Για δύο χρόνια, ο κόσμος παρακολουθούσε την καταστροφή της Γάζας να εκτυλίσσεται σε πραγματικό χρόνο και επέλεξε να μην την σταματήσει. Περισσότεροι από εβδομήντα χιλιάδες Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν, και το μεγαλύτερο μέρος της Λωρίδας μετατράπηκε σε ερείπια. Οι ίδιες κυβερνήσεις που βιάστηκαν να περιορίσουν άλλους περιφερειακούς πολέμους, παρήγαγαν μόνο άδεια προειδοποιητικά μηνύματα, ψευδείς κατάπαυσεις του πυρός και διευθετήσεις βοήθειας που έφεραν θάνατο αντί για ανακούφιση.
Μόνο τώρα, μετά την υποστήριξη μιας ακόμη «κατάπαυσης του πυρός» που έφερε ελάχιστη ανακούφιση στο έδαφος, ισχυρίζονται ότι επεμβαίνουν για να διαμορφώσουν μακροπρόθεσμη ειρήνη και σταθερότητα. Η εστίασή τους, ωστόσο, είναι ήδη λανθασμένη. Δρουν σαν η Γάζα να είναι αυτή που χρειάζεται σταθεροποίηση, και όχι το κράτος που κατέστρεψε κάθε μορφή σταθερότητας εκεί – το Ισραήλ.
Πράγματι, οι παγκόσμιες δυνάμεις, με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες, ισχυρίζονται τώρα ότι εργάζονται για να προσφέρουν «σταθεροποιητική ασφάλεια» στη μικρή, τραυματισμένη περιοχή μας μέσω δομών παρακολούθησης και ελέγχου που δημιουργούνται σε συνεργασία με την ίδια την οντότητα που τη γενοκτόνησε.
Έτσι, μετά από αυτή τη νέα «κατάπαυση του πυρός», η Γάζα αντιμετωπίζει μια νέα και ύπουλη μορφή ελέγχου. Περίπου 30 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λωρίδας, στον οικισμό «Kiryat Gat» που χτίστηκε πάνω στα ερείπια του παλαιστινιακού χωριού Iraq al-Mansheya, αξιωματούχοι αναφέρουν ότι δεκάδες χώρες και οργανώσεις βρίσκονται τώρα εντός του Κέντρου Πολιτικο-Στρατιωτικής Συνεργασίας (CMCC) υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, ενός κέντρου διοίκησης ξένων δυνάμεων για τις επιχειρήσεις στη Γάζα, το οποίο έχει επεκταθεί ραγδαία τις τελευταίες εβδομάδες. Παρουσιάζεται ως το πρώτο συγκεκριμένο βήμα στην προσπάθεια των ΗΠΑ να «σταθεροποιήσουν» τη Γάζα, είναι ένα κέντρο όπου ξένοι αξιωματούχοι επιβλέπουν τη Λωρίδα από απόσταση και αρχίζουν να διαμορφώνουν το μοντέλο που θα διέπει το μέλλον της.
Αν όμως αυτοί οι αρχιτέκτονες της σταθερότητας είναι τόσο αφοσιωμένοι στο μέλλον της Γάζας, γιατί να μην μπουν μέσα και να περπατήσουν ανάμεσα στους ανθρώπους της; Φοβούνται τους κατεστραμμένους επιζώντες που ισχυρίζονται ότι βοηθούν; Ή γνωρίζουν ότι μόλις μπουν στη Γάζα, ακόμη και η ασφάλειά τους δεν μπορεί να εγγυηθεί από τις βόμβες του Ισραήλ; Αυτό που είναι σαφές είναι ότι, τοποθετώντας τους εαυτούς τους δίπλα στον ισραηλινό στρατό, έχουν επιλέξει να συνεργαστούν με τους δράστες, μετατρέποντας την υπόσχεση της ειρήνης σε ένα ακόμη όργανο ελέγχου.
Έχω δει αυτές τις ξένες αποστολές «σταθερότητας» στο παρελθόν, πολύ πριν η Γάζα γίνει το επίκεντρο της παγκόσμιας προσοχής.
Θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που είδα μια εικόνα του λευκού τεθωρακισμένου οχήματος της UNIFIL όταν ήμουν παιδί. Εξεπλάγην όταν έμαθα ότι τα ειρηνικά Ηνωμένα Έθνη, των οποίων οι δηλώσεις γεμάτες ανησυχία υποτίθεται ότι θα έθεταν τέλος στις μάχες, στην πραγματικότητα ενέκριναν τη χρήση όπλων στο όνομα της ειρήνης. Το λευκό τους χρώμα φαινόταν καθησυχαστικό, σαν πίσω από αυτά τα τεθωρακισμένα θηρία να κρύβονταν σωτήρες που θα μας έφερναν τελικά ασφάλεια. Τότε, πίστευα πραγματικά ότι οι ειρηνευτές του ΟΗΕ, ή «φύλακες της ειρήνης», που επέβαιναν σε αυτά τα λευκά οχήματα, θα μπορούσαν κάποια μέρα να μας προστατεύσουν όποτε το Ισραήλ προσπαθούσε να μας βομβαρδίσει.
Όμως, μεγαλώνοντας, έμαθα διαφορετικά. Συνειδητοποίησα ότι μια δύναμη που δεν μπορεί καν να προστατευτεί από τις επιθέσεις του Ισραήλ, δεν μπορεί ποτέ να προστατεύσει κανέναν άλλο. Δεν ήταν σωτήρες· ήταν παρατηρητές, που παρακολουθούσαν τις θηριωδίες να εκτυλίσσονται, ανήμποροι ή απρόθυμοι να παρέμβουν.
Και καθώς μεγάλωνα, είδα τους υποτιθέμενους ειρηνοποιούς όχι μόνο να αποτυγχάνουν να μας προστατεύσουν, αλλά να αρχίσουν να διευκολύνουν τους φόνους του Ισραήλ με τους πιο «ανθρωπίνως δημιουργικούς» τρόπους.
Το US Gaza Humanitarian Foundation (GHF), ένα πρόγραμμα υπό την αιγίδα των ΗΠΑ που δημιουργήθηκε για τον έλεγχο και τη διανομή βοήθειας μετά την εντατικοποίηση του αποκλεισμού από το Ισραήλ, έδειξε σαφώς πώς η ξένη εμπλοκή θα μπορούσε να τροφοδοτήσει άμεσα τη βία του Ισραήλ. Ισχυρίστηκε ηθικό καθήκον να μας «ταΐζει» αφού το Ισραήλ κλιμάκωσε την πείνα διακόπτοντας τις παραδόσεις τροφίμων, με το πρόσχημα ότι η βοήθεια «δεν έφτανε σε αυτούς που την άξιζαν». Στη συνέχεια ήρθαν οι «παγίδες θανάτου» του GHF, όπου περισσότεροι από 2.600 Παλαιστίνιοι σφαγιάστηκαν υπό πυρά του Ισραήλ, ενώ Αμερικανοί αξιωματικοί παρακολουθούσαν τους «αγώνες πείνας» που βοήθησαν να δημιουργηθούν.
Τώρα, η Ουάσιγκτον επιστρέφει με περισσότερους εταίρους και υποσχέσεις για μια «Διεθνή Δύναμη Σταθεροποίησης» όχι μόνο για να «παραδώσει βοήθεια», αλλά για να διασφαλίσει ολόκληρο το μέλλον της Γάζας. Η νέα της αποστολή, ντυμένη για άλλη μια φορά με τη γλώσσα της ειρήνης, μοιάζει ακόμη λιγότερο με σωτηρία και περισσότερο με ένα άλλο πείραμα στο εργαστήριο της μετα-γενοκτονίας, όπου η Γάζα αναδιαμορφώνεται για να ταιριάζει στις εξωτερικές οπτικές περί «σταθερότητας». Αυτή η δύναμη χρειάστηκε μόνο διεθνή νομιμοποίηση· μια προϋπόθεση που εξασφάλισε πολύ πιο εύκολα, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, από οποιοδήποτε ψήφισμα που αποσκοπούσε στην παύση της γενοκτονίας του Ισραήλ στο ΣΑΕ του ΟΗΕ.
