Η Ebony Stevenson δεν είναι απλώς θεατρική συγγραφέας, αλλά και ποιήτρια του grime. Αυτό είναι εμφανές σε αυτήν την ποιητική παράσταση δύο προσώπων, γεμάτη φαντασία και ευρηματικότητα, για δίδυμα των οποίων οι στενοί δεσμοί φέρνουν οικειότητα, φιλοδοξία και φαντασιώσεις πτήσης. Ωστόσο, ορίζει και τη θέση τους στον κόσμο: αυτός είναι η ιδιοφυΐα της οικογένειας και αυτή, συγκριτικά, ορίζεται ως η «ηλίθια».
Τόσο η Daisy (Jess Senanayake) όσο και ο Luke (Tyrese Walters) είναι νευροδιαφορετικοί, μεγαλώνοντας σε πολυκατοικία, στην ηλικία των 11 ετών όταν τους πρωτοσυναντούμε. Η Daisy αντιμετωπίζει δυσλεξία και ΔΕΠΥ, προσπαθώντας να ζήσει αυθεντικά μέσα στην ίδια της την ύπαρξη, ενώ ο Luke βρίσκεται σε άρνηση όσον αφορά τον αυτισμό του, και χρειάζεται χρόνος για να τον δει κανείς ως κάτι περισσότερο από έναν έξυπνο και υποστηρικτικό αδελφό.
Συνδυάζοντας ποίηση και κίνηση, οι συνθέσεις grime του Jammz ζωντανεύουν αυτήν την παράσταση με μολυσματική ενέργεια. Τα ραπ των νεαρών ηθοποιών είναι επίσης εντυπωσιακά, και υπάρχει μια τρυφερή χημεία μεταξύ τους. Ωστόσο, υπό τη σκηνοθεσία της Eleanor Manners, ο ρυθμός θα μπορούσε να είναι πιο αργός με περισσότερη τονική διαβάθμιση, ώστε να μπορεί κανείς να απορροφήσει το δράμα και την ομορφιά του σεναρίου της Stevenson.
Η κίνηση και η δράση συνολικά θα μπορούσαν επίσης να είναι πιο καθαρές και κοφτές. Παρόλο που η ιστορία συνδυάζει πραγματικότητες – εσωτερικούς, εξωτερικούς, πραγματικούς και φανταστικούς κόσμους – χρειάζεται χρόνος για να ακολουθήσει κανείς κάποιες εναλλαγές σκηνών. Η σκηνογραφία της Erin Guan, που περιλαμβάνει μια κουρτίνα, μια κούνια και ένα στερεοφωνικό σύστημα από χαρτόνι, είναι επίσης κάπως ασαφής.
Τα δίδυμα αναζητούν διαφυγή και απελευθέρωση διαφορετικών ειδών. Η φιλοδοξία του Luke είναι να γίνει ο πρώτος έφηβος στον Άρη, ενώ η Daisy θέλει να εκπαιδευτεί στην ακροβατική τσίρκου. Οι ηθοποιοί δανείζουν επίσης τις φωνές τους σε πολλούς άλλους ρόλους, από δασκάλους έως γονείς. Πολλά στοιχεία είναι ενσωματωμένα, από τη γονική βία και μια μητέρα με προβλήματα ψυχικής υγείας μέχρι την αδελφική αντιπαλότητα. Υπάρχει παντογνώστρια αφήγηση και μερικές φορές δημιουργεί σύγχυση, αλλά ίσως η ιστορία και οι εναλλαγές της είναι εσκεμμένα αλληγορικές και μη κυριολεκτικές.
Όταν λειτουργεί, είναι συναρπαστική και συγκινητική, όπως μια σκηνή στην οποία η Daisy αισθάνεται ότι αιωρείται και φαίνεται να έχει βρει τελικά ένα σπίτι στην εκπαίδευση τσίρκου. Ο Walters προσφέρει επίσης μια υπέροχη ερμηνεία ενός προστατευτικού αλλά μονόπλευρου αδελφού που αρνείται τη δική του νευροδιαφορετικότητα.
Ως συμπαραγωγή των Sheffield Theatres και του National Youth Theatre, πρόκειται για ένα ιδιόρρυθμο και μολυσματικό δράμα, που επιβεβαιώνει την Stevenson ως μια μοναδικά ταλαντούχα θεατρική συγγραφέα. Τελικά, είναι οι λέξεις που πετούν εδώ.
Στο Playhouse, Sheffield, έως 14 Φεβρουαρίου· στη συνέχεια περιοδεία.
