Ο Peter Mullan δίνει μια στιβαρή ερμηνεία σε αυτή την ιδιότυπη δραματική κωμωδία, σκηνοθετημένη από τον πρωτοεμφανιζόμενο Sean Robert Dunn. Υποδύεται έναν χαρακτήρα γεμάτο θυμό και κούραση, απογοητευμένο αλλά καλόκαρδο, κάποιον που έχει πληγωθεί βαθιά συναισθηματικά στο παρελθόν, χωρίς όμως να το εκδηλώνει.
Είναι ο Mullan που προσδίδει ουσία και χαρακτήρα σε μια ταινία που, χωρίς αυτόν, θα μπορούσε να φανεί κάπως άτονη και αβέβαιη ως προς το μήνυμα που θέλει να μεταδώσει.
Ο Kenneth (τον υποδύεται ο Mullan) είναι ένας δύστροπος, χήρος τοπικός ιστορικός στη φανταστική σκωτσέζικη πόλη Aberloch. Είναι εμμονικός με τη μνήμη του άσημου προγόνου του, Sir Douglas Weatherford, ενός άτιμου γαιοκτήμονα του 18ου αιώνα και ερασιτέχνη χειρουργού, ο οποίος προέβαινε σε εκτομές σε κατώτερες κοινωνικές τάξεις. Τα γραπτά του Sir Douglas, που τόνιζαν τη σημασία της ορθολογικής αυτοεξυπηρέτησης, έχουν οδηγήσει τον απόγονό του να τον χαρακτηρίζει ως έναν ξεχασμένο ήρωα του σκωτσέζικου Διαφωτισμού: μια σύνθεση των David Hume, Adam Smith, Dr Livingstone και Walter Scott.
Σε μια αμήχανη προσπάθεια, ο Kenneth ντύνεται με περούκα και κοντά παντελόνια ως Sir Douglas Weatherford, για να δώσει επώδυνα μαθήματα για τον ήρωά του σε ανυποψίαστους τουρίστες. Ωστόσο, μια τηλεοπτική σειρά χαμηλού προϋπολογισμού, σε στυλ “Game of Thrones”, αρχίζει να γυρίζεται στην περιοχή. Το τουριστικό κέντρο όπου εργάζεται ο Kenneth, πρόθυμα, απορρίπτει όλα τα βαρετά εκθέματα του Sir Douglas Weatherford, επαναπροσδιορίζεται ως κέντρο θαυμαστών της σειράς και αναγκάζει τον Kenneth να ντυθεί ως ένας από τους αστείους χαρακτήρες της σειράς. Ο Kenneth είναι μια ωρολογιακή βόμβα συναισθημάτων έτοιμη να εκραγεί, και αυτό που επιδεινώνει την κατάσταση είναι ότι το φάντασμα του Sir Douglas παραμονεύει στο χώρο, γεμάτο περιφρόνηση για τον γελοίο και αξιολύπητο απόγονό του.
Θα ήθελα να είχα δει περισσότερο τον ίδιο τον Sir Douglas, του οποίου ο δυσπεπτικός λόγος στην αρχή είναι πολύ αστείος. Ωστόσο, αυτή η πρώτη νότα σαρκαστικού σάτιρας, που φαίνεται να εισάγει, επισκιάζεται από μια γλυκόπικρη θλίψη καθώς ο Kenneth παίρνει το επίκεντρο. Πρόκειται για μια τρυφερή και πολύ συμπαθητική ερμηνεία από τον Mullan.