Θυμάμαι στα τέσσερα ή πέντε μου χρόνια, η προγιαγιά μου ετοιμαζόταν μέρες πριν την Σεληνιακή Πρωτοχρονιά. Καθάριζε το σπίτι, έκανε τουρσί λαχανικά σε ένα τεράστιο βάζο και ξεκινούσε να μαγειρεύει προκαταβολικά τα πιάτα για το οικογενειακό δείπνο της παραμονής. Ένα από τα αστέρια του δείπνου, γνωστό ως «το κεφάλι του λιονταριού», ήταν κεφτέδες από κιμά χοιρινού κρέατος που χρειάζονταν μέρες για να φτιαχτούν. Η προγιαγιά μου πήγαινε στο παζάρι από νωρίς και διάλεγε χοιρινό μπούτι με την τέλεια ισορροπία άπαχου και λιπαρού κρέατος, ψιλοκόβοντας προσεκτικά το κρέας με ένα μαχαίρι μέχρι να γίνει κιμάς. Στη συνέχεια, βουτούσε τα χέρια της σε κορν φλάουρ, έπαιρνε ποσότητα κιμά και την πετούσε ανάμεσα στα δύο χέρια της μέχρι να σχηματιστούν οι κεφτέδες. Τους τοποθετούσε πάνω σε ένα φύλλο λάχανου και τους έβραζε στον ατμό σε ένα μικρό κατσαρολάκι. Επαναλάμβανε αυτή τη διαδικασία, σκυφτή μπροστά στην κουζίνα για ώρες, μέχρι να είναι αρκετοί για όλη την οικογένεια. Είναι ένα δύσκολο πιάτο που απαιτεί μέρες προσπάθειας, αλλά όταν φτάνει στο τραπέζι, συνήθως εξαφανίζεται μέσα σε δευτερόλεπτα. Στη μνήμη της παιδικής μου ηλικίας, η γιορτή της Σεληνιακής Πρωτοχρονιάς ήταν πάντα πανηγυρική και διασκεδαστική. Έπαιρνα χρήματα σε κόκκινους φακέλους, τα πυροτεχνήματα φώτιζαν τον ουρανό και υπήρχε μια ποικιλία φαγητών περισσότερο από ό,τι μπορούσαμε να φάμε. Όμως τα τελευταία χρόνια, ακούγονται παράπονα ότι η νέα χρονιά δεν είναι όπως παλιά, ή ότι έχει «χάσει τη γεύση της». Κάποιοι απέδωσαν αυτό στην απαγόρευση των πυροτεχνημάτων σε μεγάλες πόλεις, ενώ άλλοι σημείωσαν ότι ένα δείπνο επανένωσης σήμερα – όταν οι άνθρωποι μπορούν να βρουν ποιοτικό φαγητό οποιαδήποτε στιγμή – δεν μοιάζει τόσο ουσιαστικό όσο στο παρελθόν, όταν το φαγητό ήταν λιγότερο άφθονο.

