Για γενιές αναγνωστών, τα μυθιστορήματα “Tales of the City” του Armistead Maupin αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης. Η χρονογραφία της ΛΟΑΤΚΙ+ ζωής ξεκίνησε το 1976 στη γοητεία του San Francisco, στην εκλεκτική Barbary Lane, όπου τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα βρήκαν τον εαυτό τους και τον τρόπο να ζήσουν τη ζωή τους. Όμως, ακόμη και ο Maupin αναγκάστηκε κάποια στιγμή να μετακομίσει. Στο πιο πρόσφατο έργο του, η Mona of the Manor, ένας βασικός χαρακτήρας μετακόμισε στα Cotswolds, αναζητώντας την ταυτότητά του σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον.
Ο κοινωνικός ιστορικός John Grindrod, υπαινίσσεται τον Maupin στο φανταστικά διασκεδαστικό, εναλλακτικό αυτό έργο για τη ΛΟΑΤΚΙ+ ζωή στη Βρετανία. Το βιβλίο απομακρύνεται από τις συνηθισμένες ιστορίες ελευθερίας και ανακάλυψης στις πόλεις, εστιάζοντας στις ζωές ανθρώπων που μεγάλωσαν στα προάστια. Ο όρος “προάστια” αντιστέκεται σε εύκολους ορισμούς, και ο Grindrod τον διαχειρίζεται με ευγένεια. Κάποιες φορές, ορίζονται από την κοινωνική τάξη, άλλες από τη γεωγραφία, με κάθε πτυχή να θολώνει στην άλλη. Οι τοποθεσίες του κυμαίνονται από την περιφέρεια του Λονδίνου έως χωριά, αγροκτήματα και πόλεις, από τις παρυφές του Portsmouth και του Hull, έως τσέπες της Γλασκώβης και του Wilmslow, και ένα μικροσκοπικό χωριό στο Lincolnshire, όπου ένας ομοφυλόφιλος οικοδόμος προστατεύεται από ομοφοβικές επιθέσεις στην παμπ από την τοπική ομάδα βελακίων.
Ο Grindrod μεγάλωσε στο Croydon και τώρα ζει με τον σύντροφό του στο Milton Keynes. Ξεκινά το βιβλίο με ένα ανέκδοτο για τη συγκίνηση που ένιωσε όταν ανακάλυψε ότι είχε “gaybours” (ομοφυλόφιλους γείτονες). Η γοητεία του και η σύνδεσή του με το θέμα του επέτρεψαν να υφάνει μια έξυπνη και ευαίσθητη συλλογή ιστοριών, συνδυάζοντας έρευνα από βιβλιοθήκες, αρχεία, βιβλία, ενημερωτικά δελτία και εκθέσεις, με πρωτότυπες συνεντεύξεις. Τόσο όσο είναι κοινωνική ιστορία, είναι και πολιτική, αρχιτεκτονική (συνδέει, για παράδειγμα, τη δημοτικότητα των παράθυρων εσοχών με το επαναστατικό κίνημα Arts and Crafts) και πολιτιστική.
Υπάρχουν υπέροχες στιγμές χιούμορ. Μεταξύ άλλων, ο Grindrod αναφέρει τον Alan Bennett, την Caroline Aherne και τον Jack Rooke, τον δημιουργό του Big Boys, ως τους “οξύτερους παρατηρητές” της προαστιακής ζωής, και η γραφή του έχει παρόμοια παρατηρητική χάρη. Το 1985, μια νεαρή λεσβία εγκατέλειψε το όνειρό της να ενταχθεί στην RAF, επειδή η σεξουαλικότητά της την εμπόδιζε από τις ένοπλες δυνάμεις. Αντ’ αυτού, βρίσκει δουλειά σε ένα πολυκατάστημα. “Παρά όλες τις αδυναμίες του, τουλάχιστον δεν είναι παράνομο να είσαι λεσβία στα Debenhams”, σημειώνει. Στην τραγικομωδία του, η γραμμή αυτή είναι καθαρόαιμη Victoria Wood.
