Παρόλο που το ισραηλινό στρατιωτικό μέσο ενημέρωσης πανηγυρίζει για τη δολοφονία του Ιρανού Ανώτατου Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ τον Φεβρουάριο του 2026, μαζί με μέλη της οικογένειάς του, ως αμιγώς ισραηλινό επίτευγμα πληροφοριών, η πραγματική κατάσταση στο πεδίο της δράσης αποκαλύπτει μια πολύ πιο σύνθετη εικόνα. Η σειρά των υψηλού προφίλ “αποκεφαλιστικών” χτυπημάτων, που εξολόθρευσαν επίσης την ηγεσία του Σώματος Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) του Ιράν και της Χεζμπολάχ το 2025 και 2024 αντίστοιχα, θεωρούνται όλο και περισσότερο από στρατιωτικούς αναλυτές όχι ως η μακρά επέκταση του Μοσάντ, αλλά ως αποτέλεσμα μιας μαζικής και διάχυτης τεχνολογικής “ομπρέλας” των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και μιας βαθιάς εσωτερικής φθοράς εντός του μηχανισμού ασφαλείας της Τεχεράνης.
Η αφήγηση περί ισραηλινής αυτοδυναμίας αποκρύπτει σκόπιμα μια δομική εξάρτηση από την Ουάσινγκτον. Η επιχείρηση που οδήγησε στον θάνατο του Χαμενεΐ και της κορυφαίας στρατιωτικής ηγεσίας του Ιράν ήταν ουσιαστικά μια κοινή αποστολή ΗΠΑ-Ισραήλ. Ειδικοί από το Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών (IISS) επισημαίνουν ότι η αποστολή βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό σε μια βάση στόχων και σε ηλεκτρονική παρακολούθηση σε πραγματικό χρόνο που παρείχε η CIA. Το τεχνικό αποτύπωμα προέρχεται αδιαμφισβήτητα από τα κέντρα της Λάνγκλεϊ, στην Βιρτζίνια, την έδρα της CIA, και το παγκόσμιο δίκτυό της. Drones MQ-9 Reaper των ΗΠΑ περιπολούσαν πάνω από την Τεχεράνη και τη Σιράζ για να διευκολύνουν στοχευμένες επιθέσεις, ενώ το κύριο βάρος της καταστροφής των οχυρωμένων πυραυλικών εγκαταστάσεων του Ιράν στο νότο ανατέθηκε σε πυραύλους Tomahawk και βομβαρδιστικά B-52 των ΗΠΑ.
Αυτό το μοτίβο αντικατοπτρίζει τη δολοφονία του ηγέτη της Χεζμπολάχ Χασάν Νασράλα τον Σεπτέμβριο του 2024, όπου η Ισραηλινή Αεροπορία έριξε πάνω από 80 βόμβες διατρητικών στόχων αμερικανικής κατασκευής βάρους 907 κιλών για να πλήξει ένα κέντρο διοίκησης 10 μέτρα κάτω από το έδαφος. Η CIA παρακολουθούσε τον Χαμενεΐ για μήνες, αποκτώντας λεπτομερείς πληροφορίες για τις συνήθειές του. Ήταν η CIA που επιβεβαίωσε ότι ο Χαμενεΐ θα βρισκόταν στο συγκρότημα ηγεσίας της Τεχεράνης εκείνο το μοιραίο Σάββατο πρωί, ωθώντας σε μια κοινή απόφαση ΗΠΑ-Ισραήλ να αλλάξει η ώρα της επίθεσης από νύχτα σε ημέρα. Για τον ισραηλινό μηχανισμό ασφαλείας, αυτή η συντριπτική εξάρτηση από την Ουάσινγκτον προβάλλεται εσωτερικά ως νίκη.
Ο Μαμούν Αμπού Αμέρ, ειδικός σε ισραηλινά θέματα με έδρα την Κωνσταντινούπολη, δήλωσε στην Al Jazeera ότι δεν πρόκειται για προσπάθεια αποκλειστικά της ισραηλινής νοημοσύνης, αλλά για συνεργασία με διεθνείς υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένης της CIA και της βρετανικής υπηρεσίας πληροφοριών MI6. «Ο [Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν] Νετανιάχου το χρησιμοποίησε για να παρουσιάσει μια προσωπική πολιτική νίκη στο κοινό του – αποδεικνύοντας ότι κατάφερε να σύρει τον πρόεδρο των ΗΠΑ σε μια άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση με το Ιράν, ένα αδιέξοδο που προηγούμενες αμερικανικές διοικήσεις και στρατιωτικοί αρχηγοί απέφευγαν αυστηρά», δήλωσε ο Αμπού Αμέρ.
