας διακριτικός τρόπος για να οριστούν οι σκηνές. Τα διάσημα κωδικοποιημένα ημερολόγια της Lister αναπαρίστανται από χορεύτριες που περιστρέφονται με κοστούμια διακοσμημένα με τη μυστηριώδη γραφή της – αυτό που κάποτε κρατήθηκε μυστικό, τώρα γιορτάζεται.
Leeds Grand theatre έως 14 Μαρτίου. Στη συνέχεια περιοδεία έως 5 Σεπτεμβρίου
