Το Πεντάγωνο φαίνεται να σηματοδοτεί μια αλλαγή για τις αμερικανικές δυνάμεις στη Νότια Κορέα, ωθώντας τις να διευρύνουν τον ρόλο τους πέρα από τη Βόρεια Κορέα, με στόχο την αποτροπή της Κίνας στην περιοχή της Ταϊβάν και αλλού στην ευρύτερη περιοχή, σύμφωνα με αναλύσεις ειδικών.
Αυτή η ανάλυση έρχεται μετά από επίσκεψη στη Νότια Κορέα του Έλμπριτζ Κόλμπι, υφυπουργού Άμυνας για την Πολιτική των ΗΠΑ και βασικού αρχιτέκτονα της Εθνικής Στρατηγικής Άμυνας του Πενταγώνου. Στην πρώτη του επίσκεψη εκτός Ηνωμένων Πολιτειών από την ανάληψη των καθηκόντων του τον Απρίλιο, ο Κόλμπι υπαινίχθηκε μια πιθανή αναδιάρθρωση των δυνάμεων στην κορεατική χερσόνησο, με έμφαση στην «πρώτη αλυσίδα νησιών». Κατά τη διάρκεια των στάσεών του στη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία, ο Κόλμπι συναντήθηκε με ανώτατους αξιωματούχους εξωτερικών υποθέσεων και άμυνας.
Μιλώντας στο νοτιοκορεατικό think tank Sejong Institute, ο Κόλμπι δήλωσε ότι η Ουάσινγκτον, υπό την κυβέρνηση του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, «δεν επιδιώκει να κυριαρχήσει στην Κίνα, ούτε επιδιώκει να την πνίξει ή να την ταπεινώσει». Στην ομιλία του, κάλεσε για μια «ευνοϊκή ισορροπία δυνάμεων, στην οποία κανένα κράτος δεν μπορεί να επιβάλει την ηγεμονία του». Ο Κόλμπι συνέδεσε την παρουσία του αμερικανικού στρατού στην κορεατική χερσόνησο με τη στρατηγική της αλυσίδας νησιών.
Η «πρώτη αλυσίδα νησιών» αναφέρεται σε μια σειρά νησιών και αρχιπελάγων που εκτείνονται από την Ιαπωνία μέσω της Ταϊβάν έως τις Φιλιππίνες και τη Νότια Σινική Θάλασσα. Η κορεατική χερσόνησος δεν αποτελεί μέρος αυτής της αλυσίδας. Ο Κόλμπι τόνισε ότι η στρατηγική άμυνας της Ουάσινγκτον στον Ινδο-Ειρηνικό επικεντρώνεται στην «αποτροπή μέσω άρνησης κατά μήκος της πρώτης αλυσίδας νησιών». «Εστιάζουμε στην οικοδόμηση μιας στρατιωτικής στάσης στον δυτικό Ειρηνικό που διασφαλίζει ότι η επιθετικότητα κατά μήκος της πρώτης αλυσίδας νησιών είναι ανέφικτη, ότι η κλιμάκωση είναι μη ελκυστική και ο πόλεμος είναι πράγματι παράλογος», δήλωσε ο Κόλμπι. «Αυτό περιλαμβάνει μια ανθεκτική, κατανεμημένη και εκσυγχρονισμένη στάση δυνάμεων σε όλη την Ιαπωνία, τις Φιλιππίνες, την κορεατική χερσόνησο και αλλού στην περιοχή, μια στάση βελτιστοποιημένη για την άρνηση γρήγορων ή αποφασιστικών κερδών μέσω στρατιωτικής δύναμης, η οποία είναι ανθεκτική αντί για εύθραυστη, και μας ενώνει στην κοινή μας επιδίωξη για ειρήνη και σταθερότητα».
Οι Δυνάμεις των ΗΠΑ στην Κορέα (USFK) είχαν παραδοσιακά την αποστολή να αντιμετωπίζουν συγκρούσεις στην κορεατική χερσόνησο, παρά μια πιθανή απειλή από την Ταϊβάν. Ο Κανγκ Τζουν-γιονγκ, καθηγητής κινεζικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο Εξωτερικών Σπουδών Hankuk στη Σεούλ, δήλωσε ότι η Ουάσινγκτον στοχεύει να «θεμελιωδώς αλλάξει» τη φύση των USFK, καθώς ενοποιεί τη συμμαχία της με τη Νότια Κορέα, την Ιαπωνία και τις Φιλιππίνες για την άμυνα της πρώτης αλυσίδας νησιών. Αντί να συνδέει τις USFK μόνο με την κορεατική χερσόνησο, η Ουάσινγκτον θέλει να αναπτύσσει «συστηματικά» τις δυνάμεις οπουδήποτε επιθυμεί στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού – δυνητικά ακόμη και σε περίπτωση σύγκρουσης για την Ταϊβάν.