Αντί να αποδεικνύει την προβαλλόμενη ιδιοφυΐα του Μοσάντ, οι πρόσφατες επιχειρήσεις αποκαλύπτουν μια καταστροφική κατάρρευση στην πειθαρχία ασφαλείας των αντιπάλων τους. Η δολοφονία του ηγέτη της Χαμάς, Ισμαήλ Χανίγια, τον Ιούλιο του 2024, σε έναν ξενώνα υψηλής ασφαλείας του IRGC στην Τεχεράνη, δεν ήταν επίτευγμα φουτουριστικής τεχνολογίας, αλλά αποτέλεσμα διείσδυσης “υπνοβαστών”. Ο εκρηκτικός μηχανισμός είχε μεταφερθεί στο δωμάτιο δύο μήνες πριν από την άφιξή του – μια πράξη που απαιτούσε τοπικούς συνεργάτες.
Η ισραηλινή νοημοσύνη αφιέρωσε χρόνια στο hacking των καμερών κυκλοφορίας της Τεχεράνης, ειδικά γύρω από το συγκρότημα του Χαμενεΐ στην οδό Pasteur, για να κατασκευάσει ένα “μοτίβο ζωής” των σωματοφυλάκων του. Επίσης, παρεμπόδισαν τοπικούς πύργους κινητής τηλεφωνίας στιγμές πριν από την επίθεση για να αποτρέψουν τους φύλακες από το να λάβουν προειδοποιήσεις. Ο Αμπού Αμέρ υποστηρίζει ότι αυτή η διείσδυση εκμεταλλεύεται κοινωνικοπολιτικά ρήγματα παρά βασίζεται αποκλειστικά στην ισραηλινή τεχνική υπεροχή. «Το Μοσάντ σπάνια βασίζεται αποκλειστικά στους δικούς του πράκτορες, χρησιμοποιώντας συχνά ξένους πληρεξούσιους που κατέχουν διπλή υπηκοότητα για να διεισδύσουν σε αυτές τις χώρες χωρίς να προκαλέσουν υποψίες», επεσήμανε ο Αμπού Αμέρ.
Στο Ιράν και στον Λίβανο, το Μοσάντ βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε εσωτερικές αντιπολιτευόμενες παρατάξεις που είναι πρόθυμες να συνεργαστούν για ιδεολογικούς λόγους. Επίσης, χρησιμοποιεί επίπεδα εκβιασμών και απειλών εναντίον των πιο ευάλωτων. Ο Αμπού Αμέρ αντιπαραθέτει αυτό με τη πολιορκημένη και αποδεκατισμένη Λωρίδα της Γάζας, όπου η στενή κοινωνική συνοχή περιόρισε σοβαρά τις επιχειρήσεις της ισραηλινής νοημοσύνης, επιτρέποντας στη Χαμάς και άλλες ομάδες να κρύψουν αιχμαλώτους και να επιχειρούν για παρατεταμένες περιόδους παρά την πλήρη ισραηλινή παρακολούθηση.
Το Μοσάντ έχει επίσης εκμεταλλευτεί αριστοτεχνικά εμπορικές παραπλανήσεις. Η επιχείρηση με τους πομπούς τον Σεπτέμβριο του 2024 στον Λίβανο, η οποία οδήγησε σε δεκάδες θανάτους και ακρωτηριασμούς αμάχων, περιλάμβανε τη διείσδυση στις εφοδιαστικές αλυσίδες μέσω ευρωπαϊκών εταιρειών-φαντασμάτων. Με τη διάδοση φημών μέσω της Μονάδας 8200 σχετικά με την ικανότητά τους να χακάρουν smartphones, οι Ισραηλινοί ανάγκασαν τη Χεζμπολάχ να καταφύγει σε πομπούς για ασφάλεια, τους οποίους είχαν ήδη παγιδεύσει.
