Η Τζέσικα Ρίγκαν παρουσιάζει ένα ελπιδοφόρο one-woman show, όπου η ιστορία της ζωής στην πόλη εκτυλίσσεται με διαφορετική σειρά κάθε βράδυ. Πρόκειται για μια συλλογική κολάζ του Λονδίνου, που δημιουργείται με τη συμβολή του κοινού, καθώς η ίδια διασχίζει 16 από τα ταχυδρομικά διαμερίσματα όπου έχει ζήσει. Είναι μια όμορφη αφήγηση, αν και η ψυχογεωγραφική σύνθεση ποτέ δεν καταφέρνει να γίνει ένα ενιαίο σύνολο.
Το έργο, γραμμένο και ερμηνευμένο από τη Ρίγκαν, η οποία το παρουσίασε αρχικά στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου το 2024, ξεκινά με την άφιξή της στο Λονδίνο από την Ιρλανδία, ως φοιτήτρια δραματικής τέχνης στη Rada. Οι 16 ταχυδρομικοί κώδικες προβάλλονται σε κάρτες στο φόντο και η Ρίγκαν αφηγείται ιστορίες για αυτούς με τη σειρά που επιλέγει το κοινό, μετακινούμενη μεταξύ δύο καρεκλών και ενός αναδιπλούμενου τραπεζιού, σε μια παράσταση που συνδυάζει την αυτοσχεδιαστική διάθεση με το δραματικό μονόλογο.
Αυτή η κινητή γιορτή των ταχυδρομικών κωδίκων πλαισιώνεται από ιστορίες για το Acton (μια αστεία ιστορία για τη χρήση ψυχοτρόπων ουσιών) και το Walthamstow (με σχόλια για τις αυξανόμενες ενοικιάσεις). Ενδιάμεσα, υπάρχουν σκέψεις για την εμπειρία του να είσαι φιλόδοξος ηθοποιός στη “Μεγάλη Καπνοδόχο” (Big Smoke), ανέκδοτα από ακροάσεις, ρομαντικές συναντήσεις και εκκεντρικούς συγκάτοικους. Υπάρχουν επιδέξιες αλλαγές στην προφορά και μερικές όμορφες εκφράσεις: το Camden, παρατηρεί, μοιάζει με δήμο που έχει βαφτεί με tie-dye. Ο ποταμός Τάμεσης είναι η “φραγμένη αρτηρία” της πόλης. Αφηγείται για ποντίκια σε έναν ταχυδρομικό κώδικα και τις ταπεινώσεις του να προσληφθεί ως παιδική ψυχαγωγός σε έναν άλλο. Σχεδόν απαγάγεται στο Brixton, κάτι που προσφέρει μια στιγμή αληθινού κινδύνου και μοιάζει να αγγίζει δυνητικά πιο διεισδυτικά εδάφη.
Ωστόσο, απομακρύνεται, επιστρέφοντας στη νοσταλγία και την ευθυμία, και η παράσταση καταλήγει να μοιάζει με μια χαλαρή βόλτα στο Λονδίνο, έναν ύμνο στην πόλη, της οποίας οι πιο αιχμηρές, σκληρές άκρες μοιάζουν να έχουν μαλακώσει.
Ο τελευταίος ταχυδρομικός κώδικας αναφέρεται στην αβεβαιότητα της αγοράς κατοικίας και τις υπέρογκες ενοικιάσεις για τη “Γενιά Ενοικιαστών” (Generation Rent), αλλά μόνο με μερικά σύντομα σχόλια, πριν από μια συγκινητική απόδοση του “Maybe It’s Because I’m a Londoner”, κάτι που μοιάζει με μια πλήρως χαμένη ευκαιρία.
Δεν υπάρχει σαφής αφηγηματική καμπύλη, λόγω της δομής “διάλεξε και πάρε” (pick-and-mix), με αποτέλεσμα να μοιάζει με μια δραματική εκδοχή της σειράς βιβλίων “Διάλεξε τη δική σου περιπέτεια” (Choose Your Own Adventure), αλλά χωρίς την αφηγηματική ώθηση ή την πλοκή. Το κείμενο ξεχωρίζει, όντας λυρικό και στιλπνό. Η Ρίγκαν δεν καλύπτει όλους τους 16 ταχυδρομικούς κώδικες και φεύγεις με την επιθυμία για περισσότερα, όχι μόνο επειδή είναι μια φυσική αφηγήτρια. Υπάρχει η αίσθηση μιας παράστασης που περιφέρεται γύρω από τον μεγαλύτερο σκοπό της, είναι οικεία αλλά ποτέ δεν αποκαλύπτει πραγματικά την καρδιά της.
Η παράσταση παίζεται στο King’s Head theatre, Λονδίνο, έως τις 8 Μαρτίου.