«Ωστόσο, αν αυτό συμβεί, θα μπορούσε να οδηγήσει σε παρεξήγηση από τον [Βορειοκορεάτη ηγέτη] Κιμ Γιονγκ-ουν ή σε πρόκληση από τη Βόρεια Κορέα, και αν [η Πιονγιάνγκ] κινηθεί από κοινού με την Κίνα, θα μπορούσε να οδηγήσει σε πολύ περίπλοκα προβλήματα», δήλωσε ο Κανγκ. «Οι USFK δεν μπορούν να φύγουν από την κορεατική χερσόνησο, και οι ΗΠΑ θα πρέπει να επιχειρούν σε δύο πεδία μάχης», πρόσθεσε, σημειώνοντας ότι αυτή η πιθανότητα έχει ωθήσει την Ουάσινγκτον να αυξήσει την ευθύνη της Σεούλ στην αντιμετώπιση της Πιονγιάνγκ. «Έτσι, όλα καταλήγουν στην αποτροπή μέσω άρνησης, όπως είπε ο Κόλμπι. Δείχνοντας με τη δύναμη ότι η επίθεση δεν θα οδηγήσει σε νίκη, οι ΗΠΑ μπορούν να αποτρέψουν [μια πιθανή σύγκρουση για την Ταϊβάν] από το να συμβεί».
Το Πεκίνο θεωρεί την Ταϊβάν μέρος της Κίνας που πρέπει να επανενωθεί, με τη βία αν χρειαστεί. Οι περισσότερες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, δεν αναγνωρίζουν το αυτοδιοικούμενο νησί ως ανεξάρτητο, αλλά η Ουάσινγκτον αντιτίθεται σε οποιαδήποτε βίαιη αλλαγή του status quo και είναι νομικά δεσμευμένη να προμηθεύει την Ταϊπέι με όπλα για άμυνα.
Ο Μπέντζαμιν Μπάρτον, αναπληρωτής καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Nottingham Malaysia, δήλωσε ότι η πιθανότητα ανάπτυξης των USFK για την άμυνα της πρώτης αλυσίδας νησιών σημαίνει ότι η ανάσχεση της Βόρειας Κορέας δεν είναι πλέον τόσο υψηλή στην ατζέντα όσο παλαιότερα. «Αυτό θα επέτρεπε στις ΗΠΑ να επιταχύνουν τη διαδικασία της αποκλιμάκωσης για να επικεντρωθούν στην άμεση γειτονιά τους. Αυτό αναγνωρίζει η κυβέρνηση Τραμπ ως πραγματιστικό και ρεαλιστικό σχετικά με τη βιωσιμότητα της προβολής ισχύος των ΗΠΑ», δήλωσε ο Μπάρτον.
Ο Στέφεν Νέιτζι, καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Διεθνές Χριστιανικό Πανεπιστήμιο του Τόκιο, δήλωσε ότι η έμφαση του Κόλμπι στην αποτροπή κατά μήκος της πρώτης αλυσίδας νησιών αντιπροσωπεύει μια «συνεκτική στρατηγική λογική» που ενοποιεί τη στάση των δυνάμεων των ΗΠΑ γύρω από την «κύρια απειλή του κινεζικού επεκτατισμού». Ωστόσο, δημιούργησε «εγγενείς εντάσεις με συμμάχους που αντιμετωπίζουν διακριτές προκλήσεις ασφαλείας, οι οποίες δεν ευθυγραμμίζονται εύκολα με αυτό το πλαίσιο», πρόσθεσε. «Εγκωμιάζοντας τη Νότια Κορέα ως «υποδειγματικό σύμμαχο» για τις αμυντικές δαπάνες, ενώ τονίζει την πρώτη αλυσίδα νησιών, η Ουάσινγκτον ουσιαστικά λέει στη Σεούλ ότι πρέπει να χειριστεί τη Βόρεια Κορέα πιο ανεξάρτητα, ενώ τα αμερικανικά περιουσιακά στοιχεία παραμένουν διαθέσιμα κυρίως για την περίπτωση της Κίνας», δήλωσε ο Νέιτζι. «Αυτός ο διαχωρισμός αρμοδιοτήτων αντικατοπτρίζει τις αμερικανικές στρατηγικές προτεραιότητες, αλλά κινδυνεύει να δημιουργήσει κενά στη συνοχή των συμμαχιών, εάν οι σύμμαχοι αισθάνονται ότι οι συγκεκριμένες απειλές τους υποβαθμίζονται».
