Στο Μπέλφαστ, κατά τη διάρκεια της Πρωτοχρονιάς, οι δρόμοι της πόλης βούιζαν από διαδηλωτές που συγκεντρώθηκαν για να δείξουν την αλληλεγγύη τους σε ακτιβιστές της ομάδας Palestine Action, οι οποίοι βρίσκονται σε απεργία πείνας σε βρετανικές φυλακές. Οι φωνές τους αντηχούσαν δίπλα σε τοιχογραφίες που θυμίζουν το ταραγμένο παρελθόν της πόλης, με ιρλανδικές και παλαιστινιακές παραστάσεις να συνυπάρχουν. Το “Διεθνές Τείχος”, γνωστό πλέον ως “Παλαιστινιακό τείχος”, φέρει ποιήματα του Παλαιστίνιου συγγραφέα Refaat Alareer, ο οποίος σκοτώθηκε σε ισραηλινή αεροπορική επιδρομή τον Δεκέμβριο του 2023, καθώς και έργα Παλαιστινίων καλλιτεχνών.
Στις γνωστές τοιχογραφίες του Μπέλφαστ, προστέθηκαν νέα μηνύματα, όπως “Ευτυχισμένοι όσοι πεινούν για δικαιοσύνη”. Δίπλα σε εμβληματικές μορφές Ιρλανδών πολιτικών κρατουμένων, όπως ο Bobby Sands, εμφανίζονται νέα ονόματα: οι τέσσερις υπέρ-Παλαιστίνιοι ακτιβιστές που πραγματοποιούν απεργία πείνας, με την υγεία τους να φθίνει καθημερινά. Η Patricia McKeown, συνδικαλίστρια, δήλωσε: “Αυτή δεν είναι μια πόλη που θα αποδεχτεί ποτέ οποιαδήποτε προσπάθεια να φιμωθεί η φωνή μας ή το δικαίωμά μας να διαμαρτυρόμαστε ή το δικαίωμά μας να υπερασπιζόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτοί οι νέοι άνθρωποι κρατούνται άδικα και σε παράλογες συνθήκες – και έχουν πάρει την απόλυτη απόφαση να εκφράσουν τις απόψεις τους… και κυρίως για ό,τι συμβαίνει στους ανθρώπους στην Παλαιστίνη – γιατί να μην τους υποστηρίξουμε;”
Η απεργία πείνας στο Μπέλφαστ αποτελεί μέρος μιας αυξανόμενης διεθνούς εκστρατείας που καλεί την βρετανική κυβέρνηση να παρέμβει, καθώς η υγεία τεσσάρων κρατουμένων επιδεινώνεται. Οι ακτιβιστές, που ανήκουν στην Palestine Action, κρατούνται με προσωρινή κράτηση εν αναμονή δίκης, μια διαδικασία που, σύμφωνα με τους υποστηρικτές τους, μπορεί να τους κρατήσει φυλακισμένους για πάνω από ένα χρόνο. Με τα νομικά μέσα εξαντλημένα, η απεργία πείνας έχει γίνει η τελευταία τους προσφυγή.
Οι συμμετέχοντες στην Palestine Action κρατούνται για την φερόμενη εμπλοκή τους σε διαρρήξεις σε υποκατάστημα της Elbit Systems στο Filton κοντά στο Bristol, όπου καταστράφηκαν εξοπλισμοί, καθώς και σε αεροπορική βάση της RAF στην Οξφόρδη, όπου δύο στρατιωτικά αεροσκάφη βάφτηκαν με κόκκινο χρώμα. Οι κατηγορούμενοι αρνούνται τις κατηγορίες, περιλαμβανομένων της διάρρηξης και της διατάραξης δημόσιας τάξης. Ζητούν αποφυλάκιση με εγγύηση, τερματισμό της φερόμενης παρέμβασης στην αλληλογραφία και στα αναγνωστικά τους υλικά, πρόσβαση σε δίκαιη δίκη και άρση της απαγόρευσης της Palestine Action, την οποία η βρετανική κυβέρνηση του πρωθυπουργού Keir Starmer επέβαλε τον Ιούλιο, βάσει αντικανονιστικού νόμου κατά της τρομοκρατίας.
