Ο Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Μάρκο Ρούμπιο, κατέθεσε ενώπιον επιτροπής της Γερουσίας αναφορικά με την επιχείρηση απαγωγής του Βενεζουελανού ηγέτη, Νικολάς Μαδούρο. Κατά την έναρξη της ακρόασης, ο κ. Ρούμπιο υπερασπίστηκε την επιχείρηση, η οποία έχει προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις ως κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου.

Ο Υπουργός Εξωτερικών τόνισε τη “στρατηγική” σημασία της επιχείρησης της 3ης Ιανουαρίου, περιγράφοντας τη Βενεζουέλα ως “βάση επιχειρήσεων για σχεδόν κάθε ανταγωνιστή, αντίπαλο και εχθρό στον κόσμο”. Επικαλέστηκε τους φερόμενους δεσμούς της Βενεζουέλας με το Ιράν, τη Ρωσία και την Κούβα. “Το να έχεις τον Μαδούρο στην εξουσία αποτελούσε τεράστιο στρατηγικό κίνδυνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες, όχι μισό κόσμο μακριά, όχι σε άλλη ήπειρο, αλλά στο ημισφαίριο στο οποίο ζούμε όλοι, και είχε δραματικές επιπτώσεις σε εμάς, αλλά και στην Κολομβία, στην Καραϊβική και σε πολλά άλλα μέρη,” δήλωσε στους νομοθέτες, προσθέτοντας ότι η κατάσταση ήταν “ανυπόστατη και έπρεπε να αντιμετωπιστεί”.

Ο κ. Ρούμπιο ανέφερε ότι οι ΗΠΑ είχαν τρεις στόχους στη Βενεζουέλα, με αποκορύφωμα “μια φάση μετάβασης όπου θα καταλήξουμε σε μια φιλική, σταθερή, ευημερούσα και δημοκρατική Βενεζουέλα”. Σε αυτό το πλαίσιο, υπερασπίστηκε την απόφαση του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να συνεχίσει τη συνεργασία με την κυβέρνηση γύρω από τον Μαδούρο, συμπεριλαμβανομένης της μεταβατικής προέδρου Ντέλσι Ροντρίγκεζ, χωρίς αρχικά να υποστηρίξει την ανατροπή από την αντιπολίτευση. Ο πρώτος στόχος, σύμφωνα με τον κ. Ρούμπιο, ήταν η αποφυγή εμφυλίου πολέμου και η “εγκαθίδρυση άμεσων, ειλικρινών, σεβαστών, αλλά πολύ άμεσων και ειλικρινών συνομιλιών με τους ανθρώπους που σήμερα ελέγχουν τα στοιχεία του έθνους”. Ο δεύτερος στόχος ήταν μια “περίοδος ανάκαμψης… και αυτό είναι η φάση στην οποία θέλεις να δεις μια ομαλοποιημένη βιομηχανία πετρελαίου”.

Από την πλευρά της, η γερουσιαστής Τζιν Σαχίν, κορυφαίο στέλεχος των Δημοκρατικών στη Γερουσία, εστίασε ελάχιστα στις ευρύτερες επιπτώσεις του διεθνούς δικαίου στην προσέγγιση της κυβέρνησης Τραμπ προς τη Βενεζουέλα. Αντ’ αυτού, επισήμανε το κόστος, αναφέροντας εκτιμήσεις αναλυτών που τοποθετούν το ποσό της στρατιωτικής επιχείρησης και του τρέχοντος ναυτικού αποκλεισμού στο 1 δισεκατομμύριο δολάρια. “Είναι λοιπόν φυσικό που τόσοι από τους ψηφοφόρους μου αναρωτιούνται, γιατί ο πρόεδρος αφιερώνει τόσο πολύ χρόνο στη Βενεζουέλα αντί για το κόστος ζωής και τις οικονομικές τους ανησυχίες;” διερωτήθηκε.