Επιστήμονες από την Κίνα και τη Γερμανία εντόπισαν τέσσερις πιθανές τοποθεσίες προσγείωσης για την πρώτη επανδρωμένη αποστολή της Κίνας στη Σελήνη, σε μια περιοχή που έχει επίσης προσελκύσει το ενδιαφέρον της NASA. Η περιοχή Rimae Bode, στην κοντινή πλευρά της Σελήνης, προτιμάται για την ποικιλία γεωλογικών δειγμάτων που προσφέρει, συμπεριλαμβανομένων ηφαιστειακών υλικών, τα οποία είναι ιδανικά για τη μελέτη της σεληνιακής ηφαιστειακής δραστηριότητας. Επιπλέον, η σχετικά επίπεδη επιφάνειά της ευνοεί την ασφαλή πρόσβαση των αστροναυτών.
«Η Rimae Bode βρίσκεται σε μια εύκολα προσβάσιμη, χαμηλού γεωγραφικού πλάτους, κοντινή τοποθεσία με γενικά επίπεδο, διασχίσιμο έδαφος», ανέφεραν οι ερευνητές σε δημοσίευσή τους στο επιστημονικό περιοδικό Nature Astronomy. «Τόσο η υψηλή επιστημονική αξία όσο και οι ευνοϊκές συνθήκες προσγείωσης και εξερεύνησης καθιστούν την περιοχή Rimae Bode υποψήφια για αποστολές όπως το πρόγραμμα Constellation της NASA και την πρώτη επανδρωμένη σεληνιακή αποστολή της Κίνας».
Το πρόγραμμα Constellation της NASA, που ξεκίνησε το 2005 με στόχο την επιστροφή στη Σελήνη για τη δημιουργία φυλακίου και την εξερεύνηση του Άρη, ακυρώθηκε το 2010 λόγω μεγάλων υπερβάσεων του προϋπολογισμού. Λίγους μήνες πριν από την ακύρωσή του, η NASA είχε δημοσιεύσει μια εικόνα κοντινού πλάνου μιας περιοχής «κοντά σε μια περιοχή ενδιαφέροντος του προγράμματος Constellation». Η εικόνα έδειχνε έναν μικρό, πρόσφατο κρατήρα πλάτους 230 μέτρων με σκούρα υλικά εκτόξευσης, σε υψίπεδα κοντά στην Rima Bode II. Η Rima Bode II, μια περιοχή λάβας, αναλύθηκε επίσης και αναγνωρίστηκε ως μία από τις τέσσερις εφικτές τοποθεσίες προσγείωσης στη νέα μελέτη.
Στη νέα έρευνα, οι επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Γεωεπιστημών της Κίνας στη Γουχάν, το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Guilin, την Κινεζική Ακαδημία Επιστημών και το Κολλέγιο Επιστημών του Πανεπιστημίου του Münster, χρησιμοποίησαν δορυφορικές εικόνες και μετρήσεις για να μελετήσουν την περιοχή Rimae Bode. Εξέτασαν το σχήμα των καναλιών της περιοχής και μέτρησαν τους κρατήρες πρόσκρουσης για να ανασυνθέσουν στοιχεία πολλαπλών, ξεχωριστών ηφαιστειακών γεγονότων, με το αρχαιότερο να χρονολογείται περίπου 3,2–3,7 δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Η ομάδα χαρακτήρισε την περιοχή «εξαιρετικό σημείο για τη διερεύνηση θεμελιωδών ερωτημάτων σχετικά με την ηφαιστειακή δραστηριότητα στη Σελήνη», λόγω της αφθονίας βασαλτικών πετρωμάτων, κοιλάδων που μοιάζουν με ποτάμια από ροές λάβας και αποθέσεων ηφαιστειακών υλικών.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η μοναδική χώρα που έχει προσγειώσει επιτυχώς αστροναύτες στη Σελήνη, ενώ άλλες χώρες, όπως η πρώην Σοβιετική Ένωση, η Κίνα και η Ινδία, έχουν προσεδαφίσει ρομποτικές αποστολές στην επιφάνειά της. Σε σύγκριση με τη ρομποτική εξερεύνηση, οι επιστήμονες δήλωσαν ότι οι αστροναύτες σε επανδρωμένες αποστολές θα μπορούσαν να αναπτύξουν πολύπλοκα επιστημονικά όργανα στην σεληνιακή επιφάνεια για τη συλλογή δεδομένων που θα μπορούσαν να αλλάξουν την κατανόησή μας για τη σεληνιακή γεωλογία και γεωφυσική, όπως συνέβη με τις αποστολές Apollo τη δεκαετία του 1960 και του 1970. «Μια νέα επανδρωμένη αποστολή, περισσότερο από 50 χρόνια αργότερα, θα προσέφερε την ευκαιρία για την ανάπτυξη παρόμοιων ή εντελώς νέων οργάνων, παρέχοντας έτσι νέες περιορισμούς στους σεληνιακούς μηχανισμούς», ανέφεραν, αναφερόμενοι στους γεωλογικούς, φυσικούς και χημικούς μηχανισμούς που οδήγησαν την εξέλιξη της Σελήνης από ένα λιωμένο σώμα στο σημερινό δομημένο, γεμάτο κρατήρες δορυφόρο.
Η Κίνα προετοιμάζεται για την επανδρωμένη αποστολή της στη Σελήνη έως το 2030, σχεδιάζοντας τη σεληνιακή της στολή, δοκιμάζοντας το όχημα μεταφοράς πληρώματος Mengzhou και εντοπίζοντας τοποθεσίες προσγείωσης. Δεδομένου ότι η μεγαλύτερη μοναδική απόσταση που διανύθηκε κατά την αποστολή Apollo 17 ήταν 8,2 χιλιόμετρα με ένα σεληνιακό όχημα, η ομάδα ανέφερε ότι ο χρόνος που αφιερώθηκε στη συλλογή δειγμάτων περιορίστηκε σε απόσταση 8 χιλιομέτρων από την προτεινόμενη τοποθεσία προσγείωσης. Αν και οι αστροναύτες του Apollo ανέβηκαν σε υψόμετρο περίπου 150 μέτρων και ταξίδεψαν σε κλίσεις έως και 15 μοιρών, η ομάδα τόνισε ότι «τέτοιο έδαφος ήταν σωματικά απαιτητικό». Για να διασφαλιστεί η ασφάλεια των αστροναυτών, «οι διαδρομές πρέπει να παραμένουν κυρίως σε ήπιες κλίσεις για να ελαχιστοποιηθεί ο χρόνος σε απότομο έδαφος», δήλωσαν οι ερευνητές.
