Η ορχήστρα Hedera, αποτελούμενη από πέντε στενούς φίλους – τη βιολίστρια Lulu Austin, την Maisie Brett (βιολί/βιόλα), τη Beth Roberts (βιολί/κοντραμπάσο), την Tamsin Elliott (ακορντεόν/άρπα) και την Isis Wolf-Light (κλαρινέτο) – φέρει το όνομά της από τον λατινικό βοτανικό όρο για το κισσό. Το ντεμπούτο άλμπουμ του συγκροτήματος συνδυάζει επιρροές από τη Βουλγαρία έως το Μπαλί, από την Ιρλανδία έως τη Γεωργία, καθορίζοντας από το πρώτο κομμάτι, “Sterretjie”, τη διάθεση του δεμένου, υπνωτικού και αδιάκοπου ρυθμού του. Το “Sterretjie”, που πήρε το όνομά του από μια αφρικανική λέξη για το παράκτιο κούρτι, σημαίνει επίσης «μικρά αστέρια». Το βιολί της Brett μεταβιβάζει τη μελωδία του κομματιού στο κλαρινέτο της Wolf-Light και το ακορντεόν της Elliott με μια φωτεινή, αστραφτερή ευκινησία.
Πολλές άλλες στιγμές χαράς, ευέλικτες και ανοιξιάτικες, αναδεικνύονται σε αυτά τα 12 κομμάτια. Το βαλς της Roberts για ένα κορνιστικό λιβάδι, “Mayflies in June”, ταξιδεύει από τη μινόρε στην ματζόρε κλίμακα και πάλι πίσω, ωθούμενο από το παίξιμο της άρπας της Elliott. (Η Elliott εντυπωσίασε ομοίως στο “So Far We Have Come” του 2023, το αγγλο-αιγυπτιακό άλμπουμ της με τον παίκτη ούτι Tarek Elazhary.) Το “Sekar Jagat” (στα Βαλινέζικα «λουλούδι του σύμπαντος») ξεκινά γλυκά με προετοιμασμένη άρπα και τσιμπητές χορδές, και στη συνέχεια δημιουργεί ένα μελωδικό τοπίο αρχικά γραμμένο για γκαμελάν. Στο “Shen Khar Venakhi”, έναν ύμνο 1.000 ετών από τη Γεωργία που επέζησε των σοβιετικών εκκαθαρίσεων, οι φωνές και των πέντε γυναικών ενώνονται σε μια πυκνή, λαμπερή μάζα.
Οι συνεισφορές της Wolf-Light στα ξύλινα πνευστά είναι ιδιαίτερα συγκινητικές, προσθέτοντας συχνά ένταση και θλίψη. Το παίξιμο του μπάσου κλαρινέτου της στο “Threnody”, ένα εκπληκτικό παράδειγμα τακσίμ (μια αυτοσχέδια εισαγωγή στην παραδοσιακή αραβική και μεσανατολική μουσική), είναι ένα από τα κορυφαία σημεία, ενώ η ψυχικότητα καίει στις ανάσες της στην αρχή του “Koga Me Mama Rodila”, ένα βουλγάρικο τραγούδι που τελειώνει με τις γυναίκες να μουρμουρίζουν αρμονικά, και στη συνέχεια να σβήνουν σιγά σιγά στη σιωπή. Όταν τόση μουσική που συγχωνεύει παγκόσμιες παραδόσεις μπορεί να της αφαιρέσει την ιδιαιτερότητά της, αυτό είναι ένα άλμπουμ που συνδυάζει αριστοτεχνικά τις επιρροές του, εντείνοντας τα χρώματά τους. Όπως ο ομώνυμος κισσός, αγκιστρώνεται σε ό,τι συναντά, αγκαλιάζει νέα μέρη και συνεχίζει να μεγαλώνει.
Επίσης κυκλοφορούν αυτόν τον μήνα: Το τρίτο άλμπουμ των Peiriant, “Plant” (Recordiau NAWR), που πήρε το όνομά του από την ουαλική λέξη για τα παιδιά, αναδεικνύει τις φολκ-εμπνευσμένες μελωδίες βιολιού της Rose Linn-Pearl απέναντι στην εκπληκτική παλέτα συζύγων της Dan με στρεβλωμένες, επεξεργασμένες κιθάρες και Moogs. Η διάθεση δονείται με σκοτεινή μαγεία και μελαγχολία. Το τρίτο άλμπουμ του Finn Collinson, “Byway” (Old School Music), καταγράφει ταξίδια και τραγούδια από όλο το Ηνωμένο Βασίλειο και αναδεικνύει ένα όργανο που σπάνια εμφανίζεται στην παραδοσιακή μουσική: το φολκ φλογέρα. Οι απαλές του κλήσεις αισθάνονται μέρος της φύσης σε κομμάτια όπως το “Tune for a Linnet”, παράξενα σοφό στο “The Complaint”, και σταθερά σε εγρήγορση στο “Hare for Twenty”. Το “Unfurling” της Pefkin (αυτοέκδοση) εξερευνά επίσης τη φύση, αλλά με πιο εκπληκτικό αποτέλεσμα, χρησιμοποιώντας ήχους από τη βιόλα, το αρμόνιο και τα ηλεκτρονικά της για να χαρτογραφήσει τους μετασχηματισμούς της γης από τον χειμώνα στην άνοιξη. Μην χάσετε το τρομακτικό 12λεπτο κομμάτι της, “My Breath the Sea”, γεμάτο απόκοσμες φωνές και drones, που θυμίζει το ταξίδι των Ιρλανδών αγίων προς τη Σκωτία με κορακάρ.
