Ο θάνατος έρχεται για όλους, αλλά λίγο νωρίτερα, έρχεται εκείνη η περίοδος που κανείς δεν είναι σίγουρος αν είσαι ακόμα εδώ. “Δεν είμαι νεκρός”, ξεφεύγει ο Jim Hacker, τον οποίο υποδύεται ο Griff Rhys Jones, στην επανεκκίνηση του “Yes, Prime Minister”. “Είμαι στη Βουλή των Λόρδων!”. Ο πρώην πρωθυπουργός είναι πλέον και επικεφαλής ενός κολεγίου στην Οξφόρδη, αλλά αντιμετωπίζει την απέλαση από αυτή τη θέση από φοιτητές που έχουν εξοργιστεί από τις προσβολές του κατά της “woke” ορθοδοξίας. Έτσι, στο ελεγειακό κύκνειο άσμα του Jonathan Lynn για το αγαπημένο του δίδυμο κωμικών, ο Hacker καλεί τον παλιό του σύμβουλο, Sir Humphrey, για να τον σώσει από προβλήματα μία τελευταία φορά.
Ο Lynn (που έγραψε το πρωτότυπο μαζί με τον αείμνηστο Antony Jay) σκηνοθετεί επίσης, μαζί με τον Michael Gyngell, μια παραγωγή που πρωτοανέβηκε το 2023 στο Barn του Cirencester. Η φιλοδοξία της, όπως υπαινίσσεται η φροντίστρια του Hacker, Sophie, παραθέτοντας το “Ozymandias” του Shelley, είναι να εξετάσει τους ισχυρούς μόλις πέσουν. Πού πήγαν ο Hacker και ο Sir Humphrey, πλέον εξόριστοι από τους διαδρόμους της εξουσίας, που προσκολλώνται σε έναν κόσμο που πλέον μετά βίας καταλαβαίνουν; Ο τελευταίος καταδικάζεται σε ένα οίκο ευγηρίας, από τη “μοχθηρή βασίλισσα” νύφη του. Υπάρχει μελαγχολία σε αυτό, αλλά δεν εμβαθύνεται σε μια παράσταση που επικεντρώνεται όχι στο βάθος του συναισθήματος, πόσο μάλλον στο δραματικό περιστατικό, αλλά στην αριστοκρατική ευφυΐα και τη δόλια συγκίνηση του να ακούς παλιούς γέροντες να λένε ακατάλληλα πράγματα.
Στη χειρότερη περίπτωση, είναι λιγότερο ένα θεατρικό έργο και περισσότερο ένα όχημα για τον Lynn και τους χαρακτήρες του να διαλογίζονται, χωρίς ιδιαίτερη διορατικότητα, για τις “trigger warnings” και τους “safe spaces”. Η Stephanie Levi-John αποδίδει με ζωντάνια τον ευχαριστήριο ρόλο της Sophie, διορθώνοντας συνεχώς τις ανακρίβειες των προγόνων της. Ο Rhys Jones και ο Clive Francis ως Sir Humphrey είναι επίσης μια απόλαυση, ο πρώτος ακατανόητος και πομπώδης, ο δεύτερος ένα νόστιμο μείγμα ευαλωτότητας και εξυπνάδας – εύθραυστος αρκετά για να χρησιμοποιήσει το lift σκάλας, αλλά με την ικανότητά του άθικτη για φλυαστική πολυλογία.
Το αδιέξοδό τους εδώ είναι χαμηλού ρίσκου και δεν συμβαίνει και πολλά, καθώς ανταλλάσσουν φιλολογικές επιθέσεις (“Humphrey, γιατί ήσουν τόσο πρόθυμος για την λιτότητα;”) Αλλά η οπτική του Lynn είναι συναρπαστική στην ηλικία, την ασημαντότητα και τις εξισωτικές τους επιπτώσεις – και η συντροφιά των χαρακτήρων είναι εξίσου γοητευτική όπως πάντα.
Apollo theatre, London, έως 9 Μαΐου.
