Οι χρόνιες πληγές, όπως οι διαβητικές ελκώσεις και οι κατακλίσεις, αποτελούν μια από τις πιο δύσκολες ιατρικές προκλήσεις, ιδιαίτερα για τους ηλικιωμένους. Μια νέα έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, που δημοσιεύθηκε στο PNAS, αποκάλυψε τον υπαίτιο: τη δυσλειτουργία του γονιδίου MC1R, το οποίο συνδέεται με την παραγωγή χρωστικών. Αυτό το γονίδιο καθορίζει το κόκκινο χρώμα των μαλλιών, ενώ ταυτόχρονα επηρεάζει την ικανότητα του δέρματος να επουλώνεται.

Η ανάλυση χιλιάδων κυττάρων από χρόνιες πληγές έδειξε ότι η διαταραχή στον άξονα POMC–MC1R εντείνει τη φλεγμονή και καθυστερεί την επούλωση. Σε άτομα που έχουν πλήρως ή μερικώς μη λειτουργικό το MC1R, η αναγέννηση των ιστών είναι σημαντικά πιο αργή. Σε πειράματα, το 95% των κόκκινων ποντικών εξακολουθούσαν να έχουν ανοιχτές πληγές μετά από μία εβδομάδα, ενώ στα σκουρόχρωμα ζώα η αποκατάσταση προχώρησε πολύ ταχύτερα.

Για να εξετάσουν εάν αυτή η γενετική ιδιαιτερότητα μπορεί να ξεπεραστεί, οι ερευνητές δημιούργησαν μια κρέμα με έναν επιλεκτικό αγωνιστή του MC1R. Σε πειράματα με ποντίκια, αυτή η κρέμα έδειξε εντυπωσιακά αποτελέσματα: επιτάχυνση της επούλωσης, μείωση της φλεγμονής, βελτίωση στη δημιουργία αγγείων, ακόμη και μείωση των ουλών. Ωστόσο, το φάρμακο λειτουργεί μόνο σε όσους το MC1R είναι μερικώς ενεργό· σε περιπτώσεις πλήρως απενεργοποιημένου γονιδίου, δεν είναι αποτελεσματικό.

Αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε εξέλιξη οι πρώτες κλινικές δοκιμές. Δεδομένου ότι οι αγωνιστές του MC1R έχουν χρησιμοποιηθεί προηγουμένως στην ιατρική και έχουν επιδείξει καλό προφίλ ασφάλειας, οι ερευνητές αισιοδοξούν ότι η νέα προσέγγιση θα φτάσει γρήγορα στους ασθενείς, προσφέροντας μια πολυαναμενόμενη βοήθεια σε άτομα με χρόνιες πληγές.