Η Σάρα Τσέις, κόρη του Υπουργού Οικονομικών της κυβέρνησης Αβραάμ Λίνκολν, Σάλμον Π. Τσέις, χαρακτηρίζεται από τον πατέρα της ως μια γυναίκα που κατανοεί τα πράγματα καλύτερα από τον ίδιο. Πρόκειται για μια κοινωνικά ισχυρή φιγούρα, με έντονη πολιτική διορατικότητα, η οποία διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στα παρασκήνια της πολιτικής σκηνής.
Η Σάρα έχει αναλάβει ένα βαρύ φορτίο. Βοηθά τον πατέρα της, Σάλμον, να προετοιμαστεί για την πρόκληση του Λίνκολν στις εκλογές του 1864, διαχειρίζεται συμμαχίες, επιμελείται την εικόνα της καμπάνιας και σχεδιάζει μια μεγάλη δεξίωση για την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του. Ταυτόχρονα, επιδιώκει έναν επικερδή γάμο για να χρηματοδοτήσει την προσπάθεια, παρά την βαθιά της σύνδεση με τον γραμματέα του Λίνκολν, Τζον Χέι.
Ωστόσο, η παραγωγή της αμερικανικής εταιρείας “the american vicarious”, που ανεβαίνει στο Μπρούκλιν, ενώ θέτει ενδιαφέροντα ερωτήματα σχετικά με τη γυναικεία εξουσία, την φιλοδοξία και τις ψυχολογικές επιπτώσεις ενός συναισθηματικά απομακρυσμένου πατέρα, δυσκολεύεται να δώσει ολοκληρωμένες ή ουσιαστικές απαντήσεις.
Το σενάριο του Τόμας Κλίνγκενσταϊν, συχνά, χάνεται στην υπερβολική έκθεση λεπτομερειών του Εμφυλίου Πολέμου. (Ο Κλίνγκενσταϊν, μεγάλος δωρητής των Ρεπουμπλικανών, πιστεύει ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται σε “ψυχρό εμφύλιο πόλεμο” με το “woke καθεστώς”, αν και εδώ παραμένει σε ιστορικό πλαίσιο). Στη σκηνοθεσία του Κρίστοφερ Μακέλροεν, ελάχιστες είναι οι αστείες στιγμές που θα μπορούσαν να αναδείξουν την πυκνότητα του διαλόγου, κάτι που αποτελεί χαμένη ευκαιρία δεδομένης της ευφυΐας της Σάρας. Επιπλέον, οι πολιτικοί της ελιγμοί περιορίζονται εντός του οίκου. Παρόλο που αντλεί πληροφορίες από τον Χέι, προετοιμάζει τον στρατηγό Τζορτζ Μπ. ΜακΛέλαΝ (Χέιντεν Χόσκινς) και προτρέπει τον Σάλμον να ενδιαφερθεί για την Καρλότα (Κρίστι Μάιερ), κανείς δεν επιθυμεί να δει την ικανότητά της σε δράση “στην άγρια φύση” ή τουλάχιστον σε δική της δεξίωση. Ίσως πρόκειται για σκόπιμη παράβλεψη, αλλά παραμένει απογοητευτικό.
Η σκηνογραφία του Νιλ Γουίλκινσον, με ένα τεράστιο τραπέζι δείπνου στολισμένο για το πάρτι, φωνάζει τη σημασία των εμφανίσεων και αυτών που δεν καταφέρνουν να εξασφαλίσουν μια θέση, ενώ εικόνες που αλλάζουν σε ένα επιχρυσωμένο πλαίσιο ακολουθούν την εξέλιξη του πολέμου. Περιστασιακά, ένας ηθοποιός γυρίζει άσκοπα προς τα πίσω και το πλαίσιο δείχνει ζωντανή μετάδοσή του – ένα τεχνικό στολίδι που μας στερεί την ευκαιρία να βλέπουμε τους χαρακτήρες πρόσωπο με πρόσωπο. Το τεράστιο τραπέζι δυσχεραίνει περαιτέρω τη σύνδεση, καθώς οι ηθοποιοί κινούνται γύρω του, αν και αυτό λειτουργεί για τη φλερτολογική αντιπαράθεση της Σάρας και του Χέι.
Η σχέση τους αποτελεί το πιο επιτυχημένο στοιχείο του έργου, και το ζευγάρι είναι το πιο δυνατό από τους πέντε ηθοποιούς. Ο ευαίσθητος Χέι του Τομ Βίκτορ προκαλεί σπίθες ευαλωτότητας στην ατσάλινη Σάρα της Γουάλις Κάρι-Γουντ, οι οποίες αργότερα πυροδοτούν μια φωτιά καταπιεσμένου πόνου. Ο Ντάρελ Μπρόκις είναι επαρκώς ατάραχος ως Σάλμον, αν και η προφορά του είναι αποσπαστικά ασταθής.
Τελικά, η μεγαλύτερη πρόκληση του έργου έγκειται στη διαχείριση τόσο των φανταστικών κινήτρων της Σάρας όσο και των πραγματικών της δράσεων. Μας αφήνει αβέβαιους για το τι πραγματικά οδήγησε αυτήν τη φοβερή γυναίκα. Bridewell theatre, London, έως 7 Φεβρουαρίου.
