Η βουλή της Ταϊβάν εξετάζει σοβαρά την τροποποίηση του νόμου κατά των ξένων παρεμβάσεων. Οι προτεινόμενες αλλαγές αποσκοπούν στην επιβολή ελάχιστης ποινής φυλάκισης ενός έτους για δραστηριότητες που σχετίζονται με τη σκιώδη επιρροή και την διείσδυση από το Πεκίνο. Ωστόσο, οι επικριτές εκφράζουν έντονες ανησυχίες για το ενδεχόμενο αυστηρότερων κοινωνικών ελέγχων.
Αυτές οι τροπολογίες στον “Νόμο κατά των Παρεμβάσεων” βρίσκονται υπό εξέταση εδώ και έξι χρόνια από την Επιτροπή Εσωτερικών Υποθέσεων της βουλής, και έρχονται σε μια περίοδο αυξανόμενων ανησυχιών εντός της κυβέρνησης. Υπάρχει η αίσθηση ότι οι μέχρι τώρα διώξεις δεν έχουν οδηγήσει σε επαρκώς αυστηρές ποινές, παρά το βαρύ ερευνητικό έργο που απαιτούν οι υποθέσεις ασφαλείας.
Το Πεκίνο, από την πλευρά του, αρνείται κατηγορηματικά τις κατηγορίες του κυβερνώντος Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος (DPP) περί διείσδυσης στο νησί. Αντίθετα, κατηγορεί την Ταϊπέι ότι εκφοβίζει τους απλούς πολίτες και υπονομεύει τις διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών με αυτά τα μέτρα.
Σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία, οι εισαγγελείς έχουν απαγγείλει κατηγορίες σε 127 άτομα βάσει του νόμου από την ψήφισή του το 2020. Μόνο πέντε από αυτούς έχουν λάβει τελεσίδικες καταδικαστικές αποφάσεις. Οι μέσες ποινές κυμαίνονται από τρεις έως έξι μήνες, κάτι που, σύμφωνα με βουλευτές του DPP, μειώνει την αποτρεπτική ισχύ του νόμου.
Ο βουλευτής Wang Ting-yu, ένας εκ των 20 υποστηρικτών της τροπολογίας, επεσήμανε ότι οι έρευνες για υποθέσεις παρεμβάσεων είναι συνήθως διασυνοριακές και απόρρητες. Ως αποτέλεσμα, απαιτούν πολύ περισσότερο προσωπικό και πόρους από τις συνήθεις ποινικές υποθέσεις. Επειδή, όμως, ο νόμος δεν ορίζει ελάχιστη νόμιμη ποινή, οι δικαστές συχνά επιλύουν τις υποθέσεις με συνοπτικές διαδικασίες, χρηματικές ποινές αντί για φυλάκιση ή με αναστολή της ποινής. «Αυτό το χάσμα μεταξύ κόστους επιβολής και εκβάσεων των ποινών υπονομεύει την αποτροπή», δήλωσε, υποστηρίζοντας ότι μια ελάχιστη ποινή ενός έτους θα αντικατόπτριζε καλύτερα τη σοβαρότητα της συμπεριφοράς που αφορά εχθρικές δυνάμεις και τους τοπικούς συνεργάτες τους.
Η βουλευτής του DPP, Su Chiao-hui, έθεσε επίσης εν αμφιβόλω την αποτελεσματικότητα του νόμου, σημειώνοντας ότι «περισσότερο από το 80% των υποθέσεων που ερευνήθηκαν από το 2023 και μετά δεν έχουν απαγγελθεί κατηγορίες». Το υπουργείο Δικαιοσύνης της Ταϊβάν κατέγραψε 583 παραβάσεις του νόμου μεταξύ 2021 και 2025. Από το 2022 και μετά, 127 άτομα κατηγορήθηκαν, αλλά μόνο πέντε καταδικάστηκαν. Το 2023, η μέση ποινή ήταν τρεις μήνες, ενώ αυξήθηκε σε έξι μήνες το 2025. Σύμφωνα με την ταϊβανέζικη νομοθεσία, ποινές έξι μηνών ή λιγότερο μπορούν να μετατραπούν σε χρηματικές ποινές.
