Ο έρωτας, όπως λένε, είναι ταυτόχρονα αρρώστια και θεραπεία, μια φράση που αναδύεται από το συγκινητικό και διεισδυτικό έργο του Manish Chauhan, μια αφήγηση για τον σύγχρονο έρωτα. Αυτή η γλαφυρή ιστορία ενηλικίωσης, η οποία παρακολουθεί τη σχέση δύο άγνωστων που γίνονται “αταίριαστοι” εραστές, αποτελεί ένα ισχυρό πορτρέτο των βιωμένων πραγματικοτήτων των μεταναστών στη Βρετανία, αλλά και του έρωτα ως πατρίδα, ελπίδα και πεπρωμένο.
Η Mira, νεαρή και πρόσφατα αφιχθείσα στην Αγγλία μετά από έναν κανονισμένο γάμο με τον Βρετανο-Ινδό Rajiv, αισθάνεται ολοένα και πιο αποκομμένη, καθώς ανακαλύπτει ότι ο Rajiv κρύβει μυστικά και αγαπάει κάποια άλλη. Στην ομώνυμη Belgrave Road του Leicester, ολόκληρες μέρες περνούν “χωρίς να δει κανέναν Άγγλο”, και η Mira νιώθει “απογοητευμένη που η Αγγλία δεν ήταν τόσο ξένη ή μυστηριώδης όσο ήλπιζε”. Παρακολουθεί μαθήματα αγγλικών, βρίσκει συντροφιά στη νύφη της και γεμίζει τις μέρες της με δουλειές του σπιτιού, όμως τίποτα δεν διαλύει τη βαθιά της μοναξιά.
Ο Tahliil, ένας αιτών άσυλο από τη Σομαλία, έρχεται στο Leicester με την αδερφή του, Sumayya, για να ζήσουν μαζί με τη μητέρα τους. Εργάζεται ως φροντιστής στο σπίτι και σε ένα κατάστημα χονδρικής πώλησης με προσωρινή απασχόληση, ενώ περιμένει την απόφαση του Υπουργείου Εσωτερικών για το αίτημά του. Με ένα αμφίβολο παρελθόν και ένα αβέβαιο μέλλον, αισθάνεται αποκομμένος και δυσπιστικός απέναντι στον κόσμο γύρω του. Αυτό, μέχρι που βλέπει τη Mira, η οποία έχει αρχίσει να εργάζεται ως μαγείρισσα στο διπλανό μαγαζί με γλυκά.
Αυτό που ακολουθεί είναι μια ιστορία αγάπης τρυφερή και αληθινή, εύθραυστη και αναμφισβήτητα απαγορευμένη: “Στη διάρκεια λίγων συλλαβών, ο κόσμος άρχισε να συρρικνώνεται γύρω τους”. Σε μια κλασική αφήγηση “θα τα καταφέρουν ή όχι”, που κρατά τον αναγνώστη σε αγωνία, το μυθιστόρημα εστιάζει στο άγνωστο: την αβεβαιότητα των ατομικών τους μελλοντικών και, φυσικά, του κοινού τους μέλλοντος, “πόσο απροετοίμαστος ήταν, πόσο απροετοίμαστοι ήταν και οι δύο, για τη δική τους ευτυχία”.
Αντιμέτωπος με τέτοια αβεβαιότητα, και μέσα από τους πεθερικούς και τους γονείς της Mira και του Tahliil – που έχουν βιώσει αυτή την συχνά άπιαστη εμπειρία που ονομάζεται ζωή – ο Chauhan δείχνει με μαεστρία τις έντονες αντιθέσεις στις πεποιθήσεις μεταξύ των γενεών. Η μητέρα της Mira πιστεύει ότι “το σώμα είναι δοχείο αλήθειας – κάθε αίσθημα, κάθε αγώνας υφασμένος στο κρέας του, στα οστά του”. Τώρα, καθώς η Mira κοιτάζει τη μητέρα του συζύγου της, η οποία υφίσταται κακοποίηση από τον άντρα της, αναρωτιέται αν αυτά τα λόγια ισχύουν, ή αν “το σώμα ήταν τόσο επιρρεπές στην εξαπάτηση όσο όλα τα άλλα”. Ο Tahliil, επίσης, αμφισβητεί τα λόγια της μητέρας του όταν λέει: “Μερικές φορές πρέπει να περιμένεις. Αυτό που σου ανήκει, θα είναι πάντα δικό σου”.
Και ενώ ο Chauhan επαναλαμβάνει κάποιες οικείες αφηγήσεις για άνδρες από τη Νότια Ασία και κανονισμένους γάμους, σπάει ένα από τα βαθύτερα στερεότυπα στις ιστορίες της Νότιας Ασίας: αυτό της κακιάς, μοχθηρής πεθεράς. Ο βαθύς δεσμός της Mira με τη *saasu* της (πεθερά) αποτελεί ένα διαγενεακό πορτρέτο δύο γυναικών από τη Νότια Ασία που πλοηγούνται στις δοκιμασίες και τις αντιξοότητες της ζωής μεταναστών και της οικογένειας. Τελικά, αυτό που αναδύεται μεταξύ τους είναι μια ισχυρή αδελφοσύνη και μια σθεναρή αίσθηση φροντίδας η μία για την άλλη. Μικρές χειρονομίες αγάπης – περιποίηση μαλλιών, μαγείρεμα – μετατρέπονται σε ριζοσπαστικές πράξεις προστασίας και απελευθέρωσης σε ένα νοικοκυριό όπου οι άνδρες επιβάλλουν την παρουσία τους με βαρύ χέρι ή τραχύ λόγο, τόσο ώστε όταν η Mira σκέφτεται να εγκαταλείψει τον γάμο της, είναι αυτή η απώλεια που θρηνούμε πρόωρα.
Η σύντομη λογοτεχνία του Chauhan έχει ήδη αποσπάσει επαίνους, και με το “Belgrave Road”, ο πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας αποδεικνύει ότι μπορεί επίσης να υποστηρίξει ένα καλοφτιαγμένο και καλά δομημένο μυθιστόρημα άνω των 350 σελίδων. Αυτή η ιστορία αγάπης πέρα από σύνορα και μεταναστών χωρίς σημεία αναφοράς (“Κάθε φορά που ένας άνθρωπος αλλάζει χώρα, αφήνει ένα κομμάτι του εαυτού του πίσω. Καταλήγουμε άστεγοι. Δεν ανήκουμε πουθενά”) είναι γεμάτη καρδιά και καρδιοφθαρσία, και εξερευνά με τόλμη τα πεπρωμένα που γράφουμε για τους εαυτούς μας.
Σε κάποιο σημείο, ο πατέρας του Tahliil του λέει “ότι το παρελθόν ήταν σαν ένα κομμάτι σπάγκου, ραμμένο στην εσωτερική πλευρά της καρδιάς ενός ανθρώπου. Κανείς δεν μπορούσε ποτέ να είναι εντελώς ελεύθερος από αυτό”. Το “Belgrave Road” μας δείχνει ότι, μερικές φορές, η υπόσχεση ενός μέλλοντος είναι το μόνο που χρειάζεται για να πολεμήσεις τα φαντάσματα του παρελθόντος.
Το “Belgrave Road” του Manish Chauhan κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Faber (16,99£). Για να υποστηρίξετε τον Guardian, παραγγείλτε το αντίτυπό σας στο guardianbookshop.com. Μπορεί να ισχύουν χρεώσεις αποστολής.