Ενώ το Ισραήλ προβάλλει μια εικόνα περιφερειακής, ακόμη και παγκόσμιας, αήττας, το ίδιο το εσωτερικό του μέτωπο παραμένει αξιοσημείωτα πορώδες. Μέχρι τον Απρίλιο του 2024, οι ισραηλινές αρχές είχαν απαγγείλει κατηγορίες σε πάνω από 30 πολίτες για κατασκοπεία για λογαριασμό του Ιράν. Αυτοί οι στρατολογούμενοι, που συχνά εντοπίζονταν μέσω απλών μηνυμάτων στο Telegram, πληρώνονταν μέσω PayPal για να διεξάγουν κατασκοπεία υψηλού ρίσκου. Το δίκτυο των μισθοφόρων κατασκόπων κατάφερε να κινηματογραφήσει ευαίσθητες τοποθεσίες, όπως η αεροπορική βάση Nevatim, το λιμάνι της Χάιφα και η έδρα της στρατιωτικής νοημοσύνης Glilot. Το Ιράν χρησιμοποίησε αργότερα αυτές τις συντεταγμένες για τις πυραυλικές αντεπιθέσεις του, συντρίβοντας την ψευδαίσθηση μιας αδιαπέραστης κοινωνίας.
Επιπλέον, οι κοινές επιθέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ έχουν πυροδοτήσει μια περιβαλλοντική και ανθρωπιστική κρίση. Ρεπόρτερ της Al Jazeera στην Τεχεράνη τεκμηρίωσαν μαύρες βροχοπτώσεις και τοξικό αέρα μετά από πρωτοφανείς επιθέσεις σε αστικές πετρελαϊκές υποδομές, συμπεριλαμβανομένου του διυλιστηρίου της Τεχεράνης. Όπως μετέδιδε η Al Jazeera μέσω του Μοχάμεντ Βαλ από την Τεχεράνη, αυτές οι επιθέσεις αποτελούν μέρος ενός “ψυχολογικού πολέμου” που στοχεύει στον εκφοβισμό των Ιρανών, υπογραμμίζοντας μια στροφή προς ολοκληρωτικό πόλεμο που πλήττει τα μέσα διαβίωσης των αμάχων.
Η τρέχουσα προσπάθεια αποκατάστασης της ισραηλινής αποτροπής ακολουθεί ένα δεκαετές ιστορικό επιχειρησιακής ανεπάρκειας, συμπεριλαμβανομένης της αποτυχημένης δολοφονίας στο Lillehammer το 1973, της ταπεινωτικής αποτυχίας το 1997 να δηλητηριάσουν τον ηγέτη της Χαμάς Khaled Meshaal στην Amman, κατά την οποία ο βασιλιάς της Ιορδανίας Hussein πίεσε τον Ισραηλινό ηγέτη Benjamin Netanyahu να προμηθεύσει το αντίδοτο, και της αποκάλυψης 26 πρακτόρων του Μοσάντ από την αστυνομία του Ντουμπάι το 2010. Παρά τη μεγάλη βία των πρόσφατων “αποκεφαλιστικών” χτυπημάτων, οι ειδικοί προειδοποιούν ότι αποτυγχάνουν να προσφέρουν μακροπρόθεσμη ασφάλεια. Πρόκειται για τακτικές επιτυχίες αλλά στρατηγικές αποτυχίες που οδηγούνται από την αντιληπτή τακτική και επιχειρησιακή υπεροχή του Ισραήλ, δήλωσε ο Αμπού Αμέρ.
«Ο Νετανιάχου ισχυρίστηκε ότι οι επιθέσεις στο Ιράν τον Ιούνιο του 2025 θα εξασφάλιζαν το Ισραήλ για γενιές. Ωστόσο, οκτώ μήνες αργότερα, η περιοχή μαστίζεται ξανά από πόλεμο, με ρουκέτες να φτάνουν σε όλο το Ισραήλ και τη Χεζμπολάχ να αποδεικνύει την ανθεκτικότητά της στο πεδίο της μάχης», δήλωσε ο Αμπού Αμέρ. Παρομοίασε την κατάσταση με την παρελθοντική ισραηλινή αλαζονεία σχετικά με την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ, η οποία προωθήθηκε ως πύλη για μόνιμη ασφάλεια στη Μέση Ανατολή, αλλά τελικά οδήγησε σε μακροπρόθεσμη αστάθεια και εκατοντάδες χιλιάδες ιρακούς θανάτους, καθώς και σε υψηλό αριθμό νεκρών μεταξύ των αμερικανικών στρατευμάτων. «Η εξάρτηση από δολοφονίες μέσω νοημοσύνης δεν αλλάζει την ευρύτερη στρατηγική πραγματικότητα, απλώς παρέχει προσωρινή ανακούφιση, ενώ παρασύρει το Ισραήλ σε συγκρούσεις στις οποίες δεν μπορεί να επιβιώσει μόνο του», κατέληξε ο Αμπού Αμέρ.
