Ο “Tempest” μοιάζει με το τέλειο δράμα του Σαίξπηρ για πειραματισμό, καθώς ασχολείται με την τέχνη και την κατασκευή της ως ψευδαίσθηση μέσω της «μαγείας» του Προσπέρου. Η παραγωγή του Tim Crouch, ενός πειραματικού συγγραφέα, ηθοποιού και σκηνοθέτη, τονίζει σκόπιμα την τεχνητή φύση της παράστασης.
Η παράσταση σπάει συχνά τον τέταρτο τοίχο, μετατρέποντας το δράμα σε μια διδακτική εμπειρία για το θέατρο και την πράξη της παρακολούθησης, η οποία μπορεί να γίνει κουραστική. Οι ηθοποιοί εμφανίζονται συχνά σε κύκλο, σχεδόν ακίνητοι, σαν να βρίσκονται σε πρόβα, και μερικές φορές κάνουν λάθη στις ατάκες τους, οι οποίες ολοκληρώνονται από άλλους ή λέγονται ομόφωνα.
Μικροσκοπικά μοντέλα, που συμβολίζουν τους χαρακτήρες που ξεβράζει το ναυάγιο, τοποθετούνται στη σειρά καθώς αφηγούνται οι ιστορίες τους, υποδηλώνοντας ότι η αφήγηση και η φαντασία αποτελούν μορφή ελέγχου και χειραγώγησης.
Ο Tim Crouch υποδύεται τον Προσπέρο, με μια εμφάνιση που θυμίζει τραχύ αγρότη ή θαμώνα φεστιβάλ. Η Μιράντα (Sophie Steer) είναι παιχνιδιάρικη και σκανδαλιάρα. Ο Κάλιμπαν (Faizal Abdullah) φοράει φανέλα ποδοσφαίρου και σαγιονάρες, στερούμενος οποιουδήποτε «τέρατος». Η Άριελ (Naomi Wirthner), με σοφή παρατηρητικότητα, φοράει ένα κεντημένο φόρεμα που συμβολίζει την αυτόχθονη κουλτούρα του νησιού. Είναι σαφές ότι και οι δύο χαρακτήρες έχουν απορρίψει τον ορισμό του Προσπέρου για αυτούς, με τον Κάλιμπαν να μιλάει περιστασιακά στα Μαλέ της Σιγκαπούρης, αμφισβητώντας την κυριαρχία του.
Η παραγωγή μειώνει τις ατάκες του Προσπέρου, μοιράζοντάς τες σε άλλους χαρακτήρες. Αυτή η ιδέα, αν και ενδιαφέρουσα, δημιουργεί ερωτήματα σχετικά με την αποικιακή της διάσταση, όταν ταυτόχρονα ο Προσπέρος παρουσιάζεται ως ο παντοδύναμος αποικιοκράτης.
Ηθοποιοί εμφανίζονται μέσα από το κοινό, κάποιοι σηκώνονται από τις θέσεις τους, κάποιοι σπρώχνονται προς τη σκηνή και μετά επιστρέφουν για να παρακολουθήσουν την παράσταση. Αυτή η αλληλεπίδραση είναι αρχικά αναζωογονητική, αστεία και πρωτότυπη. Το ίδιο συμβαίνει και όταν τραγουδιστές εμφανίζονται στις διαδρόμους και τα μπαλκόνια, κάνοντας κυριολεκτική την ενασχόληση του Crouch με την ενεργό συμμετοχή του κοινού.
Το ερώτημα «ποιος είναι κοινό και ποιος ηθοποιός» είναι συναρπαστικό, αλλά η επανάληψη του τεχνάσματος, καθώς επαναλαμβάνεται, αρχίζει να μοιάζει διδακτική. Παρόλο που το έργο ασχολείται με την τέχνη με ευελιξία, η έκθεση της τεχνητής φύσης του εδώ είναι αδέξια και υπερβολική.
Όταν λειτουργεί, προκαλεί κινδύνους, όπως όταν ο Προσπέρος σταματά στη μέση μιας πρότασης και ζητά από ένα μέλος του κοινού να βάλει το τηλέφωνό του. Είναι αληθινό ή μέρος του έργου; Το σκηνικό της Rachana Jadhav είναι ένα αριστούργημα, με μουσείο-αίθουσα που φιλοξενεί αμφισβητούμενα «εξωτικά» αντικείμενα, και ένα μοντέλο σκάφους που περιστρέφεται καθώς ο Προσπέρος προκαλεί την καταιγίδα.
Η παράσταση ζωντανεύει στο δεύτερο ημίχρονο, με το σκηνικό και τον φωτισμό να δημιουργούν μαγεία, ακόμα κι αν το έργο προσπαθεί να αποκηρύξει την αλχημεία του Προσπέρου (και του Σαίξπηρ). Υπάρχουν πολλές ενδιαφέρουσες ιδέες, αλλά νιώθεις ότι είναι «φαρμακευτικές», ότι είναι «καλές για εμάς». Το δράμα είναι ατελές όταν θυσιάζεται εξ ολοκλήρου για την υψηλή ιδέα, και πιθανώς μπερδεμένο για κάποιον που το βλέπει για πρώτη φορά.
Η Αντωνία (η αδελφή του Προσπέρου, την οποία υποδύεται η Amanda Hadingue) είναι ένας υψηλών επιδόσεων συντηρητικός τύπος που αποχωρεί αγανακτισμένη στη μέση μιας σκηνής. «Ξέρω αυτή την ιστορία και δεν την αναγνωρίζω καθόλου… Θα γράψω στην Telegraph», λέει, σε μια από τις πιο αστείες στιγμές. Αυτό απορρίπτει τους αρνητές και είναι αποκαλυπτικό, ειδικά για τον αναγνώστη της Guardian, ο οποίος νιώθει παρόμοια απογοήτευση.
Η παράσταση παίζεται στο Sam Wanamaker Playhouse, London, έως τις 12 Απριλίου.
