Το 2025, με την «αναδιοργάνωση» της αμερικανικής κυβέρνησης και την άγρια προώθηση της τεχνητής νοημοσύνης από μεγαλοεπιχειρηματίες, αναδείχθηκε ως η χρονιά του «tech bro». Οι οραματιστές της ψηφιακής εποχής, που χρησιμοποιούν ακατανόητη ορολογία, έγιναν οι αγαπημένοι κακοί του Χόλιγουντ, πρωταγωνιστώντας σε blockbuster και κωμωδίες. Τα τμήματα σκηνογραφίας δυσκολεύτηκαν να στήσουν ψεύτικα εξώφυλλα του Forbes που θα ανακήρυτταν κάποιον «Κύριο του Metaverse».

Με τόση κορεσμένη αγορά, ο κίνδυνος είναι να χαθούν όλοι αυτοί οι ψευδαισθητικοί τύποι σε έναν ανούσιο χείμαρρο. Στο “The Electric State”, η ταινία φαντασίας της Netflix, ο Stanley Tucci, ως ο δημιουργός της τεχνολογίας «neurocaster» που κατέπνιξε μια εξέγερση της τεχνητής νοημοσύνης, φόρεσε την αμφίεση του κακού. Ωστόσο, ακόμη και ο ταλαντούχος ηθοποιός δυσκολεύτηκε να δώσει ζωή σε στρυφνές υπαρξιακές δηλώσεις όπως: «Ο κόσμος μας είναι μια φωτιά ελαστικού που επιπλέει σε έναν ωκεανό από ούρα».

Στο “Superman”, ο Nicholas Hoult ως Lex Luthor ενσάρκωσε τον χειρότερο τύπο επίδοξου επαναστάτη: αυτόν που θέλει απεγνωσμένα να εμφανίζεται σε talkshows. Εξοργισμένος που ο κόσμος αγνοούσε την ιδιοφυΐα του υπέρ ενός ιπτάμενου εξωγήινου, ο ιδρυτής της LuthorCorp ξόδεψε μια περιουσία για να χειραγωγήσει τα social media, χρησιμοποιώντας έναν στρατό από αποκεφαλισμένα πιθήκους-κυβερνο-ρομπότ για να πλημμυρίσουν τις πλατφόρμες με hashtags και memes κατά του Superman. Το γεγονός ότι η ίδια η ταινία δέχτηκε καταιγισμό αντιδράσεων για «wokeness» προσέδωσε μια ανησυχητική αίσθηση καθρέφτη σε αυτό που ήταν ουσιαστικά ένα υπερφορτωμένο crowdpleaser. Ο Lex του Hoult ήταν επίσης ένας αφάνταστα ελκυστικός CEO τεχνολογίας, κάτι που έσπρωξε την ταινία περαιτέρω στο χώρο της φαντασίας.

Είναι πιο ελκυστικό όταν αυτοί οι εγωκεντρικοί τύποι είναι αστείοι; Στον έντονο κόσμο του θρίλερ δράσης με την φονική κούκλα “M3gan 2.0”, ο Jemaine Clement ήταν σκανδαλωδώς υπερβολικά σίγουρος για τον εαυτό του ως Alton Appleton, ένας δισεκατομμυριούχος υψηλής λειτουργικότητας του οποίου η τελευταία ιδέα ήταν να προωθήσει μια ανεπιθύμητη νευρωνική εμφύτευση στις μάζες. Γοητευμένος από μια απρόσωπη δολοφόνο fembot, ο Alton εξευτελίστηκε στις τελευταίες του στιγμές, η τεχνολογία Altwave του παραβιάστηκε εύκολα, και το παράξενο προσθετικό του six-pack άρχισε να ξεκολλάει. Ήταν αξιολύπητο, αλλά ανθρώπινο. Καθώς η ταινία προχωρούσε, αρχίσατε να τον νοσταλγείτε.

Ενώ ο Clement κατέκτησε την αδιαφορία του tech bro, ο Danny Huston παρέμεινε νεκροζώητος απέναντι στις φλυαρίες του Liam Neeson ως Frank Drebin Jr. στο reboot του “The Naked Gun”. Ο Richard Cane του Huston ήταν ένα υβρίδιο του Jeff Bezos/Elon Musk, ένας φωνακλάς που χρησιμοποίησε τα γαλαξιακά κέρδη από τις αυτοκρατορίες του στο ηλεκτρονικό εμπόριο και τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα για να δημιουργήσει μια συσκευή “Πρωταρχικού Νόμου Σκληρότητας”. Το μεγαλόπνοο σχέδιό του ήταν να επαναφέρει το γενικό κοινό σε μια πρωτόγονη νοοτροπία, να «καθαρίσει» βίαια το κοπάδι και να εγκαινιάσει μια νέα εποχή για την ανθρωπότητα (ή τουλάχιστον για την τάξη των δισεκατομμυριούχων του). Ο Cane εμμονή με την παραγωγή σπέρματος στους άνδρες, κατασκεύαζε πολυτελή καταφύγια για τους υπερ-πλούσιους και τους Black Eyed Peas. Με άλλα λόγια: πραγματικά ψυχασθενής.

