Έπειτα από μια δεκαετία κοινής πορείας, οι Yumi Zouma, το αεράτο, πλούσιο και ελαφρώς μελαγχολικό συγκρότημα από τη Νέα Ζηλανδία, δηλώνουν “τέλος” στο dream pop. Η επιθυμία για αλλαγή είναι εμφανής, με τον κιθαρίστα Charlie Ryder να περιγράφει το πέμπτο άλμπουμ, “No Love Lost to Kindness”, ως μια προσπάθεια για “περισσότερο από όλα, περισσότερη τόλμη”. Το άλμπουμ γράφτηκε κατά τη διάρκεια της πιο “γεμάτης τριβών δημιουργικής περιόδου” του συγκροτήματος. Αν και τα νέα τους σινγκλ είναι όντως ταχύτερα, πιο δυνατά και παραμορφωμένα, τα φωτεινά αυτά κομμάτια αναμένεται να προκαλέσουν αίσθηση μόνο στους πιο πιστούς τους οπαδούς.
Το “Bashville on the Sugar” αιχμαλωτίζει το βλέμμα ενός πρώην εραστή στο μετρό, ενώ το “Blister” μετατρέπει την ικανότητα του συγκροτήματος για ευκολομνημόνευτες μελωδίες σε ένα αφελή, απολαυστικά προβλέψιμο pop punk, που εξυμνεί “δηλητήριο και οργή”, αλλά είναι πολύ πιο διασκεδαστικό παρά οργισμένο. Το “Drag” ξεκινά ως μια πραγματική αλλαγή, με απειλητικό μπάσο και μια ασυνήθιστα αδιάφορη ερμηνεία από την τραγουδίστρια Christie Simpson, καθώς αναλύει μια διάγνωση ΔΕΠΥ (ADHD), αλλά σύντομα ανθίζει σε αέρινες, σχεδόν ονειρικές, πολυεπίπεδες φωνητικές γραμμές και φωτεινή κιθάρα.
Αυτό το ταξίδι αυτογνωσίας είναι πιο συναρπαστικό στο ήσυχο, αποπροσανατολισμένο “95” – ένα τραγούδι για τη φιλοδοξία και τη νοσταλγία, με λεπτεπίλεπτες ατμόσφαιρες και μια εκπληκτικά φολκ αίσθηση – και στο κλείσιμο “Waiting for the Cards to Fall”, που θρηνεί μια σχέση που στέρεψε αλλά δεν έχει ακόμη τελειώσει. Χωρίς την συνηθισμένη αντήχηση (reverb), τα φωνητικά της Simpson είναι εντυπωσιακά: “Θα σε αφήσω ούτως ή άλλως, θα γίνω σκόνη”, ορκίζεται, γοτθική και στοιχειωμένη. Μακριά από μια δραματική επανεφεύρεση, αυτό είναι οι Yumi Zouma που επαναπροσδιορίζονται την ίδια στιγμή. Η αλλαγή συχνά είναι πιο αργή απ’ ό,τι θα θέλαμε.
