Η Ινδία έχει επιβάλει μια σαρωτική απαγόρευση της χρήσης VPN (Virtual Private Network) στην περιοχή της Ινδοκρατούμενης Κασμίρ για διάστημα δύο μηνών, επικαλούμενη “απειλές για την εθνική ασφάλεια” και “κατάχρηση” των υπηρεσιών για “υποκίνηση ανησυχίας”. Η κυβερνητική απόφαση, που τέθηκε σε ισχύ στις 29 Δεκεμβρίου 2025, έχει προκαλέσει ανησυχία και φόβο στους κατοίκους, πολλοί από τους οποίους βασίζονται στα VPN για την εργασία, την ασφάλεια και την πρόσβαση σε πληροφορίες.
Το VPN επιτρέπει στους χρήστες να κρύβουν την διεύθυνση IP τους, δρομολογώντας την κίνηση στο διαδίκτυο μέσω ενός απομακρυσμένου διακομιστή, καθιστώντας την κίνησή τους μη ανιχνεύσιμη από παρόχους διαδικτύου. Για επαγγελματίες όπως ο Basit Banday, 27 ετών, που εργάζεται σε εταιρεία πληροφορικής στην Pune και χειρίζεται ευαίσθητα δεδομένα υγείας, η απαγόρευση σημαίνει πιθανή απώλεια της εργασίας του ή αναγκαστική μετεγκατάσταση. “Είναι εξαιρετικά σημαντικό και απαραίτητο για κάθε οργάνωση πληροφορικής”, δήλωσε ο Banday, τονίζοντας ότι ακόμα και οι εταιρικές εφαρμογές email απαιτούν σύνδεση VPN.
Η απόφαση της κυβέρνησης επισημαίνει ότι τα VPN μπορούν να χρησιμοποιηθούν για “παράνομες και αντεθνικές δραστηριότητες”, συμπεριλαμβανομένης της διάδοσης παραπληροφόρησης και άλλων δραστηριοτήτων που απειλούν τη δημόσια τάξη. Ωστόσο, πολλοί κάτοικοι, όπως δημοσιογράφοι και φοιτητές θρησκευτικών σπουδών, βλέπουν την απαγόρευση ως ένα επιπλέον μέτρο περιορισμού των πολιτικών ελευθεριών στην ήδη τεταμένη περιοχή.
Μετά την επιβολή της απαγόρευσης, οι αρχές στην Κασμίρ έχουν εντείνει τους ελέγχους, σταματώντας πεζούς και οδηγούς και ελέγχοντας τις συσκευές τους. Πάνω από 100 άτομα έχουν ήδη διωχθεί για παραβίαση της εντολής, με την αστυνομία να δηλώνει ότι “ασφαλιστικές διαδικασίες” έχουν κινηθεί εναντίον των παραβατών.
Η Ινδία έχει ιστορικό επιβολής περιορισμών στο διαδίκτυο, ιδιαίτερα στην Κασμίρ, η οποία έχει βιώσει σχεδόν το 50% των συνολικών διακοπών διαδικτύου που έχουν επιβληθεί στη χώρα από το 2012. Η πρόσφατη απαγόρευση των VPN θεωρείται από πολλούς ως περαιτέρω ενίσχυση του ελέγχου και αύξηση της “ψυχολογικής πίεσης” στους κατοίκους της Κασμίρ, κάνοντας καθημερινές ενέργειες, όπως η πρόσβαση σε πληροφορίες, να μοιάζουν με ποινικό αδίκημα.