Οποιαδήποτε αίσθηση ασφάλειας έχει απομείνει στη Γάζα έχει εξαφανιστεί, όχι μόνο λόγω του συνεχούς βόμβου του ισραηλινού βομβαρδισμού, αλλά επειδή εκείνοι που προσπάθησαν να κρατήσουν ενωμένο ό,τι είχε απομείνει από την εύθραυστη τοπική μας τάξη, στιγματίστηκαν ως «τρομοκράτες». Το Ισραήλ τους βομβάρδισε και, στη θέση τους, ενδυνάμωσε εγκληματίες για να επιβάλει το δικό του όραμα για το τι θα έπρεπε να είναι η «ασφάλεια» για εμάς. Το αποτέλεσμα ήταν, και σε μεγάλο βαθμό παραμένει, ένα ανθρωπογενές, γενοκτονικό χάος, όπου μια σακούλα αλεύρι προσφέρει πολύτιμος θησαυρός.
Το να παρακολουθείς αυτές τις επιβεβλημένες εκδοχές της «ασφάλειας» να ξεδιπλώνονται ενώ οι άνθρωποι υποφέρουν είναι φρικιαστικό. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ασφάλεια όταν ακόμη και το φαγητό εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως όπλο, καθώς οι διεθνείς «ειρηνοποιοί» συζητούν πώς πρέπει να τραφούμε αντί να άρουν τον πολιορκία. Κάθε βασική ανάγκη της ζωής αντιμετωπίζεται ακόμη ως προνόμιο για το οποίο πρέπει να αποδείξουμε ότι αξίζουμε, για να πείσουμε τους «φύλακες της ειρήνης» ότι τους αξίζουμε. Μόνο τότε, ίσως, θα ζητήσουν ευγενικά από τον δεσμοφύλακά μας να χαλαρώσει τις αλυσίδες του αποκλεισμού.
Η ίδια η επιβίωση δεν είναι εγγυημένη. Το μέλλον που μας υποσχέθηκαν είναι ήδη εδώ στην αποκαλούμενη εποχή «μετά την κατάπαυση του πυρός». Οι βόμβες του Ισραήλ δεν έπαψαν ποτέ πραγματικά· περισσότεροι από 340 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν από την έναρξη της «κατάπαυσης του πυρός». Δεν μας προκαλεί έκπληξη ότι το Ισραήλ συνεχίζει να μας βομβαρδίζει ακόμη και υπό «κατάπαυση πυρός», αλλά αυτό που είναι πραγματικά επικίνδυνο τώρα είναι ότι αυτές οι σφαγές εκτυλίσσονται κάτω από τα μάτια των νέων αυτοαποκαλούμενων «φύλακων της ειρήνης», που ούτε τολμούν να παρέμβουν ούτε καν αναγνωρίζουν τη νέα αιματοχυσία από το Ισραήλ. Το επίπεδο της απανθρωποποίησης που αντιμετωπίζουμε είναι τρομακτικό· έχουμε γίνει πλάσματα που μπορούν να σκοτωθούν, να λιμοκτονήσουν και να σβηστούν, ενώ παρατηρούμαστε. Είμαστε παγιδευμένοι σαν θηρία σε ένα κλουβί του οποίου οι μπάρες σφίγγουν μόνο, τιμωρημένοι για εγκλήματα που ποτέ δεν διαπράξαμε από έναν δεσμοφύλακα που ούτε καν προσπαθεί να κρύψει την εγκληματική του ουσία.
