Η νουβέλα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, “Ο Παίκτης”, που γράφτηκε το 1866, αποτελεί ένα συναρπαστικό πορτρέτο της εμμονής και της αγωνίας. Ο ίδιος ο συγγραφέας, αντιμετωπίζοντας χρέη από τον τζόγο, χρειάστηκε μόλις 30 ημέρες για να ολοκληρώσει το έργο, στοιχηματίζοντας μάλιστα τα δικαιώματα των προηγούμενων και μελλοντικών του έργων στην επιτυχία του. Η προσαρμογή από την εταιρεία Chiten Theatre του Κιότο, που παρουσιάζεται στο Coronet Theatre του Λονδίνου, προσφέρει μια γεύση από την ένταση και την αγωνιώδη προσπάθεια αυτής της δημιουργικής διαδικασίας.
Πρόκειται για μια 90λεπτη παράσταση που, αν και απαιτητική, ιδίως για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με την πλοκή, δίνει μια δυναμική εικόνα της εμμονής του τζόγου. Το έργο, δομημένο από αποσπάσματα του κειμένου του Ντοστογιέφσκι, παρακολουθεί τις ριψοκίνδυνες οικονομικές και ερωτικές περιπέτειες του Αλεξέι Ιβάνοβιτς, ενός παίκτη της ρουλέτας, και της οικογένειας που αναλαμβάνει να διδάξει. Η παράσταση παρουσιάζεται στα ιαπωνικά με ταχύ ρυθμό, με τους υπέρτιτλους να ανταγωνίζονται σε οπτικό ενδιαφέρον ένα περιστρεφόμενο σκηνικό, εκκεντρικούς χορούς και ηθοποιούς που χτυπούν μπάλες του μπιλιάρδου σε κεντρικό τραπέζι πριν καν μιλήσουν. Η δυναμική μουσική του ροκ συγκροτήματος Kukangendai εντείνει την θεατρική επίθεση.
Παρά την αρχική αίσθηση υπερφόρτωσης, η παράσταση αποκαλύπτει ευρηματικότητα. Το σκηνικό του Ιτάρου Σουγκιγιάμα, μια ρόδα ρουλέτας με τους ηθοποιούς επάνω της, δεν κινείται από μηχανισμό, αλλά από τις ολοένα και πιο απεγνωσμένες σπρωξιές του εξαντλημένου Αλεξέι – μια έξυπνη αναπαράσταση της γοητείας και της φθοράς του εθισμού στον τζόγο. Ένας κύκλος LED πάνω από τη σκηνή παρακολουθεί την πορεία της ρουλέτας, πάνω στην οποία κρέμονται τόμοι μοίρες.
Ο σκηνοθέτης Μοτόι Μιούρα εγκαταλείπει τον φυσικισμό για χάρη ρυθμικού διαλόγου και έντονα στυλιζαρισμένων κινήσεων. Αυτές οι κινήσεις υπογραμμίζουν, με καρδιοχτύπι, την οικονομική επισφάλεια των χαρακτήρων. Ωστόσο, δεν λείπει το χιούμορ, με επικεφαλής την παρρησιαστική γιαγιά που υποδύεται η Σατόκο Άμπε, καθώς και έξυπνες αναφορές στις συζητήσεις του Ντοστογιέφσκι για τα ρωσικά και ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά, όπου κάθε χαρακτήρας έχει τη δική του χαρακτηριστική κίνηση και φράση.
Η δυναμική, επταμελής ομάδα ηθοποιών καθοδηγείται άψογα από τον Τακαχίντε Ακιμότο, του οποίου οι σφοδροί, παραληρηματικοί μονόλογοι ως Αλεξέι αποκαλύπτουν τα βάθη και τον κίνδυνο των εμμονών του με τη ρουλέτα και την ετεροθαλή αδελφή του εργοδότη του, την Πολίνα.
Η παραγωγή αυτή δεν απευθύνεται σε όσους απολαμβάνουν την εξέλιξη μιας ιστορίας μέσα από τις σχέσεις των χαρακτήρων. Οι ηθοποιοί αναφέρουν παρά αφηγούνται μεγάλο μέρος της πλοκής, και ακόμη και ατάκες που απευθύνονται σε άλλους χαρακτήρες εκφωνούνται προς το κοινό. Όσοι, όμως, αναζητούν την εμβύθιση στην πανικόβλητη ρουτίνα του εθισμού, ας ετοιμάσουν τα chips τους.
Η παράσταση διαρκεί στο Coronet theatre, Λονδίνο, έως τις 15 Φεβρουαρίου.