Βουλευτές πιέζουν επίσης για τη διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής της ρύθμισης κατά τη διάρκεια των εκλογικών εκστρατειών. Περισσότεροι από δώδεκα βουλευτές του DPP έχουν προτείνει την επέκταση του νόμου, ώστε να καλύπτει όχι μόνο τους επίσημα εγγεγραμμένους υποψηφίους, αλλά και τους «πιθανούς υποψηφίους». Υποστηρίζουν ότι η εκλογική παρέμβαση συχνά ξεκινά πολύ πριν την επίσημη εγγραφή.
Ο Liang Wen-chieh, αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Υποθέσεων Ηπειρωτικής χώρας της Ταϊβάν, το οποίο επιβλέπει την πολιτική μεταξύ των δύο πλευρών, δήλωσε στους βουλευτές ότι, παρόλο που ο Νόμος κατά των Παρεμβάσεων ήταν «χρήσιμος», αντιμετώπιζε δομικά όρια. Ένα πρόβλημα, όπως είπε, ήταν ότι τα στοιχεία του νόμου ήταν «εξαιρετικά συγκεκριμένα», επιτρέποντας σε «εχθρικούς παράγοντες» να «προσαρμόζουν τις τακτικές τους ταχύτερα από ό,τι μπορεί να ανταποκριθεί η νομοθεσία». «Ό,τι κανόνες κι αν θέσουμε, η άλλη πλευρά μπορεί να βρει παραθυράκια», ανέφερε ο Liang. Επισήμανε περιπτώσεις όπου η συμπεριφορά έμενε εκτός νόμου απλώς και μόνο επειδή συνέβη πριν την επίσημη εγγραφή ενός υποψηφίου.
Ένα δεύτερο πρόβλημα, πρόσθεσε ο Liang, ήταν ότι η λίστα των παραπτωμάτων ήταν πολύ περιορισμένη. Είπε ότι το τρέχον πλαίσιο επικεντρώνεται έντονα στην προεκλογική εκστρατεία, στις πολιτικές δωρεές και στις λομπιστικές ενέργειες. Ωστόσο, οι σύγχρονες τακτικές διείσδυσης περιλαμβάνουν όλο και περισσότερο «διάδοση παραπληροφόρησης, υποκίνηση παρενόχλησης ή εκφοβισμού, χειραγώγηση πληροφοριών σχετικών με καταστροφές, ή υπονόμευση της δημόσιας εμπιστοσύνης στις προσπάθειες ανταπόκρισης της κυβέρνησης». «Ο νόμος μπορεί να απαριθμεί μόνο έναν περιορισμένο αριθμό εγκλημάτων», είπε. «Αλλά αυτό που μπορεί να δώσει εντολή το Κομμουνιστικό Κόμμα σε τοπικούς συνεργάτες να κάνουν, είναι πρακτικά απεριόριστο».
Για να καλυφθούν αυτά τα κενά, βουλευτές του DPP έχουν προτείνει μια σειρά μέτρων. Αυτά περιλαμβάνουν τη ρύθμιση «γκρίζων» παραγόντων που εμπλέκονται σε μακροχρόνιες επιχειρήσεις επιρροής εκτός εκλογικών περιόδων, την επέκταση των περιορισμών στη συμμετοχή σε δημοψηφίσματα και εκστρατείες ανάκλησης, και την ενίσχυση της εποπτείας των διαδικτυακών πλατφορμών. Σε έκθεση που υποβλήθηκε στη βουλή, το Συμβούλιο Υποθέσεων Ηπειρωτικής χώρας δήλωσε ότι υποστηρίζει την ενίσχυση των ελέγχων σε πιθανούς υποψηφίους, προκειμένου να αποτραπεί η εναπόθεση «πρώιμου εδάφους μέσω πληρεξουσίων» από εξωτερικές δυνάμεις. Προέτρεψε τους βουλευτές να αντλήσουν έμπνευση από νομοθετικά μοντέλα άλλων χωρών, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών και της Αυστραλίας, κατά την εξέταση απαιτήσεων αναφοράς ή αποκάλυψης.