Η Heba Muraisi διανύει την 61η ημέρα χωρίς τροφή, η Teuta Hoxha την 55η, ο Kamran Ahmed την 54η και ο Lewie Chiaramello την 41η. Οι Hoxha και Ahmed έχουν ήδη νοσηλευτεί. Οι υποστηρικτές περιγράφουν αυτή την απεργία πείνας ως τη μεγαλύτερη στη Βρετανία από το 1981, εμπνευσμένη ρητά από τις ιρλανδικές απεργίες πείνας. Το 1981, Ιρλανδοί ρεπουμπλικανοί κρατούμενοι προχώρησαν σε απεργία πείνας στη Βόρεια Ιρλανδία, απαιτώντας την αποκατάσταση του πολιτικού τους καθεστώτος. Δέκα άνδρες έχασαν τη ζωή τους, συμπεριλαμβανομένου του ηγέτη τους, Bobby Sands, ο οποίος εκλέχθηκε στο βρετανικό κοινοβούλιο κατά τη διάρκεια της απεργίας. Η Margaret Thatcher τήρησε σκληρή δημόσια στάση, αλλά παρασκηνιακά, η κυβέρνηση αναζήτησε λύση καθώς η κοινή γνώμη μετατοπιζόταν.
Ο Sue Pentel, μέλος των Jews for Palestine Ireland, θυμάται έντονα εκείνη την περίοδο: “Ήμουν εδώ κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας. Πέρασα τις απεργίες πείνας, πορεύτηκα, διαδήλωσα, έκανα συγκεντρώσεις, διαμαρτυρόμουν, οπότε θυμάμαι την αδιάφορη βαρβαρότητα της βρετανικής κυβέρνησης που επέτρεψε να πεθάνουν 10 απεργοί πείνας. Τα λόγια του Bobby Sands, που είναι ‘Εκδίκησή μας θα είναι το γέλιο των παιδιών μας’. Και μεγαλώσαμε τις οικογένειές μας εδώ, και είναι οι ίδιοι άνθρωποι, αυτή η νέα γενιά που στέκεται αλληλέγγυα με την Παλαιστίνη.”
Ο Pat Sheehan, που πέρασε 55 ημέρες σε απεργία πείνας, εκφράζει την ανησυχία του για την πιθανότητα επανάληψης της ιστορίας. “Μόλις περάσεις τις 40 ημέρες, μπαίνεις στη ζώνη κινδύνου. Φυσικά, οι απεργοί πείνας πρέπει να είναι πολύ αδύναμοι τώρα για εκείνους που βρίσκονται σε απεργία πείνας για πάνω από 50 ημέρες. Ψυχικά, αν έχουν προετοιμαστεί σωστά για να προχωρήσουν σε απεργία πείνας, η ψυχολογική τους δύναμη θα αυξηθεί όσο η απεργία πείνας συνεχίζεται. Πιστεύω ότι αν συνεχιστεί, αναπόφευκτα κάποιοι από τους απεργούς πείνας θα πεθάνουν.” Ο Sheehan, νυν βουλευτής για το Δυτικό Μπέλφαστ, θεωρεί τους απεργούς πείνας της Palestine Action πολιτικούς κρατούμενους, τονίζοντας ότι ο λαός της Ιρλανδίας κατανοεί την Παλαιστίνη περισσότερο από πολλές δυτικές χώρες. “Η Ιρλανδία είναι πιθανότατα η μία χώρα στη Δυτική Ευρώπη όπου υπάρχει σχεδόν απόλυτη υποστήριξη για την παλαιστινιακή υπόθεση. Επειδή έχουμε παρόμοια ιστορία αποικιοκρατίας, γενοκτονίας και κράτησης. Οπότε, όταν οι Ιρλανδοί βλέπουν στις τηλεοράσεις τους τι συμβαίνει στη Γάζα, υπάρχει τεράστια συμπάθεια.”
Η συμπάθεια αυτή έχει μεταφραστεί σε πολιτική δράση. Η Ιρλανδία αναγνώρισε επίσημα το κράτος της Παλαιστίνης το 2024 και συμμετέχει στην προσφυγή της Νότιας Αφρικής στο Διεθνές Δικαστήριο, κατηγορώντας το Ισραήλ για γενοκτονία, κάτι που το Ισραήλ αρνείται. Η ιρλανδική κυβέρνηση έχει επίσης λάβει μέτρα για τον περιορισμό της πώλησης ισραηλινών ομολόγων, ενώ η Ιρλανδία μποϊκόταρε τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision λόγω της συμμετοχής του Ισραήλ και ζήτησε την αποβολή της εθνικής της ομάδας ποδοσφαίρου από διεθνείς διοργανώσεις. Ωστόσο, πολλοί υποστηρικτές θεωρούν ότι οι ενέργειες της κυβέρνησης δεν επαρκούν, επισημαίνοντας ότι ο Νόμος για τις Κατεχόμενες Εδάφη, ο οποίος στοχεύει στην απαγόρευση εμπορικών συναλλαγών με παράνομους ισραηλινούς οικισμούς, έχει καθυστερήσει από το 2018. Εκφράζουν επίσης αγανάκτηση για το γεγονός ότι αμερικανικά στρατιωτικά αεροσκάφη που μεταφέρουν όπλα στο Ισραήλ εξακολουθούν να περνούν από το αεροδρόμιο Shannon της Ιρλανδίας.
