Η αγάπη για τα βιντεοπαιχνίδια είναι παγκόσμια, αλλά ως δημοσιογράφος, αυτό που με συναρπάζει περισσότερο είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτά τα ψηφιακά σύμπαντα διασταυρώνονται με την πραγματική ζωή. Για δύο δεκαετίες, η χαρά αυτής της ενασχόλησης πηγάζει από τη γνωριμία με εκατοντάδες ανθρώπους των οποίων οι ζωές έχουν εμπλουτιστεί ουσιαστικά από τα παιχνίδια. Καθώς η πολιτιστική επιρροή τους έχει αυξηθεί, αυτές οι ιστορίες γίνονται ολοένα και πιο πολυάριθμες.
Ωστόσο, υπάρχει και η άλλη όψη. Πριν από περίπου δύο δεκαετίες, τα βιντεοπαιχνίδια αγνοούνταν ή δυσφημούνταν από κυβερνήσεις και την κυρίαρχη κουλτούρα, γεννώντας μια νοοτροπία “αουτσάιντερ” που διατηρείται ακόμα και σήμερα, παρόλο που τα παιχνίδια αποτελούν μια βιομηχανία αξίας σχεδόν 200 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Μαζί με την αυξανόμενη δημοτικότητά τους, αυξάνεται και η πολιτική και πολιτιστική τους σημασία. Οι διασυνδέσεις τους με την πραγματική ζωή χρωματίζονται πλέον από τις οικονομικές και πολιτικές πραγματικότητες της εποχής μας.
Κοιτώντας πίσω στις φετινές εξελίξεις στον κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών, διακρίνω πολλά θετικά. Ένα κυρίαρχο θέμα των τελευταίων ετών είναι η υπεροχή των σχετικά μικρής κλίμακας παιχνιδιών έναντι των δαπανηρών blockbuster: τα καλύτερα παραδείγματα φέτος ήταν το πολυβραβευμένο *Clair Obscur: Expedition 33* και το *Hollow Knight: Silksong*, το οποίο έχει πουλήσει επτά εκατομμύρια αντίτυπα. Παρά τις συζητήσεις που διήρκεσαν όλο τον χρόνο για το τι ακριβώς συνιστά “indie” και πόσα άτομα συμβάλλουν πραγματικά σε παιχνίδια που δημιουργούνται από “μικροσκοπικές” ομάδες – πολλές από αυτές χρησιμοποιούν εξωτερικούς συνεργάτες, οι οποίοι αξίζουν αναγνώρισης – το ουσιαστικό μήνυμα παραμένει: είναι απόλυτα εφικτό να δημιουργηθούν λαμπρά και δημιουργικά παιχνίδια υψηλών προδιαγραφών χωρίς προϋπολογισμό 100 εκατομμυρίων δολαρίων, και αυτό είναι κάτι που πρέπει να γιορτάσουμε.
Η κονσόλα Nintendo Switch 2 ανακοινώθηκε (επιτέλους) και κυκλοφόρησε φέτος, γνωρίζοντας εξαιρετική υποδοχή, παρά τις προσπάθειες του Trump να σαμποτάρει την κυκλοφορία της μέσω δασμολογικών διαφωνιών. Ένας νέος κονσόλας τείνει να αναζωογονεί τον ενθουσιασμό για τα παιχνίδια, και παρόλο που το Switch 2 δεν έμοιαζε δραματικά διαφορετικό από το αρχικό Switch, η επιστροφή στην παλιά μου κονσόλα πλέον αποκαλύπτει πόσο μεγάλη είναι η διαφορά.
Ωστόσο, η ευρύτερη ιστορία του 2025 αφορά μια βιομηχανία παιχνιδιών που έρχεται αντιμέτωπη με τις ίδιες δυνάμεις του ύστερου καπιταλισμού και της τεχνο-φεουδαρχίας που απειλούν κάθε δημιουργική βιομηχανία. Ο πλούτος συνεχίζει να συγκεντρώνεται στην κορυφή, ενώ οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν τεράστια αστάθεια: περισσότερες από 5.000 θέσεις εργασίας στη βιομηχανία παιχνιδιών χάθηκαν φέτος, μαζί με αρκετά στούντιο, συμπεριλαμβανομένης της Monolith Productions. Ταυτόχρονα, η τεχνητή νοημοσύνη (AI) είναι πανταχού παρούσα, καθώς οι εταιρείες προσπαθούν να αναγκάσουν τους εργαζομένους τους να δικαιολογήσουν τεράστιες επενδύσεις σε μια τεχνολογία που δεν έχει ακόμη αποδειχθεί κερδοφόρα.
Εικόνες και φωνές που δημιουργήθηκαν από AI έχουν εισχωρήσει σε ορισμένα από τα πιο επιτυχημένα παιχνίδια της χρονιάς, προκαλώντας σφοδρές αντιδράσεις.
Όλα αυτά έχουν οδηγήσει σε πολύ μεγαλύτερη ορατότητα για τα σωματεία εργαζομένων στα βιντεοπαιχνίδια. Τον Μάρτιο, το United Videogame Workers ιδρύθηκε στις ΗΠΑ και τον Καναδά, ως μέρος των Communications Workers of America. (Διαμαρτύρονταν έξω από τα Game Awards νωρίτερα αυτόν τον μήνα.) Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η απόλυση 30 υπαλλήλων από τη Rockstar Games έφερε στο προσκήνιο το IWGB Game Workers Union του Ηνωμένου Βασιλείου. Η συνδικαλιστική οργάνωση γίνεται σιγά-σιγά πιο κοινή ακόμη και στις ΗΠΑ, όπου δεν υπάρχει ισχυρή κουλτούρα εργασιακής οργάνωσης.
