Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν για άλλη μια φορά εμπλακεί σε έναν καταστροφικό πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Ο αμερικανικός στρατός επιτίθεται πλέον στο Ιράν, όχι επειδή η χώρα αντιμετωπίζει άμεση απειλή, αλλά επειδή η ισραηλινή κυβέρνηση επιδιώκει εδώ και καιρό σύγκρουση με την Τεχεράνη και έχει βρει τον κατάλληλο συνεργάτη στην Ουάσινγκτον.
Αυτός ο πόλεμος χαρακτηρίζεται ως περιττός, αδικαιολόγητος, αντισυνταγματικός, σε παραβίαση του διεθνούς δικαίου και εντελώς αντίθετος στη βούληση του αμερικανικού λαού. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, η εξουσία κήρυξης πολέμου ανήκει στο Κογκρέσο, όχι στον πρόεδρο. Ως εκ τούτου, η απόφαση του Προέδρου Donald Trump να εξαπολύσει αεροπορικές επιδρομές και να επιδιώξει αλλαγή καθεστώτος σε άλλη χώρα χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου είναι παράνομη. Αυτή η ενέργεια παραπέμπει στα σκοτεινότερα κεφάλαια της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής μετά την 11η Σεπτεμβρίου, όταν ο φόβος και η εξαπάτηση χρησιμοποιήθηκαν για να ωθήσουν τη χώρα σε καταστροφικούς πολέμους, το τίμημα των οποίων πληρώνουμε ακόμη και σήμερα.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, η επίθεση σε ένα κυρίαρχο έθνος – ή, όπως το αποκαλεί ο ζητούμενος για εγκλήματα πολέμου Ισραηλινός πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu, η εκτέλεση μιας «προληπτικής επίθεσης» – χωρίς επίκειμενη απειλή, παραβιάζει τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και τις θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς δικαίου. Η αεροπορική εκστρατεία, η οποία λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια του ισλαμικού ιερού μήνα του Ραμαζανιού, μιας περιόδου αυξημένης πνευματικότητας και περισυλλογής, έχει ήδη αμαυρώσει την εθνική μας συνείδηση. Την πρώτη ημέρα του πολέμου, μια αμερικανική αεροπορική επιδρομή προκάλεσε τον θάνατο περίπου 165 μαθητριών στην πόλη Minab. Τα αμερικανικά όπλα μας έχουν για άλλη μια φορά καταστήσει συνένοχους στη δολοφονία παιδιών στο εξωτερικό.
Και για ποιο σκοπό; Μας λένε ότι πρόκειται για «ασφάλεια». Μας λένε ότι πρόκειται για την παύση των πυρηνικών φιλοδοξιών του Ιράν. Αλλά τα έχουμε ξανακούσει αυτά. Για περισσότερο από 30 χρόνια, ο Netanyahu επέμενε ότι το Ιράν απέχει «εβδομάδες» από την απόκτηση πυρηνικής βόμβας. Αυτές οι εβδομάδες έχουν μετατραπεί σε δεκαετίες. Ο φόβος έχει ανακυκλωθεί ως πολιτική.
Ας είμαστε επίσης ειλικρινείς για κάτι άλλο: Το Ιράν, με όλες τις απορριπτέες και συχνά επιζήμιες περιφερειακές του φιλοδοξίες, δεν αποτελεί άμεση στρατιωτική απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο αμερικανικός λαός το κατανοεί αυτό. Δημοσκοπήσεις μετά από δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι Αμερικανοί είναι κουρασμένοι από τους ατελείωτους πολέμους στη Μέση Ανατολή. Οι κοινότητές μας επιθυμούν επενδύσεις στην υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση, τις υποδομές και τη δημιουργία θέσεων εργασίας – όχι άλλη σύγκρουση κόστους τρισεκατομμυρίων που στέλνει τους στρατιώτες μας σε κίνδυνο και αποσταθεροποιεί μια ακόμη περιοχή.
