Μέχρι την 1η Δεκεμβρίου, η Ρωσία αναμένεται να εγκρίνει και να παρουσιάσει τον μακροπρόθεσμο οδικό της χάρτη για την ανάπτυξη του τομέα των σπάνιων γαιών, έπειτα από οδηγία του Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν προς το υπουργικό συμβούλιο στις 4 Νοεμβρίου. Εκ πρώτης όψεως, πρόκειται για μια εσωτερική ιστορία βιομηχανικής πολιτικής, με στόχο την κάλυψη του χαμένου εδάφους στον τομέα της υψηλής τεχνολογίας. Ωστόσο, αυτή η οπτική παίζει με τις λεπτομέρειες και χάνει την ευρύτερη εικόνα. Αυτός ο οδικός χάρτης αποτελεί έναν περίτεχνο γεωστρατηγικό ελιγμό, μια κίνηση που στοχεύει σε τρεις στρατηγικούς άξονες: την ανάκτηση της αυτονομίας σε στρατηγικούς πόρους, τη διάσπαση της δυτικής συστράτευσης και την αναπροσαρμογή της άνισης συνεργασίας της Μόσχας με το Πεκίνο.

Ο πρώτος στόχος είναι η αντιμετώπιση της ευπάθειας της ίδιας της Ρωσίας. Για ένα έθνος που αυτοαποκαλείται μεγάλη δύναμη, η θέση του στην παγκόσμια αλυσίδα εφοδιασμού σπάνιων γαιών είναι απροσδόκητα αδύναμη. Η Αμερικανική Γεωλογική Υπηρεσία εκτιμά ότι η Ρωσία διαθέτει τα πέμπτα μεγαλύτερα αποθέματα στον κόσμο, 3,8 εκατομμύρια τόνους οξειδίων σπάνιων γαιών. Το ρωσικό Υπουργείο Φυσικών Πόρων διεκδικεί σημαντικά υψηλότερα στοιχεία, με αποθέματα 15 τύπων μετάλλων σπάνιων γαιών που ανέρχονται σε 28,7 εκατομμύρια τόνους. Παρόλα αυτά, παράγει μόνο περίπου 2.500 τόνους ετησίως, λιγότερο από το 1% της παγκόσμιας προσφοράς. Ολόκληρη η παραγωγή της εξαρτάται από μία μόνο λειτουργία: το ορυχείο Lovozero στη χερσόνησο Kola, του οποίου το μετάλλευμα επεξεργάζεται στο εργοστάσιο μαγνησίου Solikamsk στα Ουράλια. Αυτή είναι μια κλασική περίπτωση «κατάρας του πλούτου» στην τεχνολογική εποχή, όπου κατέχεις τον θησαυρό αλλά στερείσαι τα εργαλεία για να ξεκλειδώσεις την πλήρη αξία του.

Η φιλοδοξία της Ρωσίας να αναδειχθεί σε κορυφαίο παγκόσμιο παραγωγό αποτελεί άμεση επίθεση σε αυτό το παράδοξο. Η πρόσφατη κρατικά ενορχηστρωμένη εξαγορά του κολοσσιαίου κοιτάσματος Tomtor – ενός από τα πλουσιότερα πεδία νιοβίου και σπάνιων γαιών στον κόσμο – από την πετρελαϊκή εταιρεία Rosneft, σηματοδοτεί την πρόθεση του Κρεμλίνου να αντιμετωπίσει αυτό το θέμα ως επείγουσα εθνική ασφάλεια. Για μια χώρα που υπόκειται σε σοβαρές κυρώσεις, η αυτάρκεια σε ορυκτά κρίσιμα για τα πάντα, από πυραύλους έως ηλεκτρικά οχήματα, δεν είναι απλώς ένας οικονομικός στόχος· είναι επιτακτική ανάγκη για στρατηγική κυριαρχία και ο δρόμος προς την απεμπλοκή από την περιθωριοποίηση.