Ο Andrew Clements, μια εμβληματική μορφή στον χώρο της κριτικής μουσικής, άφησε πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Μέσα από τις σελίδες του Guardian και σε συνεργασία με πλήθος άλλων εκδοτικών οίκων, σφράγισε τη σύγχρονη μουσική σκηνή με την οξυδέρκεια, την ακεραιότητα και την αφοσίωσή του στη νέα μουσική. Η απώλειά του έχει προκαλέσει βαθιά θλίψη στην κοινότητα των συνθετών, των ερμηνευτών και των μουσικοκριτικών, οι οποίοι τον θυμούνται με σεβασμό και εκτίμηση.

Συνάδελφοι και συνεργάτες περιγράφουν τον Clements ως έναν κριτικό με σπάνια γνώση, ακούραστη περιέργεια και βαθιά κατανόηση της σύγχρονης μουσικής, απομακρυσμένος από τις συμβατικές προσεγγίσεις. Ο Mark-Anthony Turnage τονίζει την “απίστευτη κριτική φωνή” του, ενώ ο George Benjamin την “εξαιρετικά ειλικρινή και διορατική” του κριτική. Η αυστηρή επαγγελματική του απόσταση, παρά την έλλειψη στενής προσωπικής γνωριμής, εντυπωσίασε πολλούς.

Η αφοσίωσή του στη νέα μουσική ήταν αδιαμφισβήτητη. Είτε πρόκειται για τις υποστηρικτικές του κριτικές σε νέους συνθέτες, είτε για την αναγνώριση του ταλέντου σε πρωτοποριακά έργα, ο Clements ενθάρρυνε και προέτρεπε το κοινό να ανακαλύψει την πλούσια παλέτα της σύγχρονης μουσικής. Ο Brett Dean τονίζει τη “βαθιά και γνήσια ενασχόλησή του με το νέο”, ενώ ο Julian Anderson επισημαίνει την αναγνώρισή του σε συνθέτες όπως ο Gérard Grisey, πολύ πριν γίνουν ευρέως γνωστοί στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Πέρα από την ακαδημαϊκή του προσέγγιση, οι κριτικές του Clements χαρακτηρίζονταν από χιούμορ, ζωντάνια και μια χαρακτηριστική, “ελαφρώς πειραχτική” διάθεση. Ο Simon Holt αναφέρεται στο “βαθιά αναιρετικό του πνεύμα και τις διορατικές του απόψεις”, ενώ ο John Gilhooly θυμάται την αρχική του επιφυλακτικότητα, που μεταμορφωνόταν σε ενθουσιασμό μετά την παράσταση.

Η συνεισφορά του Andrew Clements υπερβαίνει τις απλές κριτικές. Ήταν ένας “γεννήτορας”, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Tamara Stefanovich, που ανέβαζε το επίπεδο της τέχνης, προκαλώντας καλλιτέχνες να εξερευνήσουν τα όριά τους και να αμφισβητήσουν τις καθιερωμένες αντιλήψεις. Η ακρίβεια, η ευστοχία και η αφοσίωσή του στη βαθιά κατανόηση της μουσικής τον καθιστούσαν έναν αναντικατάστατο πλοηγό στην πολύπλοκη θάλασσα της σύγχρονης κλασικής μουσικής.