Η επίσκεψη του Κόλμπι στη Νότια Κορέα συνέπεσε με τη δημοσίευση της Εθνικής Στρατηγικής Άμυνας από το Πεντάγωνο στις 23 Ιανουαρίου. Το έγγραφο, μαζί με την Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας (NSS) του Λευκού Οίκου που δημοσιεύθηκε τον Δεκέμβριο, τόνισε την ανάγκη για συλλογική άμυνα της πρώτης αλυσίδας νησιών και για τους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή να επωμιστούν μεγαλύτερο μέρος του αμυντικού βάρους. Τα έγγραφα στρατηγικής ονόμασαν επίσης το δυτικό ημισφαίριο ως κορυφαία προτεραιότητα ασφάλειας και άμυνας της Ουάσινγκτον. Ως υφυπουργός Άμυνας για την Πολιτική, ο Κόλμπι είναι το Νο 3 αξιωματούχος στο Πεντάγωνο, υπεύθυνος για τη διαμόρφωση της εθνικής ασφάλειας και του σχεδιασμού δυνάμεων. Ένα από τα βασικά καθήκοντα περιλαμβάνει τη σύνταξη της NDS.
Η NDS τόνισε επίσης τον ηγετικό ρόλο της Νότιας Κορέας στην συμβατική αποτροπή έναντι των απειλών της Βόρειας Κορέας, ενώ οι ΗΠΑ θα παρείχαν «κρίσιμη αλλά πιο περιορισμένη» υποστήριξη. Ανέφερε ότι αυτή η μετατόπιση στην ισορροπία ευθυνών ήταν «συνεπής με το συμφέρον της Αμερικής στην ενημέρωση της στάσης των δυνάμεων των ΗΠΑ στην κορεατική χερσόνησο». Περιγράφοντας τη Νότια Κορέα ως «υποδειγματικό σύμμαχο» για τις επενδύσεις της στην άμυνά της, ο Κόλμπι ζήτησε «μεγαλύτερη ισορροπία» στην κατανομή του αμυντικού βάρους μεταξύ των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, ώστε «η αποτροπή να παραμείνει αξιόπιστη, βιώσιμη και ανθεκτική σε αυτόν τον μεταβαλλόμενο κόσμο».
Ο Ραμόν Πατσέκο Πάρντο, καθηγητής διεθνών σχέσεων στο King’s College London, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ προσπαθούν να καταστήσουν σαφές στο Πεκίνο ότι θα έχανε οποιαδήποτε σύγκρουση για την Ταϊβάν, και ότι η Ουάσινγκτον είναι διατεθειμένη να αναγκάσει τους συμμάχους της να ηγηθούν της δικής τους ασφάλειας, ώστε τα αμερικανικά στρατιωτικά περιουσιακά στοιχεία να μπορούν να επικεντρωθούν κυρίως στον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό. «Κατά την άποψή μου, οι σύμμαχοι δεν θα έχουν άλλη επιλογή από το να συμφωνήσουν σε αυτή την προσέγγιση των ΗΠΑ», δήλωσε ο Πατσέκο Πάρντο. «Πιστεύω ότι η κυβέρνηση Τραμπ δεν θέλει πόλεμο με την Κίνα. Αλλά δεν πιστεύω ότι θα μειώσει την αποτροπή της στον Ινδο-Ειρηνικό… θα ζητήσει από την Αυστραλία, την Ιαπωνία, τις Φιλιππίνες και τη Νότια Κορέα να ενισχύσουν τη στρατιωτική τους ισχύ για να βοηθήσουν στην αποτροπή της Κίνας».
Ο Νέιτζι δήλωσε ότι η στρατηγική «ισχύς, όχι αντιπαράθεση» που περιγράφεται στην NDS δείχνει την «συναλλακτική προσέγγιση» της κυβέρνησης Τραμπ στις συμμαχίες και την έμφασή της στην κατανομή του αμυντικού βάρους, διατηρώντας παράλληλα την αποτρεπτική ικανότητα. «Αυτή η γλώσσα επιτρέπει στην Ουάσινγκτον να πιέζει τους συμμάχους να κάνουν περισσότερα, ενώ ρητορικά τοποθετεί τις ΗΠΑ ως να επιδιώκουν τη σταθερότητα αντί για την πρόκληση», δήλωσε ο Νέιτζι. «Η εστίαση στο δυτικό ημισφαίριο είναι πραγματική, αλλά θα υποστήριζα ότι η διοίκηση θεωρεί μια ισχυρή συμμαχική αρχιτεκτονική στην Ασία ως συμπληρωματική, όχι ανταγωνιστική, σε αυτήν την προτεραιότητα».
Ο Μπάρτον δήλωσε ότι η στρατηγική της κυβέρνησης Τραμπ με εστίαση στο δυτικό ημισφαίριο υπονοεί έναν «βαθμό στρατηγικής υποχώρησης» από τον Ινδο-Ειρηνικό, και ως εκ τούτου, μια συνειδητοποίηση ότι οι ΗΠΑ «δεν είναι δεσμευμένες στην ανάσχεση της Κίνας με τον ίδιο τρόπο που ήταν στο παρελθόν».
