Η Anne Rice, η διάσημη Αμερικανίδα συγγραφέας, βίωσε τον μεγαλύτερο πόνο και την πιο συναρπαστική θρίαμβο της ζωής της σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ολα ξεκίνησαν όταν η κόρη της, Michele, τότε περίπου τριών ετών, της είπε ότι ήταν πολύ κουρασμένη για να παίξει. Η Rice, ξαφνιασμένη από μια τέτοια δήλωση για ένα παιδί αυτής της ηλικίας, έσπευσε να κάνει ιατρικές εξετάσεις. Τα αποτελέσματα αποκάλυψαν ότι η αγαπημένη της “Mouse” έπασχε από οξεία μυελογενή λευχαιμία, μια κατάσταση τότε θεωρούμενη ανίατη.

Η μικρή Mouse έφυγε από τη ζωή το 1972, λίγο πριν κλείσει τα έξι της χρόνια. Καθώς το τραγικό τέλος πλησίαζε και μετά την αρχική οδύνη της απώλειας, η Rice βρήκε καταφύγιο στο γράψιμο. Με αφοσίωση, δημιούργησε το πρώτο της μυθιστόρημα, το διαχρονικό αριστούργημα “Συνεντεύξεις με βαμπίρ” (Interview With the Vampire). “Ήξερα ότι το γράψιμο ήταν το μόνο πράγμα που μπορούσα να κάνω, και όταν έγραφα, ήταν σαν να πολεμούσα το σκοτάδι, σπρώχνοντας την παραλογισμό και τον τρόμο μακριά”, είχε δηλώσει αργότερα η Rice, αναφερόμενη στο μυθιστόρημά της για βαμπίρ που αντιμετωπίζουν τις περιπλοκές της αθανασίας, συμπεριλαμβανομένου ενός πεντάχρονου κοριτσιού εμπνευσμένο από την Mouse.

Ολοκληρώνοντας το έργο, η πρώτη ανάγνωση έγινε από τον σύζυγό της, πατέρα της Mouse, τον ποιητή Stan Rice. Ο Stan Rice είχε αναφέρει ότι το διάβασε “περίπου σε μία συνεδρία” και αμέσως σκέφτηκε: “Η ζωή μας δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια”. Και πράγματι, έτσι έγινε. Το βιβλίο, που κυκλοφόρησε το 1976, έγινε μπεστ σέλερ και ενέπνευσε την κινηματογραφική μεταφορά με πρωταγωνιστές τους Tom Cruise, Brad Pitt και την νεαρή Kirsten Dunst, καθώς και μια σειρά του Netflix. Δημιούργησε επίσης συνέχειες όπως το “Queen of the Damned” και ένα μιούζικαλ στο Broadway με μουσική του Elton John. Η Rice απέκτησε διεθνή φήμη, ένα τεράστιο κοινό και μια περιουσία, με πιο ορατό σύμβολο ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα αρχοντικά στην πατρίδα της, τη Νέα Ορλεάνη: το παλιό ορφανοτροφείο St Elizabeth’s.

Στο AnneRice.com, αυτή η ιστορία και πολλές άλλες σχετικές διηγούνται ξανά σε μια ανθολογία ντοκιμαντέρ, διαθέσιμη δωρεάν για streaming. Η σειρά, με τίτλο “Anne Rice: An All Saints’ Day Celebration”, επιμελήθηκε ο γιος της, συγγραφέας Christopher Rice, και ο στενός της φίλος Eric Shaw Quinn. Περιλαμβάνει αρχειακό υλικό, προσωπικές φωτογραφίες και νέες συνεντεύξεις, αποτίνοντας φόρο τιμής στην λογοτεχνική τιτάνα που έφυγε από τη ζωή στα 80 της χρόνια στα τέλη του 2021, μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο. Το ντοκιμαντέρ χαρτογραφεί επίσης μια ζωντανή εκδήλωση στη Νέα Ορλεάνη στις αρχές Νοεμβρίου, που γιόρτασε την κληρονομιά της Rice.

