Στην Ευρώπη, άνδρες πρόσφυγες που πραγματοποίησαν επικίνδυνα ταξίδια μόνοι τους αναφέρουν ότι αντιμετωπίζουν υποψίες, μίσος και έλλειψη στέγης. Η αυξανόμενη επιρροή της ακροδεξιάς έχει οδηγήσει στην απομόνωση και δυσφήμιση των μοναχικών ανδρών αιτούντων άσυλο, οι οποίοι συχνά στιγματίζονται ως απειλή.
Ο Ahmed, 14 ετών και μόνος, έφτασε στη Γερμανία από το Αφγανιστάν το 2019, φεύγοντας από την καταπίεση των Ταλιμπάν. Μετά από διαδρομές μέσω Τουρκίας και Ελλάδας, επέλεξε τη Γερμανία για να χτίσει μια σταθερή ζωή, λόγω της οικονομικής δυσχέρειας στην Ελλάδα. Ως μέλος της εθνοτικής μειονότητας Χαζάρα, ανέφερε ότι βιώνει διακρίσεις λόγω της καταγωγής του. “Αισθάνομαι σαν να με αντιμετωπίζουν ως απειλή”, δήλωσε, περιγράφοντας πώς οι αιτήσεις του για στέγαση αγνοούνται και ακούει φράσεις όπως “μας παίρνετε τις δουλειές και τα σπίτια”. “Μας λένε ότι πρέπει να γυρίσουμε πίσω από εκεί που ήρθαμε. Λένε επίσης ότι είμαστε όλοι ίδιοι – επικίνδυνοι”, πρόσθεσε.
Σύμφωνα με έκθεση του 2024 του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης, το 63% των πρόσφατων αφίξεων στην Ευρώπη ήταν άνδρες που ταξίδευαν μόνοι. Η Σχολή Παρατήρησης Μετανάστευσης του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης σημείωσε το 2026 ότι οι άνδρες πρόσφυγες ταξιδεύουν συχνά μόνοι λόγω των κινδύνων της διαδρομής, με τις οικογένειές τους να τους ακολουθούν αργότερα. Νέοι, όπως ο Ahmed, αποτελούν επίσης ένα μικρό, αλλά σημαντικό ποσοστό των αιτούντων. Στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 2024 έδειξαν 35.000 ασυνόδευτους ανηλίκους.
Η ρητορική που παρουσιάζει τους μετανάστες ως απειλή, χρησιμοποιείται από ακροδεξιά στοιχεία, όπως ο Tommy Robinson, ο οποίος σε συγκέντρωση στο Λονδίνο τον Σεπτέμβριο του 2025, δήλωσε ότι οι γυναίκες στο Ηνωμένο Βασίλειο κινδυνεύουν από την “ανεξέλεγκτη” μετανάστευση. Η Camille Le Coz, διευθύντρια του Migration Policy Institute Europe, επισήμανε ότι αυτή η ρητορική προωθεί την ιδέα ότι “πρέπει να κλείσουμε τα σύνορα για να προστατευτούμε, να προστατεύσουμε τις γυναίκες από αυτό το έγκλημα”.
Μια μελέτη του 2025 από το γερμανικό ερευνητικό ινστιτούτο Ifo δεν βρήκε συσχέτιση μεταξύ της αύξησης των μεταναστών και του τοπικού ποσοστού εγκληματικότητας, συμπεριλαμβανομένων βίαιων εγκλημάτων. Ωστόσο, ο Ahmed νιώθει ότι οι οικογένειες που ζητούν άσυλο έχουν “λίγο ευκολότερη” μεταχείριση. “Νομίζουν ότι δεν υπάρχει απειλή από αυτό το άτομο, αλλά για εμάς, νομίζουν ότι μπορεί να είμαστε επικίνδυνοι”, ανέφερε.
Στην Αθήνα, ο οργανισμός Mazi, που ιδρύθηκε το 2020, υποστηρίζει μοναχικούς άνδρες αιτούντες άσυλο, οι οποίοι συχνά μένουν εκτός των προγραμμάτων στέγασης. Ο Cosmo Murray, συνδιευθυντής του Mazi, εξηγεί: “Στο σύστημα ασύλου στην Ελλάδα, όπως και αλλού, οι άνδρες μεταβαίνουν από το ‘ευάλωτο αγόρι’ 17 ετών στον ‘απειλητικό άνδρα’ 18 ετών, την ημέρα των 18ων γενεθλίων τους. Αυτό σημαίνει: Καμία στέγη, λίγες υπηρεσίες υποστήριξης και μια επίμονη αντίληψη – από όλους, ακόμη και από αυτούς που χορηγούν ανθρωπιστική βοήθεια – ότι ‘θα τα πάει καλά στο δρόμο για λίγο, είναι άνδρας’. Δεν θα τα πάει καλά στο δρόμο. Γι’ αυτό ιδρύσαμε το Mazi.”
Ο Junior, 30 ετών, από το Καμερούν, αναζήτησε διεθνή προστασία λόγω της σεξουαλικής του ταυτότητας. Βρήκε φιλοξενία μέσω του Mazi, τονίζοντας πόσο δύσκολο είναι για έναν μοναχικό άνθρωπο να βρει κάπου να ξεκουραστεί. Ο Ibrahim, 30 ετών, από τη Σιέρα Λεόνε, φιλοξενήθηκε επίσης από το Mazi πριν μεταβεί στη Γαλλία, όπου ένιωθε λιγότερο φόβο για τυχαίμενους ελέγχους ταυτότητας.
Η Meena Masood, ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, επισημαίνει ότι η επικρατούσα αντίληψη, ακόμη και στο ανθρωπιστικό πλαίσιο, είναι ότι οι άνδρες δεν χρειάζονται φροντίδα και υποστήριξη. “Στην πραγματικότητα, οι άνδρες, όπως κάθε άλλη ομάδα, χρειάζονται υποστήριξη”, δήλωσε.
Στο Βέλγιο, άνδρες αιτούντες άσυλο έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με διακρίσεις, παρά το γεγονός ότι μια κυβέρνηση που ανέλαβε το 2025 υποσχέθηκε σκληρές πολιτικές μετανάστευσης. Μια απόφαση του 2023 για παύση θέσεων υποδοχής για μοναχικούς άνδρες αιτούντες άσυλο απορρίφθηκε από τα δικαστήρια, αλλά αναφορές το 2025 υποδείκνυαν ότι οι μοναχικοί άνδρες εξακολουθούν να αποκλείονται συχνά. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα (MSF) στο Βέλγιο ανέφεραν ότι αντιμετωπίζουν άτομα που ζουν στους δρόμους, σε καταλήψεις ή σε προσωρινές εγκαταστάσεις, με ποικίλες παθήσεις, τονίζοντας ότι “υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός σεξουαλικών επιθέσεων κατά ανδρών. Ήδη στη μεταναστευτική διαδρομή, πολλοί από αυτούς έχουν υποστεί βασανιστήρια καθώς και σεξουαλική βία. Είναι μύθος ότι οι άνδρες είναι άτρωτοι σε όλα”.