Το υπουργείο Δικαιοσύνης έχει προειδοποιήσει ότι η θέσπιση ελάχιστης υποχρεωτικής ποινής ενός έτους θα μπορούσε να «εγείρει ανησυχίες για την αναλογικότητα σε λιγότερο σοβαρές περιπτώσεις», ιδίως όπου τα δικαστήρια δεν μπορούν να χορηγήσουν ανασταλτικές ποινές ή να μειώσουν τις κατηγορίες. Προειδοποίησε ότι η αλλαγή θα μπορούσε να «συγκρουστεί με την αρχή ότι η τιμωρία πρέπει να είναι ανάλογη της ενοχής». Το υπουργείο έχει επίσης εκφράσει επιφυλάξεις σχετικά με τις προτάσεις για τη δημιουργία «ειδικών δικαστηρίων ασφαλείας». Σημείωσε ότι η δικαιοσύνη της Ταϊβάν έχει ήδη προσαρμόσει τους εσωτερικούς κανόνες κατανομής υποθέσεων για να συμπεριλάβει τις υποθέσεις του Νόμου κατά των Παρεμβάσεων στις υπάρχουσες κατηγορίες υποθέσεων ασφαλείας και στρατιωτικών.
Εν τω μεταξύ, το υπουργείο Εσωτερικών της Ταϊβάν έχει προτρέψει τους βουλευτές να ορίσουν σαφώς τον όρο «πιθανός υποψήφιος», εάν πρόκειται να συμπεριληφθεί σε ποινικές διατάξεις. Προειδοποίησε ότι ασαφείς ορισμοί θα μπορούσαν να «συγκρουστούν με τις συνταγματικές προστασίες της πολιτικής συμμετοχής» και την απαίτηση για σαφήνεια στο ποινικό δίκαιο.
Τη Δευτέρα, η Su απέρριψε τους ισχυρισμούς ότι οι τροπολογίες ισοδυναμούν με αυστηρότερο κοινωνικό έλεγχο. Είπε ότι ο σκοπός ήταν η εξάλειψη νομικών τυφλών σημείων, και όχι η ποινικοποίηση της συνήθους πολιτικής δραστηριότητας. «Στα δημοκρατικά συστήματα, οι εκλογές δεν ξεκινούν μόνο μετά την εγγραφή», είπε, προτρέποντας τα κόμματα της αντιπολίτευσης να μην παρερμηνεύσουν τις αναθεωρήσεις.
Οι υποστηρικτές λένε ότι οι τροπολογίες είναι ολοένα και πιο επείγουσες, καθώς το Πεκίνο κλιμακώνει αυτό που οι αξιωματούχοι περιγράφουν ως πίεση γκρίζας ζώνης, συμπεριλαμβανομένης της εκλογικής παρέμβασης, των εκστρατειών παραπληροφόρησης και της ψυχολογικής πίεσης. Οι αντίπαλοι, με επικεφαλής το Kuomintang, το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης του νησιού, και το μικρότερο Taiwan People’s Party, αντεπιτίθενται ότι οι αναθεωρήσεις θα «παραχωρήσουν στην κυβέρνηση του DPP υπερβολικά ευρείες εξουσίες για να ποινικοποιήσει την πολιτική διαφωνία και να περιορίσει τις διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών». Επισημαίνουν επίσης τη δυσκολία «απόδειξης μιας άμεσης σύνδεσης» μεταξύ τοπικών παραγόντων και εκείνων που δίνουν τις εντολές στην ηπειρωτική χώρα.
Σύμφωνα με τον Liang, η αξία του νόμου έγκειται στο να διασφαλιστεί ότι η Ταϊβάν έχει τουλάχιστον ένα νομικό εργαλείο που μπορεί να ιχνηλατηθεί όταν γίνονται προσπάθειες παρέμβασης στις δημοκρατικές της διαδικασίες. «Το ερώτημα δεν είναι αν ο νόμος λειτουργεί, αλλά πώς να τον κρατήσουμε ενημερωμένο», είπε.
Το Πεκίνο θεωρεί την Ταϊβάν μέρος της Κίνας, που πρέπει να επανενωθεί με τη βία, αν χρειαστεί. Οι περισσότερες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, δεν αναγνωρίζουν την Ταϊβάν ως ανεξάρτητο κράτος, αλλά η Ουάσινγκτον αντιτίθεται σε οποιαδήποτε προσπάθεια κατάληψης του αυτοδιοικούμενου νησιού με τη βία και έχει δεσμευτεί να του προμηθεύει όπλα.
