Με αφορμή τα 25 χρόνια από την ίδρυσή της, η αδιάλλακτη ομάδα χορού Ballet Black παρουσιάζει ένα εντυπωσιακό διπλό πρόγραμμα. Η εταιρεία, που συνήθως αναθέτει έργα σε εξωτερικούς χορογράφους, αυτή τη φορά τιμά την εσωτερική της δημιουργικότητα με την επανεμφάνιση ενός έργου-ορόσημου από έναν δικό της καλλιτέχνη: το “Ingoma” (2019) του Mthuthuzeli November, ο οποίος έκτοτε έχει αναγνωριστεί και σε διεθνές επίπεδο.
Δεν χρειάζεται πολύς χρόνος για να καταλάβει κανείς γιατί το “Ingoma” ξεχώρισε. Το θέμα του είναι η απεργία των μεταλλωρύχων στην Marikana της Νοτίου Αφρικής το 2012, όπου η αστυνομία σκότωσε 34 εργάτες. Αυτό που αρχικά μοιάζει με σκηνικό – σκοτεινές φιγούρες με στολές και φακούς κεφαλής, ένας άνδρας στο κέντρο (Ebony Thomas), που πλαισιώνεται από τη σύζυγό του (Isabela Coracy) για ένα παρακλητικό ντουέτο – σύντομα δίνει τη θέση του σε επεισόδια μεγάλης δύναμης. Ο ρυθμικός χορός των μεταλλωρύχων με τα λαστιχένια παπούτσια (gumboot dance) μετατρέπεται στη σκληρή, αδιάκοπη προσπάθεια της σκληρής εργασίας. Στη συνέχεια, η προσοχή στρέφεται στις γυναίκες των μεταλλωρύχων, των οποίων οι σπαρακτικές κινήσεις και οι αιχμηρές ενέργειες εκφράζουν τη δική τους οργή και αγώνες. Οδηγούμενοι από ασταμάτητα κρουστά και ανερχόμενες χορδές, οι δύο ομάδες συγχωνεύονται σε μια έκρηξη εξέγερσης, τα μετασεισμικά κύματα της οποίας καταγράφονται σε απομονωμένα, βασανιστικά σόλο από τις Helga Paris-Morales και Taraja Hudson. Σε όλη τη διάρκεια, ο November διατηρεί υψηλή τη φυσική και συναισθηματική ένταση, αλλά πάντα με ανθρωπιά.
Σε αντίθεση με αυτό το πυκνό κοινωνικό δράμα, προηγείται το “… all towards hope”, ένας αφηρημένος και απόλυτα αφοπλιστικός νέος χορός της Αμερικανίδας χορογράφου Hope Boykin. Το έργο μιλάει – συχνά κυριολεκτικά, μέσω φωνής εκτός σκηνής – για τον ιδεαλισμό, τη ζεστασιά, την ανοιχτότητα και την κοινότητα. Ενώ τα λόγια υποδεικνύουν την περιοχή, μερικές φορές διδακτικά, η χορογραφία έχει τη δική της αισθαντική γλώσσα, συνυφάδοντας επιδέξια την ατομικότητα και την ενότητα σε όμορφα νήματα κίνησης: γραμμές που κυματίζουν και αναδιατάσσονται, ξαφνικές εκρήξεις που παρασύρουν άλλους στον άνεμο τους, χαλαροί περίπατοι και καρδιοαναπνευστικοί λικνισμοί που οι χορευτές μοιράζονται αβίαστα μεταξύ τους.
Ενώ οι διαθέσεις αλλάζουν από σοβαρές σε παιχνιδιάρικες, ή από ψυχρές σε θερμές, μια φιγούρα (Coracy) διαπλέκεται σαν μια ανεπαίσθητα λαμπερή κλωστή μέσα από τις σκηνές, ένα σημείο ταύτισης που άλλοτε βγαίνει από τη ροή, είτε για να περιποιηθεί ένα σιωπηλό αυτοπορτρέτο που της δείχνει μια άλλη χορεύτρια, είτε για να ρίξει χαμογελαστά βλέμματα στο κοινό, μέχρι να καταλάβουμε ότι κι εμείς, είμαστε όλοι μαζί σε αυτό το έργο.
Αντίσταση και ελπίδα σε μια βραδιά χορού – στις παρούσες εποχές, αυτό είναι ένα δώρο. Το έργο παρουσιάζεται στο Linbury Theatre του Λονδίνου έως τις 7 Μαρτίου και στη συνέχεια θα περιοδεύσει έως τις 9 Ιουλίου.