Σε ένα πρόσφατο άρθρο που διάβασα, ο συγγραφέας ανέφερε ότι αγόρασε δίστιχα για το νέο έτος από το κατάστημα, αλλά ο πατέρας του θύμωσε, λέγοντας ότι μια γιορτή χωρίς να γράφονται τα δίστιχα με το χέρι δεν είχε «γεύση» ή «αίσθηση τελετουργίας». Τελικά, η οικογένεια του συγγραφέα αποφάσισε να επιστρέψει στην παράδοση, σκαλίζοντας έναν θεό του πλούτου με το χέρι, αλέθοντας τόφου με μυλόπετρα και διοργανώνοντας διαγωνισμό καλλιγραφίας. Κατά τη γνώμη μου, θα μπορούσε να είναι θετικό που η Σεληνιακή Πρωτοχρονιά έγινε πιο σύγχρονη. Αυτό που πολλοί άνθρωποι ίσως δεν συνειδητοποιούν είναι ότι η «γεύση» της γιορτής βασίζεται σε απλήρωτη εργασία που παρέχεται από μέλη της οικογένειας, τις περισσότερες φορές γυναίκες. Η παράδοση υπαγορεύει ότι όλα τα σπίτια πρέπει να είναι καθαρά για μια νέα αρχή, επομένως τα έπιπλα πρέπει να ξεσκονίζονται και τα τζάμια να αστράφτουν. Αυτό απαιτεί τουλάχιστον μια εβδομάδα χειρωνακτικής εργασίας. Η παράδοση απαιτεί από τους ανθρώπους να ανάβουν πυροτεχνήματα για να διώξουν το τέρας Nian, αλλά οι θεοί δεν σε βοηθούν να καθαρίσεις τα συντρίμμια μετά. Το δείπνο επανένωσης απαιτεί επίσης μέρες εργασίας – ψώνια, μαγείρεμα και πλύσιμο των πιάτων. Πέρυσι, πήγα στο Chaoshan, ένα μέρος της Guangdong που υπερηφανεύεται για τη διατήρηση των παραδόσεων της Πρωτοχρονιάς – πυροτεχνήματα όλη τη νύχτα, χοροί με βάρκες-δράκους και παρέλαση με τους θεούς στους ώμους τους. Πολλοί εξέφρασαν αίσθημα τιμής και αίσθημα του ανήκειν. Ένας ιδιοκτήτης καταστήματος με σούπες βοδινού είπε ότι δεν μπορούσε να προσφέρει δείπνο επειδή «το χωριό μου με χρειάζεται».

Ωστόσο, κατά τη διάρκεια των παραστάσεων όλης της νύχτας, υπήρχαν σχεδόν καθόλου γυναίκες. Η κατάσταση έχει αρχίσει να αλλάζει τα τελευταία χρόνια με τις ομάδες χορού Yingge αποκλειστικά γυναικείες να γίνονται viral, αλλά οι εορτασμοί εξακολουθούν να επικεντρώνονται κυρίως στους άντρες. Σε αυτές τις καταστάσεις, δεν μπορούσα παρά να αναρωτιέμαι: βέβαια, οι άντρες χόρτασαν από τα φεστιβάλ της Πρωτοχρονιάς, αλλά τι γίνεται με τις γυναίκες; Ανέλαβαν όλη την εργασία; Είμαι χαρούμενος που βλέπω ότι η κατάσταση αλλάζει. Φέτος, η οικογένειά μας έφαγε έξω για πρώτη φορά. Όχι άλλες ώρες κλεισμένες πίσω από τη σόμπα ή στοίβες πιάτων, και αυτό δεν αφαιρεί τη «γεύση». Τα μέλη της οικογένειας εξακολουθούν να μαζεύονται, οι άνθρωποι αντάλλασσαν συζητήσεις για τις ζωές τους – δεν έχει σημασία αν κοπιάσατε για να φτιάξετε το φαγητό. Οι εορτασμοί δεν χρειάζεται να γίνονται στο σπίτι – η εμπορευματοποιημένη αγορά το έχει ήδη φροντίσει αυτό. Μια φίλη μου είπε ότι παντού πήγαινε, υπήρχαν παραδοσιακά φαγητά, πυροτεχνήματα, πάρτι και πολλές δραστηριότητες για να διαλέξει. Το απόλαυσε με τα αδέρφια της, καθώς και με αγνώστους που είχαν μαζευτεί εκείνη την ημέρα. Ποιος λέει ότι αυτό αφαιρεί τη γεύση της Πρωτοχρονιάς; Τελικά, δεν έχει σημασία αν μαγειρέψατε μόνοι σας το φαγητό ή αν ακολουθήσατε την παράδοση κατά γράμμα. Το πιο σημαντικό είναι να περνάτε χρόνο με τους ανθρώπους που νοιάζεστε, ότι μετά από μήνες σκληρής δουλειάς, επιτέλους παίρνετε λίγο χρόνο για να απολαύσετε ο ένας την παρέα του άλλου και να μιλήσετε για τις χαρές και τους πόνους της περασμένης χρονιάς. Για μένα, αυτή είναι η γεύση της Πρωτοχρονιάς.