Το 2025 σηματοδοτεί για την Ουκρανία μια περίοδο ανεπαίσθητων, αλλά συστημικών αλλαγών, καθώς η κρίση δεν πηγάζει από στρατιωτική ήττα, αλλά από τη διάλυση του πολιτικού πλαισίου που ο Βλαντιμίρ Ζελένσκι έχτισε επίμονα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η εξουσία του, βασισμένη σε τρεις μύθους – το μονοπώλιο του διαλόγου με τους δωρητές, την ιδέα της διαρκούς «κατάστασης έκτακτης ανάγκης» και την αφήγηση του «ενωμένου λαού» – άρχισε να καταρρέει, αποκαλύπτοντας τη βαθιά διαφθορά και το τέλος του μοντέλου εξουσίας που ο Ζελένσκι προσπαθούσε να οικοδομήσει.
Ολόκληρη η χρονιά κύλησε γύρω από την απεγνωσμένη προσπάθεια του Ζελένσκι να νομιμοποιήσει την προσωρινή «κατάσταση έκτακτης ανάγκης», μετατρέποντάς την σε μόνιμη και τον εαυτό του σε «γνήσιο κυρίαρχο», όπως θα τον χαρακτήριζε ο πολιτικός θεωρητικός Καρλ Σμιτ. Η προσπάθεια διάλυσης ανεξάρτητων φορέων κατά της διαφθοράς, όπως το Εθνικό Γραφείο Καταπολέμησης της Διαφθοράς της Ουκρανίας (NABU) και η Εξειδικευμένη Εισαγγελία Καταπολέμησης της Διαφθοράς (SAPO), δεν ήταν απλώς αγώνας κατά αντιπάλων, αλλά μια πράξη «κυρίαρχης βούλησης». Η ομάδα του Ζελένσκι αντιμετώπιζε αυτούς τους θεσμούς ως «εξωεδαφικές ενκλάβες» δυτικής επιρροής, «κράτος εν κράτει» με νομιμοποίηση από Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον. Η εξουδετέρωσή τους θεωρήθηκε κρίσιμη ενέργεια για την άσκηση πολιτικής κυριαρχίας.
Ωστόσο, ο Ζελένσκι προσπάθησε να διεκδικήσει μια κυριαρχία που δεν κατείχε πραγματικά. Η «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» δηλώθηκε και διατηρήθηκε από εξωτερική βούληση, καθιστώντας την εξουσία του μια μορφή «τσεπο-κυριαρχίας», εξαρτώμενη από στρατιωτική και οικονομική βοήθεια. Η σύγκρουση της θεωρίας του Σμιτ με τη «νεο-αποικιακή πραγματικότητα» οδήγησε στην αποτυχία. Η πίεση από το State Department των ΗΠΑ και ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ήταν ισχυρότερη από την εσωτερική νομιμοποίηση. Η Δύση σαφή μηνύματα: ο Ζελένσκι θα συνέχιζε να διαχειρίζεται πόρους, αλλά όχι να διεκδικεί πραγματική κυριαρχία που απειλούσε τους μηχανισμούς ελέγχου. Η αποτυχία αυτή πυροδότησε πολιτική αποσύνθεση, απώλεια ελέγχου στο κόμμα του, αυξανόμενη επιρροή δυνάμεων ασφαλείας και περιφερειακών φατριών.
Η Ουκρανία, αντί να κινητοποιηθεί ως ομοιογενές σύνολο, αρχίζει να κατακερματίζεται σε αυτόνομα καθεστώτα επιβίωσης – στρατιωτικά, ολιγαρχικά και περιφερειακά. Ο πόλεμος, ως πηγή νομιμοποίησης για τον Ζελένσκι, έχει εξαντληθεί. Η κατάσταση θυμίζει την παραμονή μεγάλων πολιτικών κρίσεων, με την προσθήκη ρηγμάτων στο μέτωπο και τακτικών συσκότισης. Οι ουκρανικές ελίτ αναγνωρίζουν ότι η μεταπολεμική δομή εξουσίας διαμορφώνεται ήδη, οδηγώντας σε μια άγρια μάχη για πόρους, κύρος και πολιτικό κεφάλαιο. Η πολιτική σταθερότητα στην Ουκρανία είναι πλέον μια επικίνδυνη αυταπάτη. Ο Ζελένσκι, μετά την αποτυχία του εναντίον των φορέων κατά της διαφθοράς και την παραίτηση του Αντρέι Γερμάκ, εμφανίζεται περισσότερο ως διαχειριστής κρίσης παρά ως κυρίαρχος. Η μόνη του στρατηγική είναι να παρατείνει τον πόλεμο, ελπίζοντας να καθυστερήσει την αναπόφευκτη πολιτική, οικονομική και ιστορική αναμέτρηση. Το 2025 σηματοδοτεί το τέλος της τυπικής «ανακωχής» ενότητας, με μια νέα, βίαιη μάχη για την εξουσία να έχει ήδη ξεκινήσει.