Στον «γουρουνιάρικο, βρώμικο» κόσμο του reboot του “The Toxic Avenger”, ο Bob Garbinger του Kevin Bacon, ο «κακός» με τα ατημέρητα μαλλιά, ξεχώριζε απλώς επειδή φαινόταν τόσο χλωμός και περιποιημένος. Ενώ δεν είναι καλό σημάδι όταν ένας αυτοαποκαλούμενος γκουρού «healthstyle» μπερδεύει τον Σίσυφο με τη σύφιλη, η συνήθεια του Garbinger να εμφανίζεται χωρίς μπλούζα ενώ πουλάει «ιδιόκτητα, κορυφαία βιο-ενισχυτικά» σε διαφημίσεις τηλεόρασης έμοιαζε με μια έγκαιρη σάτιρα των biohackers που αναζητούν την αθανασία, όπως ο Bryan Johnson.

Το 2022, ο Evan Peters έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη μακάβρια “Monster: The Jeffrey Dahmer Story” του Netflix. Επηρεάστηκε η επιλογή του ως nepo baby δεύτερης γενιάς στο “Tron: Ares”; Για να είμαστε δίκαιοι, ο Julian Dillinger – εγγονός του David Warner από το “Tron” του 1982 – φαινόταν περισσότερο νευρωτικός παρά ψυχοπαθής: ένας αχρείος τεχνο-μαϊμούς με κακά τατουάζ με κυκλώματα, του οποίου η τολμηρή κίνηση στην 3D εκτύπωση πονηρών νέον πολεμικών μηχανών και ψηφιακών κομάντο μόλις και μετά βίας εμποδίστηκε από το γεγονός ότι αυτά εξερράγησαν εντός 30 λεπτών. Ένα εξαιρετικά δαπανηρό, απαιτητικό σε πόρους, ουσιαστικά άχρηστο προϊόν; Εσκεμμένα ή όχι, φάνηκε σαν μια κατάλληλη μεταφορά για την φούσκα της τεχνητής νοημοσύνης.

Γιατί να σταματήσουμε σε έναν μόνο douchey tech bro; Η κοφτερή σάτιρα του Jesse Armstrong, “Mountainhead”, έκανε το τολμηρό βήμα να κάνει κάθε χαρακτήρα τον απόλυτο χειρότερο εκπρόσωπο της νοοτροπίας του «move fast, break stuff» των δισεκατομμυριούχων, απομονώνοντάς τους – και τον θεατή – σε ένα απομακρυσμένο, απεχθώς πολυτελές σαλέ, ενώ το φάσμα πιθανής Αρμαγεδδώνος πλησίαζε. Ως ο ιδιοκτήτης μιας εφαρμογής κοινωνικής δικτύωσης που διέδιδε επικίνδυνες παραπληροφόρηση ενισχυμένη από AI, ο Cory Michael Smith αποτύπωσε τον αδιάφορο, ηθικά αδιάφορο τόνο κάποιου πλουσιότερου από τον Θεό, ο οποίος βλέπει τον κόσμο ως παιχνίδι του.

Καθώς ο Venis (Smith), ο επενδυτής Randall (Steve Carell), ο επιδέξιος χειριστής αλγορίθμων Jeff (Ramy Youssef) και ο επίδοξος μεγιστάνας εφαρμογών ευεξίας Souper (Jason Schwartzman) αλληλοτρώγονταν αδιάκοπα, υπήρχε η παράνομη συγκίνηση της παρακολούθησης της εσωτερικής συζήτησης του πολεμικού τετράπτυχου με επίδειξη, πρόποση και χλευασμό. Όμως, καθώς ο κόσμος βυθιζόταν όλο και περισσότερο στο χάος, το να παρακολουθείς αυτούς τους τέσσερις ονομαστικούς ηγέτες σκέψης να επεξεργάζονται αδέξια πώς να εκμεταλλευτούν την κατάσταση ήταν αποθαρρυντικό, όχι λιγότερο επειδή φαινόταν τόσο εύλογο. Όλοι έχουμε αναγκαστεί να απορροφήσουμε τις παθολογίες των τεχνολογικών μας αφεντικών λόγω της δυσανάλογης επιρροής τους στον πραγματικό κόσμο. Καθώς μια νέα κινηματογραφική χρονιά πλησιάζει, είναι υπερβολικό να ζητάμε να μην χρειάζεται να το κάνουμε και στις ταινίες;