Με ελεύθερη ροή, σαν ταξιδιωτικό ημερολόγιο, το ευμετάβλητο ντοκιμαντέρ της Lana Daher παρακάμπτει τις συνεντεύξεις και την αφήγηση, αντλώντας από πάνω από 20.000 ώρες αρχειακού υλικού για να διοχετεύσει το ανθεκτικό πνεύμα της Βηρυτού. Αντανακλώντας την μη-γραμμική κίνηση της ιστορίας, η ταινία εγκαταλείπει τη χρονολογία, πηγαίνοντας ζιγκ-ζαγκ ανάμεσα σε αποσπασματικά γεγονότα, κινηματογραφικά αποσπάσματα, ειδησεογραφικά ντοκουμέντα, τηλεοπτικές εκπομπές και οικιακά βίντεο. Πλούσια σε αίσθηση παιχνιδιού αλλά και μελαγχολίας, αυτή η στιλιστική προσέγγιση ανακαλεί την αβεβαιότητα της ζωής στην πρωτεύουσα του Λιβάνου. Στιγμές καθημερινής χαράς – ένας γαμήλιος εορτασμός, μια οικογενειακή έξοδος – διακόπτονται από συγκλονιστικές εικόνες κατεστραμμένων κτιρίων και βομβαρδισμένων αυτοκινήτων. Εδώ, ο πόλεμος μοιάζει ατελείωτος και η ειρήνη εύθραυστη.
Η ταινία ανασταίνει επώδυνα κοινωνικοπολιτικά κεφάλαια, συμπεριλαμβανομένου του βίαιου 15ετούς εμφυλίου πολέμου του Λιβάνου και των επαναλαμβανόμενων εισβολών του Ισραήλ στη χώρα, αλλά αφήνει χώρο και για απαλό χιούμορ και ομορφιά. Υπάρχει επίσης μια σκόπιμη έμφαση στην ποπ κουλτούρα, με την ενσωμάτωση μεγάλων επιτυχιών. Ένα ιδιαίτερα συναρπαστικό τμήμα εκτυλίσσεται στο κλασικό ντίσκο κομμάτι της Dalida, “Laissez-Moi Danser”, το οποίο παίζει πάνω από σκηνές χορού, τόσο φανταστικές όσο και πραγματικές. Η ακολουθία αυτή ακολουθείται αμέσως από μια λήψη ενός σκουπιδότοπου, μια σκληρή υπενθύμιση της πραγματικότητας. Όσο εκτός ισορροπίας κι αν είναι, αυτή η ειρωνική επεξεργασία μοιάζει με ωδή στη συλλογική γενναιότητα του λιβανέζικου λαού. Μέσα στις αναταραχές του πολέμου, η μουσική συνεχίζεται.
Παρόλο που αποτελείται από τεράστιο όγκο υλικού, το ντοκιμαντέρ της Daher δεν κατακλύζει, διατηρώντας αντίθετα έναν αξιοσημείωτο ρυθμό που κινείται ρευστά μεταξύ ηρεμίας, ευφορίας και χάους. Έχοντας εργαστεί προηγουμένως στα ντοκιμαντέρ της Kaouther Ben Hania, η μοντέρ και συν-σεναριογράφος Qutaiba Barhamji επιτυγχάνει αυτή τη δύσκολη ισορροπία με μεγάλη δεξιοτεχνία. Αρχικά υποκινούμενη από τη διαγραφή της σύγχρονης ιστορίας του Λιβάνου στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας, η ταινία της Daher παρουσιάζει έναν εναλλακτικό τρόπο αφήγησης του παρελθόντος – έναν τρόπο που απομακρύνεται από τα άκαμπτα όρια των θεσμικών μοντέλων.
Το “Do You Love Me” προβάλλεται στο ICA, Λονδίνο από 5 έως 19 Φεβρουαρίου. [PLACEHOLDER_1 url=https://www.youtube.com/watch?v=Jiu0H3tPUxk]