Το Ισραήλ, διεθνώς κατηγορούμενο για γενοκτονία, έχει διαπράξει κάθε φανταστό έγκλημα, έχει διεξάγει πολλαπλούς ανιστόρητους πολέμους, και εξακολουθεί να κρατά έναν ολόκληρο πληθυσμό όμηρο, ακόμη και ενώ η Γάζα πλαισιώνεται ως η πλευρά που χρειάζεται «σταθεροποίηση». Και όμως, συνεχίζει ανεξέλεγκτο, απολαμβάνοντας τον ρόλο του αγαπημένου οικοδεσπότη των ίδιων των διαμεσολαβητών της ειρήνης που έχουν οριστεί να «σταθεροποιήσουν» τη Γάζα. Ο κόσμος είναι έτοιμος να αναπτύξει δυνάμεις για να παρακολουθήσει τα παιδιά της Γάζας να αγωνίζονται να γεμίσουν τους κουβάδες νερού τους υπό πολιορκία, ενώ ένας στρατός του οποίου οι στρατιώτες αποκαλούν περήφανα τους εαυτούς τους «Αυτοκρατορία Βαμπίρ» κυκλοφορεί ελεύθερος, αφού έχει ήδη χύσει το αίμα των παιδιών της Γάζας.
Για τα τελευταία δύο χρόνια, ο λαός της Γάζας έχει υπομείνει την πιο ακραία μορφή συλλογικής τιμωρίας. Και τώρα, αυτές οι νέες προσπάθειες «ειρήνης» μοιάζουν σαν ο κόσμος να θέλει να τιμωρήσει ακόμη περισσότερο τη Γάζα για την υπομονή και την επιβίωσή της από τη γενοκτονία του Ισραήλ.
Τα χέρια που άσκησαν βέτο στην παύση αυτής της γενοκτονίας επανειλημμένα στον ΟΗΕ, ενώ αγκαλιάζουν θερμά ισραηλινούς ηγέτες και εξοπλίζουν τα πολεμικά τους αεροπλάνα με αυτόγραφα βόμβες, δεν θα φέρουν ποτέ ειρήνη στη Γάζα. Τα μάτια του κόσμου που παρακολούθησαν την τρομοκρατία του Ισραήλ και επέλεξαν να γυρίσουν το βλέμμα τους, δεν μπορούν να απαλλάξουν την συνενοχή τους κάνοντας ξαφνικά προσχήματα ότι παρακολουθούν στενά τη Γάζα. Η εστίασή τους πρέπει να είναι στην πραγματική πηγή αστάθειας, στην ανάσχεση της κρατικά καθοδηγούμενης, τρελής βίας που επιτίθεται περήφανα στην ουσία της ανθρωπότητας σε κάθε οθόνη. Αντί να παρουσιάζεται οι Παλαιστίνιοι ως απειλητική δύναμη, ο κόσμος πρέπει να συγκρατήσει και να λογοδοτήσει εκείνους που κατέχουν την πραγματική δύναμη να καταστρέφουν ζωές καθημερινά.
Η Γάζα μας αξίζει τον χώρο να επιβιώσει, όχι να πλαισιώνεται ως μια απομονωμένη ενκλάβη σε μια γη που υφίσταται εθνοκάθαρση, ή ως η «ασταθής» πλευρά που απαιτεί ξένη εποπτεία. Η Γάζα είναι Παλαιστινιακή, αδιαχώριστη από τη γη και τον λαό της· δεν υπάρχει Παλαιστίνη χωρίς τη Γάζα. Η ορατή καταπίεση που έχει υποστεί ο λαός μας για πάνω από έναν αιώνα ξεπερνά τα λόγια, ωστόσο ο απανθρωποποιητικός φακός του κόσμου αντιμετωπίζει την αγωνία μας ως θέαμα.
Επιθυμούμε τη στιγμή που η δικαιοσύνη θα αποδοθεί, αλλά πώς μπορεί αυτό να συμβεί όταν κάθε υποτιθέμενη συνέπεια για τον καταπιεστή μας γίνεται άλλη μια τιμωρία που επιβάλλεται σε εμάς;
Όσο η παράνομη κατοχή προστατεύεται από την ευθύνη και επιτρέπεται να ενεργεί ατιμώρητη, δεν μπορεί να υπάρξει σταθερότητα για τη Γάζα, την ευρύτερη Παλαιστίνη, ή την περιοχή. Η σταθερότητα θα είναι δυνατή μόνο όταν ο κόσμος αντιμετωπίσει τη βία του Ισραήλ, όχι τους ανθρώπους που την επέζησαν.
