Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου σχετικά με τον Νόμο περί Διεθνών Οικονομικών Εξουσιών (IEEPA) ανοίγει την πόρτα για επιστροφές δασμών, αλλά ταυτόχρονα επαναπροσδιορίζει τους κανόνες. Εταιρείες όπως η FedEx έχουν ήδη προσφύγει για πλήρη επιστροφή χρημάτων, ενώ η Costco είχε κινηθεί νομικά πριν καν την απόφαση. Πέρα όμως από τις υποθέσεις που απασχολούν τα πρωτοσέλιδα, ποιες είναι οι σκέψεις των επιχειρήσεων σχετικά με τις πιθανές αυτές επιστροφές;
Η KPMG, στο πλαίσιο επερχόμενης μελέτης της για τους δασμούς, παρουσίασε στο CFO Daily τα αρχικά ευρήματα από έρευνα σε 300 ηγετικά στελέχη C-suite και επιχειρηματίες στις ΗΠΑ, από οργανισμούς άνω του 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων ετήσιων εσόδων. Τα στελέχη αυτά εμφανίζονται διχασμένα ως προς τον τρόπο διαχείρισης των πιθανών επιστροφών, ενώ διστάζουν να μειώσουν τις τιμές, ακόμη και αν το κόστος μειωθεί.
Για τους εισαγωγείς, το κύριο ερώτημα είναι τι θα κάνουν εάν τελικά λάβουν επιστροφές, δήλωσε στο CFO Daily ο Lou Abad, στέλεχος του τμήματος Φορολογικών, Εμπορικών και Τελωνειακών Υπηρεσιών της KPMG Washington National Tax. Ο εισαγωγέας εμπορευμάτων είναι αυτός που πληρώνει τους δασμούς και θα λάβει την οποιαδήποτε επιστροφή, εγείροντας ερωτήματα σχετικά με το αν και πώς θα κοινοποιηθεί αυτή η αξία στους πελάτες ή τους προμηθευτές.
“Είναι αρκετά ασαφές το πώς οι εισαγωγείς θα λάβουν τις επιστροφές”, ανέφερε ο Abad. “Είναι επομένως εξαιρετικά σημαντικό για τις εταιρείες να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα για να διατηρήσουν το δικαίωμά τους σε επιστροφές.” Τόνισε τη σημασία της χρήσης διοικητικών εργαλείων, όπως οι ενστάσεις και οι διορθώσεις μετά την υποβολή δήλωσης, για τη διατήρηση των απαιτήσεων. Αυτά τα βήματα, εξήγησε, ενδέχεται να είναι απαραίτητα για να εξασφαλιστεί “η πρόσβαση στο δικαστήριο” εάν οι εταιρείες τελικά προσφύγουν στο Δικαστήριο Διεθνούς Εμπορίου και άλλα δικαστήρια, ιδίως λαμβάνοντας υπόψη τον όγκο των εισαγωγών και την πιθανή απροθυμία της κυβέρνησης να πληρώσει.
Αυτή η πολυπλοκότητα εξηγεί εν μέρει γιατί περίπου οι μισοί από τους ερωτηθέντες σκοπεύουν να συνεργαστούν με τρίτους, όπως δικηγορικά γραφεία, για τη διευκόλυνση των αποζημιώσεων και τον συντονισμό ενστάσεων και πιθανών δικαστικών αγώνων.
Εάν λάβουν επιστροφές, οι εταιρείες δηλώνουν ότι είναι πιθανότερο να τις επανεπενδύσουν σε διαφοροποίηση της εφοδιαστικής αλυσίδας, ανθεκτικότητα, κεφάλαιο κίνησης ή αποθέματα. Ορισμένες ενδέχεται να μοιραστούν τα κεφάλαια με εμπορικούς εταίρους όπου υπάρχουν συμφωνίες διαμοιρασμού δασμών, ανέφερε ο Abad. Ωστόσο, πολλές συμβάσεις δεν προέβλεπαν ποτέ επιστροφές. Σε αυτές τις περιπτώσεις, το κατά πόσον θα περάσουν τα χρήματα στους κατωτέρω εταίρους ή θα τα αντιμετωπίσουν ως “ξαφνικό κέρδος” πιθανότατα θα αποφασιστεί κατά περίπτωση, ιδίως καθώς η διοίκηση σηματοδοτεί νέους δασμούς υπό άλλες νομικές εξουσίες, όπως επεσήμανε.
Ένα άλλο βασικό εύρημα της έρευνας αφορά τον μικρό αριθμό εταιρειών που σχεδιάζουν να αναιρέσουν προηγούμενες αυξήσεις τιμών. Το 34% θα εφάρμοζε μερική μείωση, το 30% θα χρησιμοποιούσε προσωρινές προσφορές, και μόλις το 18% θα καταργούσε πλήρως προηγούμενες επιβαρύνσεις. Ο Abad αποδίδει αυτό στο γνωστό φαινόμενο της “κολλητικότητας” των τιμών: μόλις μια εταιρεία αυξήσει τις τιμές της για να αντιμετωπίσει τον πληθωρισμό ή ένα σοκ κόστους όπως οι δασμοί, μπορεί να είναι δύσκολο να τις μειώσει, και αυτά τα υψηλότερα επίπεδα συχνά γίνονται το νέο πάτωμα.
Αυτή η “κολλητικότητα” ενισχύεται από τις πολιτικές ενδείξεις. Με τη διοίκηση να εξετάζει πρόσθετες δασμολογικές ενέργειες, οι εταιρείες βλέπουν λίγους λόγους να επαναφέρουν τις τιμές σε χαμηλότερα επίπεδα μόνο για να αντιμετωπίσουν έναν άλλο γύρο αυξήσεων κόστους, ανέφερε.
Για τους CFOs και τα ανώτερα στελέχη, οι δασμοί αποτελούν λιγότερο ένα διακριτό γεγονός κινδύνου και περισσότερο ένα δομικό χαρακτηριστικό του τοπίου. Όπως το βλέπει ο Abad, αυτό που άλλαξε δεν είναι η παρουσία τους, αλλά η μεταβλητότητα γύρω από τα ποσοστά, τις εξαιρέσεις και τις επικαλυπτόμενες μέτρα. Αυτό δημιουργεί αυτό που ο Abad περιγράφει ως “κινούμενο στόχο” για τις εταιρείες: την παρακολούθηση των μεταβαλλόμενων ποσοστών, τη διαχείριση των στοιβαγμένων δασμών υπό διαφορετικές εξουσίες και τον προσδιορισμό του ποιοι κανόνες ισχύουν για κάθε αποστολή.
“Πιστεύω ότι οι περισσότερες εταιρείες απλώς περιμένουν καθοδήγηση από το Δικαστήριο Διεθνούς Εμπορίου και άλλες αρχές για να δουν πώς θα εξελιχθεί αυτή η διαδικασία επιστροφών”, δήλωσε ο Abad.
