Η ενσωμάτωση της τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ) στις καθημερινές ροές εργασίας των εργαζομένων είναι πλέον αναμενόμενη, με εταιρείες όπως η Accenture να συνδέουν την προαγωγή των στελεχών με τη χρήση εσωτερικών εργαλείων ΤΝ. Αυτή η τάση αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη στροφή στις εταιρείες, οι οποίες δεν χρησιμοποιούν την ΤΝ μόνο για αυτοματοποίηση, αλλά και για να αυξήσουν τις προσδοκίες για την παραγωγή εργασίας.
Η μέτρηση της απόδοσης είναι απαραίτητη, και τα εργαλεία ΤΝ μπορούν πράγματι να μειώσουν την τριβή, να εξαλείψουν εργασίες χαμηλής αξίας και να διευκρινίσουν στόχους, ενισχύοντας τις ανθρώπινες ικανότητες. Ωστόσο, το λάθος προκύπτει όταν η αυξημένη μετρούμενη παραγωγή εκλαμβάνεται ως βιώσιμη απόδοση. Η εξίσωση των κερδών παραγωγικότητας με μόνιμες αυξήσεις προσδοκιών ισοδυναμεί με δανεισμό από βιολογικά αποθέματα, με το χρέος να εξοφλείται αργότερα μέσω αποδέσμευσης, αυξημένης κινητικότητας προσωπικού και μειωμένης προσαρμοστικότητας.
Η ΤΝ μπορεί να διπλασιάσει την παραγωγή, αλλά η ανθρώπινη βιολογία δεν μπορεί. Η λογική πίσω από την κλιμάκωση είναι κατανοητή: αν τα εργαλεία παραγωγής επιτρέπουν σε έναν σύμβουλο να αναλύσει διπλάσια δεδομένα, γιατί να μην προσαρμοστούν οι στόχοι; Εάν οι βοηθοί κωδικοποίησης συμπιέζουν τους χρόνους ανάπτυξης, γιατί να μην επαναπροσδιοριστούν τα χρονοδιαγράμματα παράδοσης; Εάν οι πίνακες ελέγχου ποσοτικοποιούν την απόδοση σε πραγματικό χρόνο, γιατί να μην βαθμονομηθούν οι προσδοκίες με ακρίβεια;
Το πρόβλημα είναι ότι η επιτάχυνση των μηχανών δεν επεκτείνει αυτόματα την ανθρώπινη ικανότητα. Η ανθρώπινη απόδοση ακολουθεί μη γραμμικές καμπύλες. Το μέτριο στρες οξύνει την προσοχή, ενώ το χρόνιο στρες υποβαθμίζει τη μνήμη, την κρίση και τη συναισθηματική ρύθμιση. Η ενέργεια είναι πεπερασμένη, όπως και η ικανότητα ανάκαμψης και η συναισθηματική χωρητικότητα. Όταν η ΤΝ αυξάνει τον ρυθμό και τον όγκο της εργασίας, το βιολογικό σύστημα δεν κλιμακώνεται παράλληλα. Η τεχνολογία μπορεί να συμπιέσει εργασίες, αλλά όχι την ανάκαμψη.
Όταν οι εταιρείες χρησιμοποιούν την ΤΝ για να επεξεργαστούν διπλάσιες πληροφορίες, να παρακολουθήσουν διπλάσιες συναντήσεις και να παράγουν διπλάσια παραδοτέα, ο πειρασμός είναι να αντιμετωπιστεί αυτή η αύξηση ως το νέο πρότυπο. Αυτό που κάποτε ήταν εξαιρετικό, γίνεται αναμενόμενο. Αυτό που κάποτε ήταν προσωρινό, γίνεται μόνιμο. Με την πάροδο του χρόνου, αυτή η ασυμφωνία οδηγεί σε προβλέψιμες συνέπειες: αύξηση των κύκλων επαγγελματικής εξουθένωσης, άνοδος της απουσίας, περιορισμός της δημιουργικής επίλυσης προβλημάτων λόγω συσσώρευσης γνωστικού φορτίου και μείωση της διακριτικής προσπάθειας. Τα ίδια τα εργαλεία που σχεδιάστηκαν για να ξεκλειδώσουν την παραγωγικότητα αρχίζουν να διαβρώνουν τις ικανότητες που τη στηρίζουν.