Μέρος της ανθολογίας, που προβλήθηκε από την Guardian, δεν τιμά μόνο τον ρόλο που έπαιξε η αδελφή που ο Christopher Rice δεν γνώρισε ποτέ στην καριέρα της μητέρας του, αλλά εξερευνά και την επιρροή που άσκησε σε μεταγενέστερους συγγραφείς, όπως η Jennifer Armentrout, η οποία δηλώνει: “Πολλοί από εμάς δεν θα είχαμε τις καριέρες που έχουμε σήμερα χωρίς εκείνη”. Επίσης, αναλύει το αίσθημα αποδοχής που προέκυψε μέσα από χαρακτήρες που δημιούργησε στα πρώτα χρόνια του κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων LGBTQ+, ιδίως ο Lestat de Lioncourt και ο Louis de Pointe du Lac. Στο ντεμπούτο της Rice ως συγγραφέας, αυτοί οι δύο χαρακτήρες, μαζί με τον συγκάτοικό τους βαμπίρ, την Κλαούντια, σχημάτισαν ένα είδος οικογένειας. “Όταν ήμουν παιδί και διάβαζα ‘Συνεντεύξεις με βαμπίρ’, ήμουν ένα παιδί που ένιωθε διαφορετικά”, λέει στο ντοκιμαντέρ ο Rob Roth, σκηνοθέτης του θεατρικού έργου “Lestat”. “Και η αγάπη μεταξύ Lestat και Louis, απλώς διαβάζοντάς την… με έκανε να νιώθω καλύτερα – λιγότερο μόνος”.

Ο Quinn, ο οποίος είναι και ο ίδιος μυθιστοριογράφος, αναφέρει στην ταινία ότι συνάντησε το “Συνεντεύξεις με βαμπίρ” “περνώντας από μια από τις χειρότερες περιόδους της ζωής μου”. “Και ήταν σαν η Anne να απλώνει το χέρι και να μου έλεγε: ‘Είσαι καλά – ακριβώς όπως είσαι'”, δηλώνει ο Quinn. “Και δεν χρειάζεται να απολογείσαι σε κανέναν γι’ αυτό”. Αυτή η προσέγγιση την εκτόξευσε σε σπάνια ύψη. Για παράδειγμα, ένα απόσπασμα της ανθολογίας δείχνει την Rosie O’Donnell να παρουσιάζει την Rice στην εκπομπή της, περιγράφοντας πώς η ίδια, πιθανότατα στην κορυφή της καριέρας της, περίμενε πέντε ώρες έξω από ένα βιβλιοπωλείο για την συγγραφέα.

Ο Christopher Rice, μιλώντας πρόσφατα στην Guardian, μοιράστηκε ένα ανέκδοτο για τους διάσημους θαυμαστές της μητέρας του. Ο Ozzy Osbourne της είχε αφήσει backstage πάσο όταν έδινε συναυλία στη Νέα Ορλεάνη, αλλά εκείνη δεν παρευρέθηκε, προτιμώντας, όπως είπε ο γιος της, να περνά τα βράδια της “με ένα καλοκαιρινό φόρεμα Laura Ashley, τρώγοντας κράκερ και τυρί”. Η απουσία της από την παράσταση απογοήτευσε τόσο τον Osbourne, που όταν ο Christopher Rice και ένας φίλος προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν τα πάσο, ο πρώην frontman των Black Sabbath τους αρνήθηκε την είσοδο. “Ήθελαν να συναντήσουν την Anne – αυτό ήταν”, είπε γελώντας νοσταλγικά ο Christopher Rice.

Ο Christopher Rice και ο Quinn έδωσαν έμφαση στο να ακούσουν οι θεατές της ανθολογίας και εκείνους που γνώρισαν την Anne Rice πίσω από τη δημόσια περσόνα της. Ένα από τα χαρακτηριστικά αυτής της περσόνας ήταν τα φέρετρα – είτε για να φτάνει σε εκδηλώσεις υπογραφής βιβλίων, είτε για να τα εκθέτει στο επιβλητικό της σπίτι στη Νέα Ορλεάνη. Μία από τις πιο χιουμοριστικές φωνές στην ανθολογία είναι αυτή της Amy Troxler, καθηγήτριας θρησκευτικών στη Νέα Ορλεάνη και βοηθού της συγγραφέως, η οποία σχολιάζει τα φέρετρα με χαρακτηριστική τοπική προφορά. “Υπήρχε ένα φέρετρο στο σαλόνι, και αναρωτήθηκα: ‘Τι είναι αυτό το φέρετρο;’ ‘Τι είδους άνθρωποι βάζουν φέρετρα στο σαλόνι τους;’ Ήταν ένα όμορφο φέρετρο, βέβαια, πρέπει να πω”, λέει η Troxler.

Ο Christopher Rice και ο Quinn έχουν την πρόθεση η ανθολογία να μην είναι το τελευταίο κεφάλαιο για την Anne Rice. Ο γιος της αποκάλυψε ότι μαζί με τον Quinn “εξετάζουν το αρχείο του έργου της Anne, τόσο δημοσιευμένο όσο και αδημοσίευτο, με στόχο μελλοντικές εκδόσεις και παραγωγές σε πολλαπλές πλατφόρμες”. “Μείνετε συντονισμένοι.”