Το 2004, ο Joshua Cooper Ramo, σήμερα συν-CEO της Kissinger Associates, εισήγαγε τον όρο «Beijing Consensus» (Συμφωνία του Πεκίνου) ως εναλλακτική στο «Washington Consensus» (Συμφωνία της Ουάσινγκτον). Το Washington Consensus ήταν το νεοφιλελεύθερο πλαίσιο οικονομικών πολιτικών που σχεδιάστηκε τη δεκαετία του 1980 από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα και το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ.

Εκείνη την εποχή, η Κίνα μόλις είχε ενταχθεί στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και εντός της χώρας υπήρχε σημαντικός σκεπτικισμός για το κατά πόσον υφίστατο πράγματι ένα Beijing Consensus.

Τα πράγματα άλλαξαν ραγδαία. Το 2007, με την εκδήλωση της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης – που ξεκίνησε με τα subprime δάνεια στις ΗΠΑ και στη συνέχεια εξαπλώθηκε στις κρίσεις χρέους στην Ευρώπη – ο κόσμος στράφηκε στην Κίνα. Η χώρα αντέδρασε με το περίφημο πακέτο τόνωσης ύψους 4 τρισεκατομμυρίων γουάν (564 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ).

Αυτή η κίνηση πυροδότησε μια δεκαετία μαζικών επενδύσεων σε υποδομές, αλλά και μια αντίστοιχη δεκαετία αντιμετώπισης μιας «καταστροφής» στον κτηματομεσιτικό τομέα. Από το 2017, η πρώτη θητεία του Donald Trump ως προέδρου των ΗΠΑ σηματοδότησε μια νέα εποχή έντονης γεωπολιτικής αντιπαλότητας.

Από την ασιατική χρηματοπιστωτική κρίση του 1997, ο Παγκόσμιος Νότος εξέφραζε αυξανόμενες αμφιβολίες για το Washington Consensus, το οποίο προωθούσε την ελεύθερη εμπορική πολιτική, την ελεύθερη ροή κεφαλαίων, το κράτος δικαίου και τη δημοκρατία ως το προτιμώμενο μοντέλο ανάπτυξης. Μετά την κρίση του 2007, ακόμη και οι ανεπτυγμένες οικονομίες άρχισαν να αμφιβάλλουν.

Το 2011, η Γερμανία εγκαινίασε την πρωτοβουλία «Industry 4.0» ως μέρος της στρατηγικής «High Tech 2020». Το Πεκίνο ακολούθησε το 2015 με τη δική του στρατηγική «Made in China 2025», πυροδοτώντας έναν παγκόσμιο αγώνα βιομηχανικής πολιτικής για να συμβαδίσει με την αυξανόμενη ισχύ της Κίνας.