Αυτές οι επιπτώσεις έχουν μετρήσιμες οικονομικές συνέπειες. Η απώλεια προσωπικού δεν είναι απλώς ένα πολιτιστικό πρόβλημα. Η αντικατάσταση εξειδικευμένων εργαζομένων γνώσης μπορεί να κοστίσει ένα σημαντικό ποσοστό της ετήσιας αποζημίωσης, λαμβάνοντας υπόψη τα κόστη πρόσληψης, τον χρόνο ενσωμάτωσης, την απώλεια παραγωγικότητας και τη διαταραχή της ομάδας. Εάν οι επαναπροσδιορισμοί προσδοκιών που καθοδηγούνται από την ΤΝ αυξήσουν ακόμη και μέτρια την απώλεια προσωπικού, τα οικονομικά οφέλη από την αυξημένη παραγωγή μπορούν να αντισταθμιστούν γρήγορα από το κόστος αντικατάστασης και την αποδυναμωμένη θεσμική μνήμη.
Η μεταβλητότητα της παραγωγικότητας επηρεάζει επίσης την ποιότητα των κερδών. Οι εργαζόμενοι που λειτουργούν κοντά στα φυσιολογικά όρια τείνουν να παράγουν σύντομες εκρήξεις αυξημένης απόδοσης, ακολουθούμενες από κόπωση, αποδέσμευση ή εκτεταμένες άδειες. Αυτή η μεταβλητότητα περιπλέκει τον προγραμματισμό και αποδυναμώνει την επιχειρησιακή προβλεψιμότητα. Σε βιομηχανίες έντασης γνώσης, η βιώσιμη αξία εξαρτάται λιγότερο από την ακατέργαστη παραγωγή και περισσότερο από την κρίση, την καινοτομία και τη συνεργατική επίλυση προβλημάτων. Αυτές οι ικανότητες υποβαθμίζονται όταν παραβλέπονται οι βιολογικοί περιορισμοί.
Η δυναμική του “δανεισμού από βιολογικά αποθέματα” μοιάζει με χρηματοοικονομική μόχλευση. Όταν οι εταιρείες αυξάνουν το χρέος χωρίς να ενισχύουν την υποκείμενη ταμειακή ροή, ενισχύουν τις βραχυπρόθεσμες αποδόσεις αλλά αυξάνουν τη μακροπρόθεσμη ευθραυστότητα. Η κλιμάκωση των προσδοκιών παραγωγής χωρίς ενίσχυση της ανάκαμψης, της αυτονομίας και της εμπιστοσύνης δημιουργεί μια παρόμοια ανισορροπία. Οι οργανισμοί μπορεί να παρουσιάσουν εντυπωσιακά τριμηνιαία κέρδη, ενώ παράλληλα εξαντλούν κρυφά το ανθρώπινο κεφάλαιο που υποστηρίζει τη μελλοντική απόδοση.
Υπάρχουν επίσης εκθέσεις συμμόρφωσης και φήμης. Καθώς οι εταιρείες συλλέγουν περισσότερα δεδομένα συμπεριφοράς και βιομετρικά δεδομένα μέσω συστημάτων ΤΝ και φορητών τεχνολογιών, οι ρυθμιστικές αρχές δίνουν μεγαλύτερη προσοχή στις προστασίες ιδιωτικότητας και αναπηρίας. Μια παραβίαση που περιλαμβάνει δεδομένα υγείας ή συμπεριφοράς μπορεί να μεταφραστεί γρήγορα σε ζημιά φήμης και διάβρωση της αγοραίας αξίας. Η διακυβέρνηση του ανθρώπινου κεφαλαίου αποτελεί όλο και περισσότερο μέρος της διαχειριστικής επίβλεψης, όχι ένα περιφερειακό ζήτημα ανθρώπινου δυναμικού.
