Η Σίλια Ράουλσον-Χολ, η ταλαντούχα χορογράφος πίσω από την ταινία “The Testament of Ann Lee”, αποκαλύπτει μια βαθιά προσωπική εμπειρία που βίωσε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. “Θα σας πω κάτι που δεν έχω πει σε κανέναν”, δηλώνει η ίδια. “Αυτό μπορεί να με κάνει να ακούγομαι λίγο τρελή, αλλά δεν με νοιάζει.” Περιγράφει πώς, ένα βράδυ πριν ξεκινήσει η παραγωγή, ένιωσε την παρουσία του φαντάσματος της Αν Λη, της ηγετικής φυσιογνωμίας μιας θρησκευτικής αίρεσης του 18ου αιώνα, να την επισκέπτεται, συνοδευόμενη από αγγέλους, και να της λέει: “Προχώρα!”.
“Ήταν τόσο έντονο που δεν θα το ξεχάσω ποτέ”, παραδέχεται η Ράουλσον-Χολ, αν και αναγνωρίζει πως μπορεί να ήταν προϊόν της φαντασίας της. Στην ταινία, η Αν Λη (με πρωταγωνίστρια την Αμάντα Σέιφριντ) απεικονίζεται να βιώνει έντονα θρησκευτικά οράματα, τα οποία πυροδοτούν την ευαγγελιστική της δράση. Η Ράουλσον-Χολ παρομοιάζει αυτά τα οράματα με τη δημιουργική έμπνευση, λέγοντας: “Η Αν Λη ήταν καλλιτέχνης, χωρίς αμφιβολία. Για να είσαι καλλιτέχνης, πρέπει να πιστεύεις σε κάτι παραπάνω από αυτό που βλέπεις μπροστά σου. Είναι ένας συνδυασμός πίστης και ορμής, λίγης αυταπάτης και πολλής ενέργειας. Σαν πυρίτιδα.”
Οι Σαίκερς, η αίρεση που ίδρυσε η Αν Λη, λάτρευαν μέσω ψαλμωδιών και χορών. Η Ράουλσον-Χολ, αν και αντιμετώπισε περιορισμένο υλικό για τη χορογραφία, αξιοποίησε στο έπακρο τη φαντασία της. Μεγαλωμένη στη Βιρτζίνια, ξεκίνησε να χορεύει από πέντε ετών, επηρεασμένη από τον Μπάστερ Κίτον, τον Τσάρλι Τσάπλιν και τη χοροθεατρική ομάδα της Πίνα Μπάους. Η ανακάλυψη της βρετανικής χορευτικής εταιρείας DV8 Physical Theatre της έδωσε την ώθηση να αφοσιωθεί στην τέχνη της χορογραφίας, εστιάζοντας στην κινηματογραφική έκφραση.
Έχει χορογραφήσει για δημοφιλείς σειρές όπως το “Girls” της Λένα Ντάναμ, την ταινία “Aftersun” της Σάρλοτ Ουέλς, καθώς και μουσικά βίντεο για καλλιτέχνες όπως οι MGMT, Coldplay και Alicia Keys. Οι δικές της πειραματικές χορευτικές ταινίες, όπως η “Ma”, και η πρόσφατη θεατρική της δουλειά “Sissy” με τη Μαρίζα Τομέι, αποδεικνύουν την ευρύτητα του ύφους της, που κινείται από το ποπ και το εμπορικό, μέχρι το εκκεντρικό, το σατιρικό και το σύγχρονο.
Η “The Testament of Ann Lee” διαθέτει μια σκοτεινή, γήινη ατμόσφαιρα, ιδίως σε μια συγκλονιστική σκηνή όπου η Αν Λη βιώνει πολλαπλές αποβολές, χάνοντας όλα της τα παιδιά. Η Ράουλσον-Χολ, που εκείνη την περίοδο είχε τον ενός έτους γιο της μαζί της, συγκινείται ανακαλώντας τη σκηνή. Αυτές οι απώλειες πιθανόν ενίσχυσαν την πεποίθηση της Λη ότι οι σεξουαλικές σχέσεις αποτελούν την πηγή κάθε κακού, ενώ η σωματική λατρεία των Σαίκερς ίσως λειτουργούσε ως οδός θεραπείας ή επιβίωσης.
“Ό,τι μας συμβαίνει, το απορροφούμε”, εξηγεί η Ράουλσον-Χολ. “Πού μένει αυτό στο σώμα; Και αν απορροφήσεις πόνο και απώλεια, πώς θα το βγάλεις έξω;” Η ταινία καταδεικνύει τη στενή σχέση μεταξύ του χορού του Θεού και της αμαρτίας, του ρυθμού της προσευχής και του ρυθμού του σεξ. “Ένιωθε πολύ άγριο”, σχολιάζει για τις σκηνές μαζικής λατρείας, “το σώμα έμοιαζε έτοιμο να εκραγεί.” Η σκηνοθέτις Μόνα Φάστβολντ έχει παρομοιάσει τις συγκεντρώσεις στο Μάντσεστερ με rave, υπογραμμίζοντας την αέναη αναζήτηση του ανθρώπου για διαφυγή, κοινότητα ή υπέρβαση, με το σώμα να διαδραματίζει κεντρικό ρόλο.
“Προσωπικά πιστεύω ότι ο χορός είναι πιθανότατα η απάντηση σε σχεδόν τα πάντα”, δηλώνει. “Στο σώμα βρίσκεται η διαίσθησή μας, η βαθιά μας αλήθεια και γνώση. Και αν δεν το ‘κουνάς’ λίγο, μπορεί να χαθεί.” Αυτή η αίσθηση της απώλειας υπήρχε και στη δική της ζωή, καθώς “ήθελε να πει πράγματα που δεν μπορούσε να τα πει με λόγια, επειδή ήταν πολύ τρομακτικό”.
Η συνειδητοποίηση της σεξουαλικότητάς της, στην ηλικία των 30, άλλαξε τη σχέση της με τον χορό. “Σχεδόν σταμάτησα να χορεύω, γιατί ένιωθα ότι αυτό το πράγμα που με πίεζε όλη την ώρα, επιτέλους είχε βγει”, αναφέρει, αναφερόμενη στον γάμο της με τη σκηνοθέτιδα Μία Λιντόφσκι. “Ακόμα προσπαθώ να ξαναβρώ τη σχέση μου με τον χορό 10 χρόνια μετά.” Όπως η ίδια λέει, το σώμα θα έχει τις απαντήσεις. Η ταινία “The Testament of Ann Lee” κυκλοφορεί στους κινηματογράφους του Ηνωμένου Βασιλείου από τις 27 Φεβρουαρίου.