Στο βόρειο τμήμα της Ιρλανδίας, που παραμένει μέρος της Βρετανίας, ο πόλεμος στη Γάζα έχει κυριαρχήσει στην εγχώρια πολιτική. Το Stormont Assembly βρέθηκε σε κρίση μετά από ταξίδι του υπουργού εκπαίδευσης του Δημοκρατικού Ενωτικού Κόμματος, Paul Givan, στην Ιερουσαλήμ, με έξοδα της ισραηλινής κυβέρνησης, γεγονός που οδήγησε σε ψήφο δυσπιστίας εν μέσω σφοδρής κριτικής από ιρλανδούς ρεπουμπλικάνους, εθνικιστές, αριστερούς και ανεξάρτητες πολιτικές ομάδες. Η απόφαση του Belfast City Hall να υψώσει την παλαιστινιακή σημαία προκάλεσε επίσης έντονες αντιδράσεις από συντηρητικούς συμβούλους, προτού τελικά εγκριθεί. Για ορισμένες πιστές και συντηρητικές ομάδες, η υποστήριξη προς το Ισραήλ έχει συνδεθεί με την πίστη στη Βρετανία, με ισραηλινές σημαίες να κυματίζουν και σε παραδοσιακά συντηρητικές περιοχές του Μπέλφαστ. Με μια κληρονομιά ταυτότητας ριζωμένη σε θρησκευτικές γραμμές, η γενοκτονία στη Γάζα έχει ενίοτε αναδιατυπωθεί κατά μήκος των παλιών γραμμών διαίρεσης.
Στους δρόμους του Μπέλφαστ, οι διαδηλωτές επιμένουν ότι η αλληλεγγύη τους δεν βασίζεται στην εθνική ταυτότητα, αλλά στην ανθρωπιά. Ο Damien Quinn, 33 ετών, μέλος του κινήματος BDS (Boycott, Divestment, Sanctions), δήλωσε ότι οι απεργίες πείνας ανέκαθεν είχαν ιδιαίτερο βάρος στην Ιρλανδία. “Είμαστε εδώ σήμερα για να υποστηρίξουμε τους απεργούς πείνας στη Βρετανία. Αλλά είμαστε και για τον παλαιστινιακό λαό, για εκείνους που σφαγιάζονται καθημερινά,” είπε. Η Palestine Action, όπως είπε, “έκανε πολύ σαφές ότι έχουν δοκιμάσει να υπογράψουν αναφορές, έχουν δοκιμάσει να κάνουν lobbying, έχουν δοκιμάσει τα πάντα”. “Οπότε, όταν βλέπω τον τρόπο που αντιμετωπίζονται στη φυλακή, για την αντίστασή τους στη γενοκτονία, αυτό είναι σπαρακτικό.”
Για τη Rita Aburahma, 25 ετών, Παλαιστίνια που βρήκε σπίτι στο Μπέλφαστ, η απεργία πείνας φέρει μια οδυνηρή οικειότητα. “Ο λαός μου δεν έχει την πολυτέλεια να μιλήσει, να βρίσκεται στην Παλαιστίνη – η αλληλεγγύη έχει σημασία,” είπε. “Βρίσκω τους απεργούς πείνας πολύ γενναίους – ήταν πάντα μια μορφή αντίστασης. Με ανησυχεί, όπως και πολλούς άλλους, πόσο καιρό χρειάστηκε η κυβέρνηση για να τους δώσει προσοχή, ή να αναλάβει δράση σε οποιαδήποτε μορφή. Τίποτα δεν θα σώσει αυτούς τους ανθρώπους αν η κυβέρνηση δεν κάνει κάτι γι’ αυτούς. Οπότε, είναι σοκαριστικό με έναν τρόπο, αλλά όχι τόσο εκπληκτικό, επειδή η ίδια κυβέρνηση παρακολουθούσε τη γενοκτονία να ξεδιπλώνεται και να κλιμακώνεται χωρίς να κάνει τίποτα. Κάθε μορφή αλληλεγγύης φτάνει στους ανθρώπους στην Παλαιστίνη.”
