Η Juliet Stevenson, μια από τις πιο αναγνωρίσιμες ηθοποιούς της Βρετανίας και εθνικός θησαυρός, έχει αναλάβει έναν νέο ρόλο τα τελευταία δύο χρόνια. Έχει αναδειχθεί σε κορυφαία φωνή για τους Παλαιστίνιους, συμμετέχοντας σε συγκεντρώσεις, εκφωνώντας ομιλίες, υπογράφοντας επιστολές διαμαρτυρίας, γράφοντας στήλες και παράγοντας ταινίες, αξιοποιώντας κάθε ευκαιρία για να καταγγείλει την αγριότητα των ισραηλινών ωμοτήτων στη Γάζα και την κατεχόμενη Δυτική Όχθη.
Την προηγούμενη εβδομάδα, μαζί με δεκάδες άλλες πολιτιστικές προσωπικότητες, όπως η Judi Dench, η Meera Syal και η Sienna Miller, η Stevenson έστειλε επιστολή στον ιδρυτή του Mumsnet, ενός δημοφιλούς διαδικτυακού φόρουμ όπου οι μητέρες συζητούν θέματα από την ανατροφή παιδιών και την άδεια γονέων έως την πολιτική και τους παγκόσμιους πολέμους. Οι διάσημες μητέρες ζητούν από την Justine Roberts, ιδρύτρια του Mumsnet, να πιέσει την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου να απαιτήσει από το Ισραήλ να επιτρέψει σε μαιευτικές κλινικές που έχουν κολλήσει στην Αίγυπτο να εισέλθουν στη Γάζα και να δώσει πρόσβαση σε ΜΚΟ που προσπαθούν να παραδώσουν ανθρωπιστική βοήθεια, ιδιαίτερα είδη ζωτικής σημασίας για γυναίκες και κορίτσια, όπως προϊόντα περιόδου και υγιεινής. Το Mumsnet έχει ήδη ανακοινώσει ότι η Roberts θα συναντηθεί με την ομάδα.
Σε συνέντευξή της στο Al Jazeera, η Stevenson μίλησε για τους λόγους που πιστεύει ότι οι βρετανίδες μητέρες πρέπει να προσφέρουν ηθική υποστήριξη στους Παλαιστίνιους γονείς, τις ρίζες του ακτιβισμού της και την αποφασιστικότητά της να συνεχίσει να εκφράζεται, παρά τους κινδύνους που ενέχει για την καριέρα της.
«Η κατάσταση που βιώνουν οι μητέρες στη Γάζα είναι αδιανόητα βίαιη και φρικτή», δήλωσε η Stevenson. «Θέλουμε να κινητοποιήσουμε τις μητέρες της Μεγάλης Βρετανίας να μιλήσουν για τις μητέρες της Γάζας μέσω των κοινοτήτων τους, μία εκ των οποίων – και πιθανώς η πιο ισχυρή – είναι το Mumsnet. Πολλοί άνθρωποι εκφράζουν την επιθυμία και την ανάγκη να κάνουν κάτι σχετικά με τον πόνο που βλέπουν στη Γάζα και σε όλες τις κατεχόμενες περιοχές, αλλά δεν ξέρουν τι ή πώς. Αυτή η εκστρατεία είναι κάτι στο οποίο μπορούν να συμμετάσχουν αν θέλουν».
Η Stevenson, ως μητέρα, περιέγραψε την παρακολούθηση της «γενοκτονίας» ως «ανείπωτη» και «αδιανόητη». «Όλοι στον κόσμο αγαπούν τα παιδιά τους με τον ίδιο τρόπο. Οι Παλαιστίνιοι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους όσο κι εμείς. Πώς μπορούν οι πολιτικοί μας να παρακολουθούν αμέτοχοι τι βιώνουν αυτοί οι γονείς; Και να παρακολουθούν τον αδιανόητο πόνο που επιβάλλεται στα παιδιά;».
Αναφερόμενη στα δραματικά στατιστικά, επισήμανε: «Υπάρχουν περισσότεροι ακρωτηριασμένοι παιδιά τώρα στη Γάζα από οποιαδήποτε άλλη εποχή ή τόπο στην ιστορία. Υπάρχουν πολλά παιδιά που έχουν χάσει όλη τους την οικογένεια, μικρά παιδιά χωρίς γονείς ή οικογένεια. Υπάρχουν γονείς που δεν έχουν πια παιδιά. Υπάρχουν εγκυμονούσες μητέρες που λιμοκτονούν, γεννώντας πρόωρα και πολύ λιποβαρή μωρά που αγωνίζονται να επιβιώσουν. Το μεγαλύτερο μέρος του συστήματος υγείας της Γάζας έχει καταστραφεί, και όπου τα νοσοκομεία εξακολουθούν να λειτουργούν, το κάνουν με χρόνια έλλειψη εξοπλισμού και φαρμάκων. Υπάρχουν ελάχιστοι πόροι για την μητρική και νεογνική φροντίδα. Το ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας έχει αυξηθεί κατά 75%, και οι αποβολές κατά 300%. Κάθε μητέρα στον κόσμο που βλέπει αυτή την κατάσταση θα στοιχειωνόταν και θα τρόμαζε, πιστεύω. Θα ήλπιζα».