Ένα άλλο θέμα των τελευταίων ετών είναι η ενοποίηση: όταν η Microsoft απέκτησε την Activision το 2023, αισθάνθηκα έντονη ανησυχία για τη συγκέντρωση οικονομικής ισχύος. Εν τω μεταξύ, το Public Investment Fund (PIF) της Σαουδικής Αραβίας αγοράζει μερίδια στη βιομηχανία παιχνιδιών εδώ και χρόνια μέσω συνεργασιών στο esports και εταιρειών όπως η Savvy Games Group και η Scopely, αλλά φέτος εντάθηκε με μια συμφωνία 55 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την EA. Οι Σαουδάραβες αγόρασαν επίσης τη Niantic, δημιουργό του Pokémon Go, τον Μάρτιο. (Αν αναρωτιέστε γιατί το PIF είναι τόσο ηθικά προβληματικό και πώς αυτές οι επενδύσεις σε βιντεοπαιχνίδια αποτελούν μέρος μιας στρατηγικής για τη βελτίωση της εικόνας της χώρας και της βασιλικής οικογένειας, η συνέντευξη του Eurogamer με το Human Rights Watch από τις αρχές του έτους είναι απαραίτητη ανάγνωση.)
Αυτό που βλέπουμε εδώ είναι η συγκέντρωση χρήματος και εξουσίας στον κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών, όπως ακριβώς συμβαίνει και στον ευρύτερο κόσμο. Και τα παιχνίδια έχουν τεράστια δύναμη να επηρεάσουν τις σκέψεις και τις στάσεις των ανθρώπων: οι πιο ισχυροί άνθρωποι στον κόσμο έχουν αρχίσει να το συνειδητοποιούν. (Ακόμη και ο Elon Musk αναγνωρίζει την αξία της οικειοποίησης της αξιοπιστίας των παιχνιδιών: αποκαλύφθηκε ότι είναι ψεύτικος gamer τον Ιανουάριο, αφού καυχήθηκε διαδικτυακά για τον χαρακτήρα του στο Path of Exile 2.) Γιατί αλλιώς η διοίκηση Trump θα δημοσίευε εικόνες που δημιουργήθηκαν από AI του προέδρου ως Master Chief του Halo; Ή θα χρησιμοποιούσε memes του Pokémon και του Halo για να στρατολογήσει για το ICE; Γιατί αλλιώς οι δεξιοί ταραχοποιοί θα συνέχιζαν να τροφοδοτούν διαμάχες “πολιτιστικού πολέμου” για έναν μαύρο σαμουράι στο Assassin’s Creed, ή για έναν μη-δυαδικό ηθοποιό σε ένα παιχνίδι PlayStation;
Δεν διεκδικώ την ουδετερότητα σε κανένα από αυτά τα θέματα. Νωρίτερα φέτος, αφού έγραψα για την εξαγορά της EA από τη Σαουδική Αραβία, έλαβα ένα email από έναν αναγνώστη που ρωτούσε αν “κάποια από αυτά τα πράγματα είναι περισσότερο κριτική άποψη παρά γεγονός/ειδησεογραφία”. Η απάντηση είναι: είναι και τα δύο. Δεν θα αναφέρω ποτέ κάτι εδώ που δεν είναι αληθινό, αλλά ούτε και θα διστάσω να εκφράσω την τεκμηριωμένη άποψή μου για όσα συμβαίνουν στον κόσμο των παιχνιδιών. Όπως είναι αναμενόμενο για έναν δημοσιογράφο της Guardian, οι αξίες μου είναι διευρυμένες, αριστερές και κάπως δύσπιστες απέναντι στην εταιρική εξουσία, και φυσικά αυτό επηρεάζει αυτά που γράφω στο Pushing Buttons. Πιστεύω ότι αυτές οι αξίες είναι ζωτικής σημασίας περιεχόμενο σε αυτές τις εποχές.
Το να παίζεις παιχνίδια είναι κάτι που πολλοί από εμάς κάνουμε για διαφυγή, και πολλοί αντιδρούν αμυντικά αν μιλάς για τη σημασία τους στην πραγματική πολιτική. Δεν παίζουμε παιχνίδια για να ξεφύγουμε από αυτά τα πράγματα; Δεν μπορούμε απλώς να επικεντρωθούμε στις εκατοντάδες φανταστικά παιχνίδια που κυκλοφορούν κάθε χρόνο, από δημιουργικά παθιασμένους προγραμματιστές και καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο; Αλλά τα παιχνίδια είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με ό,τι συμβαίνει στον πραγματικό κόσμο. Όλη η τέχνη είναι. Σαν να συμβολίζει αυτό, το φετινό Summer Game Fest – μια έκθεση επερχόμενων παιχνιδιών που πραγματοποιήθηκε στο Λος Άντζελες τον Ιούνιο – διακόπηκε από διαδηλώσεις σε ολόκληρη την πόλη του Λος Άντζελες κατά του ICE.
Έχει σημασία, ποιος έχει την εξουσία. Τα παιχνίδια νιώθουν τόσο συναρπαστικά γιατί συχνά δίνουν τόση δύναμη στους παίκτες τους, να χαράξουν τους δικούς τους δρόμους μέσα στους κόσμους τους. Ως παίκτες, αφήνουμε ένα αποτύπωμα στα παιχνίδια, και αυτά αφήνουν ένα αποτύπωμα σε εμάς. Σε έναν ιδανικό κόσμο, οι παίκτες και οι προγραμματιστές θα ήταν οι άνθρωποι που κατέχουν την εξουσία στη βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών. Αν απολαμβάνουμε τα βιντεοπαιχνίδια, αξίζει να παρακολουθούμε τους μεγαλύτερους παίκτες.