Τίποτα από τα παραπάνω δεν υποδηλώνει την εγκατάλειψη των μετρήσεων. Η διάκριση έγκειται στον τρόπο χρήσης τους. Η ΤΝ πρέπει να αφαιρεί τριβές, όχι να αυξάνει μόνιμα το βιολογικό όριο. Πρέπει να επεκτείνει τη στρατηγική ικανότητα, όχι να συμπιέζει τον χρόνο ανάκαμψης. Οι μετρήσεις μπορούν να πειθαρχήσουν την απόδοση, αλλά δεν μπορούν να εξαλείψουν τους φυσιολογικούς περιορισμούς.
Η εμπιστοσύνη παίζει καθοριστικό ρόλο. Τα περιβάλλοντα υψηλής εμπιστοσύνης μειώνουν το κόστος συντονισμού και επιταχύνουν την εκτέλεση. Όταν η παρακολούθηση αισθάνεται διαφανής και υποστηρικτική, η υιοθέτηση τείνει να ακολουθεί. Όταν αισθάνεται εξαγωγική, οι αντιδράσεις στρες αυξάνονται και η εσωτερική παρακίνηση μειώνεται. Η παρακολούθηση μπορεί να αυξήσει την ορατή παραγωγή βραχυπρόθεσμα, αλλά μπορεί κρυφά να αυξήσει το μακροπρόθεσμο κόστος της οργάνωσης.
Οι επενδυτές εξετάζουν όλο και περισσότερο τη σταθερότητα και την ανθεκτικότητα του εργατικού δυναμικού ως κινητήριες δυνάμεις της ανθεκτικής απόδοσης. Οι γνωστοποιήσεις ανθρώπινου κεφαλαίου βρίσκονται πλέον δίπλα στις οικονομικές καταστάσεις για την αξιολόγηση της μακροπρόθεσμης δημιουργίας αξίας. Μια στρατηγική που βασίζεται στο διπλασιασμό της παραγωγής μέσω της ΤΝ χωρίς την ενίσχυση της ανάκαμψης, της αυτονομίας και της εμπιστοσύνης κινδυνεύει να δημιουργήσει εύθραυστους οργανισμούς που θα θρυμματιστούν υπό πίεση.
Τα διοικητικά συμβούλια και οι εκτελεστικές ομάδες θα πρέπει να θέτουν πιο αυστηρές ερωτήσεις καθώς επιταχύνεται η υιοθέτηση της ΤΝ. Τα κέρδη παραγωγικότητας προέρχονται από την αφαίρεση τριβών ή την κλιμάκωση προσδοκιών; Ενσωματώνονται κύκλοι ανάκαμψης στα συστήματα απόδοσης; Ενισχύουμε την ανθεκτικότητα του ανθρώπινου κεφαλαίου ή το καταναλώνουμε για βραχυπρόθεσμα κέρδη; Σε ορίζοντα τριών έως πέντε ετών, ποια προσέγγιση παράγει πιο σταθερές αποδόσεις;
Οι εταιρείες που είναι πιο πιθανό να επιτύχουν στην εποχή της ΤΝ δεν θα είναι αυτές που απαιτούν τους μεγαλύτερους πολλαπλασιαστές παραγωγικότητας. Θα είναι αυτές που ευθυγραμμίζουν την τεχνολογική επιτάχυνση με τη βιολογική βιωσιμότητα. Αυτό απαιτεί πειθαρχία σχεδιασμού. Σημαίνει την ενσωμάτωση κύκλων ανάκαμψης στα συστήματα απόδοσης. Σημαίνει τη μέτρηση της αξίας σε ορίζοντες πολλαπλών ετών αντί της επιβράβευσης τριμηνιαίων κορυφών. Και σημαίνει την αναγνώριση ότι, ενώ η ΤΝ μπορεί να επεκτείνει την αναλυτική ικανότητα και να συμπιέσει τα χρονοδιαγράμματα, δεν μπορεί να ξαναγράψει τα όρια της ανθρώπινης φυσιολογίας. Οι οργανισμοί που αγνοούν αυτόν τον περιορισμό μπορεί να επιτύχουν εντυπωσιακά βραχυπρόθεσμα κέρδη. Μπορεί επίσης να ανακαλύψουν ότι το πραγματικό σημείο συμφόρησης στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης δεν είναι η τεχνολογική ικανότητα. Είναι το βιολογικό σύστημα που αναμένεται να συμβαδίζει με αυτήν.