Γιατί λοιπόν ένας Αμερικανός πρόεδρος που έθεσε ως προεκλογικό σύνθημα το «America First» κυβερνά σαν να ασπάζεται το «Israel First»; Γιατί στρατεύματα, αμερικανικά χρήματα φορολογουμένων και αμερικανική αξιοπιστία τίθενται σε κίνδυνο για να εκπληρωθούν οι μακροχρόνιες φιλοδοξίες μιας ξένης κυβέρνησης; Αυτή δεν είναι μια υγιής συμμαχία. Είναι μια τοξική δυναμική, στην οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέχουν χρήματα, όπλα, διπλωματική κάλυψη και άνευ όρων πολιτική υποστήριξη, ενώ ταυτόχρονα παρασύρονται σε πολέμους που μειώνουν την ασφάλειά μας.
Μας λένε ότι αυτός ο πόλεμος αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τα δικαιώματα των γυναικών. Αλλά οι βόμβες δεν απελευθερώνουν ανθρώπους. Οι αεροπορικές επιδρομές δεν προάγουν τη δημοκρατία. Η σφαγή μαθητριών δεν αποτελεί «φιλο-γυναικεία» εξωτερική πολιτική. Αν τα ανθρώπινα δικαιώματα ήταν πραγματικά η ανησυχία, η κυβέρνησή μας δεν θα τα εφάρμοζε επιλεκτικά βάσει γεωπολιτικής ευκολίας. Ο δικός μας σύμμαχος, το Ισραήλ, εμπλέκεται σε μια γενοκτονία που έχει σκοτώσει και τραυματίσει περισσότερους από 200.000 Παλαιστίνιους, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι άμαχοι. Η μη χρηματοδότηση αυτής της μαζικής δολοφονίας παιδιών θα ήταν μια καλή αρχή για τις ανθρωπιστικές μας ανησυχίες.
Και οι Αμερικανοί έχουν δίκιο να θέτουν αυτά τα ερωτήματα. Σε μια εποχή που απαιτούνται διαφάνεια και λογοδοσία στο εσωτερικό, ειδικά όσον αφορά την αποκάλυψη των αρχείων Jeffrey Epstein, γιατί αντί αυτού ωθούμαστε σε έναν ακόμη ξένο πόλεμο; Ο αμερικανικός λαός αξίζει ειλικρίνεια, όχι απόσπαση της προσοχής.
Αυτός ο πόλεμος δεν θα φέρει σταθερότητα. Θα πυροδοτήσει την περιοχή, θα βλάψει αμάχους, θα θέσει σε κίνδυνο Αμερικανούς στρατιώτες και ενδεχομένως θα πυροδοτήσει μια ευρύτερη σύγκρουση με παγκόσμιες συνέπειες. Διακυβεύει αμερικανικές ζωές και αμερικανική ασφάλεια για στόχους που δεν εξυπηρετούν το αμερικανικό κοινό.
Το Κογκρέσο είχε την ευκαιρία να τηρήσει τη συνταγματική του ευθύνη και να σταματήσει τη μη εξουσιοδοτημένη στρατιωτική κλιμάκωση, αλλά απέτυχε να περάσει το ψήφισμα για τις πολεμικές εξουσίες που είχαν υποστηρίξει οι βουλευτές Thomas Massie και Ro Khanna. Αυτή η ψηφοφορία αντανακλά την ισχυρή επιρροή της ισραηλινής ομάδας λόμπι AIPAC και τα χρήματά της, μαζί με μια ανησυχητική απροθυμία ορισμένων νομοθετών να αντισταθούν σε ισχυρά συμφέροντα λόμπι και στην ανεξέλεγκτη εκτελεστική εξουσία. Το Κογκρέσο, και ειδικότερα εκείνα τα μέλη που ισχυρίζονται ότι αντιτίθενται στους ατελείωτους πολέμους, πρέπει να συνεχίσουν να επιδιώκουν κάθε διαθέσιμο μέσο για να επανυποστηρίξουν την εξουσία του και να αποτρέψουν περαιτέρω κλιμάκωση· τα διακυβεύματα είναι πολύ υψηλά για να παραμείνουν σιωπηλοί οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι.
Ο αμερικανικός λαός δεν θέλει αυτόν τον πόλεμο. Είναι καιρός η κυβέρνησή μας να τον υπηρετήσει, όχι την ατζέντα ενός ξένου ηγέτη απεγνωσμένου να παραμείνει στην εξουσία και να αποφύγει τη λογοδοσία.
