Η φιγούρα του αθόρυβα εκφοβιστικού εισβολέα, που εισέρχεται σε ένα σπιτικό για να πυροδοτήσει ένα οικογενειακό δράμα, δεν είναι άγνωστο δραματικό μοτίβο. Ο εισβολέας στο σπίτι της Φιλαδέλφειας, στο έργο του Lyle Kessler, εμφανίζεται αρχικά ως θύμα, αλλά σταδιακά ασκεί την κυριαρχία του, μέχρι να γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος.
Η οικογένεια εδώ αποτελείται από δύο ιδιόρρυθμους αδελφούς. Ο Phillip (Fred Woodley Evans) είναι ο νεότερος, πιο ευάλωτος και εμφανώς καθηλωμένος στο σπίτι. Ο Treat (Chris Walley) είναι πιο φωνακλάδικος, αναλαμβάνει την ευθύνη και είναι ένας μικροαπατεώνας στον έξω κόσμο.
Ωστόσο, τους βλέπουμε μόνο μέσα, στον πρόχειρα διαμορφωμένο χώρο της σχεδιάστριας Sarah Beaton. Είναι ο τελευταίος αδελφός που τραβάει τον Harold (Forbes Masson) στο σπίτι τους ένα βράδυ, μεθυσμένο και με πολύτιμα ομόλογα στη βαλίτσα του, κάτι που δίνει στον Treat την ιδέα να τον κρατήσει για λύτρα. Έτσι, ο Harold δένεται και φιμώνεται, μόνο για να μετατραπεί αυτός ο “θύμα” που μοιάζει με μάγο του Houdini, σε πατρική φιγούρα και καταπιεστή, ελεύθερο να κυβερνά τους αδελφούς.
Υπάρχει μια εμμονή με τα ορφανά – ο Harold μιλάει για το δικό του παιδικό τραύμα της ανατροφής του χωρίς γονείς. Μιλάει για τα “παιδιά του αδιεξόδου” γύρω του στο ορφανοτροφείο του, και αυτό φαίνεται να έχει άμεση σχέση με τους άγονους αδελφούς που έχει μπροστά του, τους οποίους χειραγωγεί με διαφορετικούς τρόπους: ενθαρρύνει τον Phillip να βγει στον κόσμο έξω από την πόρτα του σπιτιού του, ενώ προσπαθεί να διαμορφώσει τον Treat σε έναν εγκληματία της συμμορίας.
Η παρουσία του Harold λειτουργεί σαν συναισθηματικό φυτίλι, αναστατώνοντας τη δυναμική εξουσίας μεταξύ των αδελφών, και, όπως οι άντρες του Pinter, αποτελεί μια αθόρυβα ανατριχιαστική παρουσία, με δυνατότητα για βία.
Η σκηνοθεσία του Al Miller είναι έξυπνη, χτίζοντας την κλειστοφοβία και την ένταση, αλλά το έργο “κολλάει” στην ίδια του την αρχική σύλληψη, αγγίζοντας συμβολικά ή σουρεαλιστικά εδάφη, χωρίς όμως να προχωρά αρκετά στη σχέση μεταξύ των αδελφών και του Harold.
Υπάρχουν στιγμές ανοιχτής μισαλλοδοξίας που παραμένουν επίσης ανεξήγητες. Είναι αυτό αντανάκλαση της καχυποψίας που νιώθουν για τον εχθρικό κόσμο έξω από το σπίτι τους, στην εργατική τάξη της Φιλαδέλφειας της δεκαετίας του 1980, ή κάτι άλλο; Αυτό αποτελεί ένα προβληματικό στοιχείο του έργου που, και πάλι, δεν οδηγεί πουθενά.
Το έργο μοιάζει ημιτελές – μια παράξενη αναβίωση-κόσμημα. Αυτό που ξεχωρίζει τελικά και σας κρατάει με κομμένη την ανάσα, είναι οι ερμηνείες των τριών ηθοποιών. Όσο παράλογο κι αν είναι το σενάριο, σας κάνουν να πιστέψετε στη δυναμική εξουσίας, την ευαλωτότητα, το καταπιεσμένο θυμό και τη φιλοδοξία τους.