Πολλά από τα σύντομα κεφάλαια του βιβλίου λειτουργούν σχεδόν ως διηγήματα. Μια ιστορία, για τη γνωριμία με έναν οδοντίατρο στην παμπ και την κατόπιν επίσκεψη στο σπίτι του, όπου της συστήνεται η μητέρα του, η σύζυγός του και η νεαρή κόρη του, είναι θαυμάσια παράξενη. Άλλη, για μια νεαρή γυναίκα στην επαρχιακή Somerset, ο πατέρας της οποίας αποκαλύπτεται σε εκείνη στο αγρόκτημά του και την εισάγει στους θαμώνες μιας μικροσκοπικής υπόγειας ομοφυλόφιλης λέσχης στην Taunton, είναι σχεδόν ένα μυθιστόρημα από μόνη της.
Τα πιο βαθιά ερευνημένα κεφάλαια προσφέρουν ένα μέσο ταξιδιού στο χρόνο, σε σκηνές από βάναυσες αστυνομικές εφόδους, ερωτευμένους στρατιώτες ίδιου φύλου και κρυφές γραμμές τηλεφωνικής συνομιλίας. Υπάρχουν διαμαρτυρίες, διώξεις και πράξεις απίστευτου θάρρους. Η επιδημία του AIDS κλέβει πολλές ζωές. Ακόμα και σήμερα, οι ενήλικες αντιμετωπίζουν τον διά βίου αντίκτυπο του Section 28, που απαγόρευε την προώθηση της ομοφυλοφιλίας στα σχολεία και καταργήθηκε μόλις το 2003. Αυτά τα ρεύματα εισέρχονται και εξέρχονται από τις ανθρώπινες ζωές ως καταλύτες και δευτερεύοντες παράγοντες, εκδηλώνονται ως προσβλητικά γκράφιτι σε πόρτες γκαράζ, ή ως η αποξένωση ορισμένων οικογενειών, και η ενδυνάμωση άλλων.
Η κοινότητα είναι ζωτικής σημασίας. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών, οι ομαδικές συναντήσεις δίνουν δύναμη σε όσους ανακαλύπτουν ποιοι είναι, από βραδινές εξόδους γκοθ μέχρι απογευματινά καφέ και ένα “κυνήγι θησαυρού για ομοφυλόφιλους στο Tunbridge Wells” που θυμίζει Bennett.
Πρόκειται κατά κύριο λόγο για μια αφήγηση ΛΟΑΤΚΙ+ ζωών στον 20ο αιώνα. Ο Grindrod υποδηλώνει ότι ο 21ος αιώνας έχει “ξαναγράψει πλήρως” τους κανόνες της ΛΟΑΤΚΙ+ κουλτούρας, κάτι που του επιτρέπει να κλείνει με μια νότα αισιοδοξίας. Μερικά από τα υποκείμενα του βιβλίου έφυγαν από τα προάστια μόλις τους δόθηκε η ευκαιρία. Άλλοι έμειναν. Κάποιοι επέστρεψαν για να φροντίσουν άρρωστους γονείς, και κάποιοι επέστρεψαν απλώς επειδή ένιωθαν ότι εκεί ανήκαν. Με την αγάπη του για τις πολυπλοκότητες των ζωών πίσω – και μπροστά – από εκείνες τις τρεμοπαίζουσες κουρτίνες, το “Tales of the Suburbs” τελικά αφορά το τι σημαίνει να αποκαλείς κάπου “σπίτι”.
Το “Tales of the Suburbs: LGBTQ+ Lives Behind Net Curtains” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Faber (18,99£). Για να υποστηρίξετε τον Guardian, παραγγείλετε το αντίγραφό σας στο guardianbookshop.com. Ενδέχεται να ισχύουν χρεώσεις παράδοσης.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία, οι Samaritans μπορούν να επικοινωνήσουν τηλεφωνικά στο 116 123 (χωρίς χρέωση) ή μέσω email στο [email protected] [email protected]. Στις ΗΠΑ, μπορείτε να καλέσετε ή να στείλετε μήνυμα στην 988 Suicide & Crisis Lifeline στο 988 ή να συνομιλήσετε στο 988lifeline.org. Στην Αυστραλία, η υπηρεσία υποστήριξης κρίσεων Lifeline είναι 13 11 14. Άλλες διεθνείς γραμμές βοήθειας μπορεί να βρεθούν στο befrienders.org.