Η Stevenson, η οποία διαμαρτύρεται για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων εδώ και πολλά χρόνια, δήλωσε ότι η ακτιβιστική της δράση πηγάζει από την αντίληψη μιας «ακραίας αδικίας». Αν και ο σύζυγός της είναι Εβραίος και η μητέρα του ήταν πρόσφυγας από την εμπόλεμη Βιέννη, κατανοεί την ανάγκη των Εβραίων να αισθάνονται ασφαλείς, αλλά θεωρεί ότι η τρέχουσα πολιτική της ισραηλινής κυβέρνησης δεν αποτελεί δίκαιη ή σοφή λύση, και ότι το Ηνωμένο Βασίλειο εμπλέκεται βαθιά σε αυτά τα ιστορικά γεγονότα.
«Αν οι άνθρωποι δεν θέλουν να συνεργαστούν μαζί μου επειδή δεν τους αρέσει αυτό που λέω, τότε δεν θέλω να δουλέψω μαζί τους», τόνισε, αναφερόμενη στους κινδύνους για την καριέρα της. «Και αν πρόκειται να με τιμωρήσουν για το σύστημα πεποιθήσεών μου, τότε πιθανότατα δεν ανήκω εκεί. Και το σημαντικότερο, δεν πιστεύω ότι η καριέρα μου είναι πιο σημαντική από τις ζωές των παλαιστινίων παιδιών. Πραγματικά, πραγματικά όχι».
Ωστόσο, παραδέχεται ότι χρειάζεται την πλατφόρμα και την προβολή της για να είναι αποτελεσματική. «Μέχρι στιγμής, δεν έχω νιώσει ότι έχω τιμωρηθεί για τον ακτιβισμό μου – δεν έχω δουλέψει ποτέ όσο πέρυσι. Οπότε είμαι αισιόδοξη ότι υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι στον κλάδο που δεν θέλουν να με τιμωρήσουν γι’ αυτό, και νιώθουν το ίδιο».
Εκφράζοντας την έντονη απογοήτευσή της για την «σιωπή» της βιομηχανίας του θεάματος και άλλων τομέων, η Stevenson χαρακτήρισε τη σιωπή «ενεργή» και «συγκάλυψη». «Κοιτάμε πίσω στη Γερμανία την εποχή του Ολοκαυτώματος και κρίνουμε σκληρά εκείνους που δεν μίλησαν εναντίον εκείνης της βαρβαρότητας, και θαυμάζουμε εκείνους που το έκαναν. Τι γίνεται όμως με την τρέχουσα γενοκτονία; Γιατί κοιτάμε τόσο συχνά το παρελθόν και το αξιολογούμε με αυτόν τον τρόπο, αλλά δεν εφαρμόζουμε αυτές τις κρίσεις στον κόσμο που ζούμε τώρα;».
Η ηθοποιός αναγνώρισε την «εκπληκτική κληρονομιά» της Vanessa Redgrave και την αυξανόμενη εμπλοκή πολλών νέων ανθρώπων στον κλάδο της, παρά την αντίσταση που αντιμετωπίζουν. «Έχει γίνει πιο δύσκολος ο χώρος για να εκφραστεί κανείς;» αναρωτήθηκε.
Ωστόσο, εξέφρασε την ανησυχία της ότι η «ψευδαίσθηση της λεγόμενης «εκεχειρίας» έχει επικρατήσει», όταν στην πραγματικότητα δεν υπάρχει εκεχειρία, και τα μέσα ενημέρωσης «συνεργάζονται». «Υπάρχει, επιπλέον, τόσος περισπασμός στις ειδήσεις λόγω παγκόσμιων γεγονότων αλλού… και μετά, φυσικά, υπάρχει η δύναμη της ισραηλινής προπαγάνδας, η οποία είναι αχανής και μακρόπνοη».
Παρά τις προκλήσεις, η Stevenson παραμένει προσηλωμένη, με το μότο της να είναι: «Η απελπισία είναι μια πολυτέλεια που δεν μπορούμε να αντέξουμε».
Σχετικά με την οικογένειά της, δήλωσε ότι τόσο ο σύζυγός της, Hugh Brody, όσο και τα παιδιά τους, τα οποία ταυτίζονται ως Εβραίοι, μοιράζονται τις ανησυχίες τους για τα γεγονότα, παρά το γεγονός ότι ο σύζυγός της δεν είναι θρησκευόμενος. «Αυτή η επιμονή της ισραηλινής κυβέρνησης ότι η κριτική στο Ισραήλ είναι αντισημιτική, αυτή η εξίσωση της κριτικής στο Ισραήλ με τον αντισημιτισμό, είναι όχι μόνο γελοία – ποια κυβέρνηση στον κόσμο είναι πέρα από κριτική; – αλλά είναι πολύ, πολύ επικίνδυνη για τους Εβραίους. Διότι αν λέμε ότι η κριτική στο Ισραήλ είναι αντισημιτική, τότε σημαίνει ότι όλοι οι Εβραίοι εμπλέκονται με κάποιον τρόπο σε αυτό που κάνει το Ισραήλ. Κάτι που είναι απίστευτα μακριά από την αλήθεια – και τροφοδοτεί τα πραγματικά και απεχθή ρεύματα του γνήσιου αντισημιτισμού στον κόσμο».
