Η νέα νουβέλα του Bryan Washington, “Palaver”, εξερευνά τις περίπλοκες σχέσεις και τις συγκρούσεις πολιτισμών, θέματα που αποτελούν κεντρικό ενδιαφέρον για τον συγγραφέα. Η λέξη “palaver” προέρχεται από την πορτογαλική “palavra”, που σημαίνει “λέξη”, αλλά με την πάροδο του χρόνου απέκτησε την έννοια μιας σύνθετης διαπραγμάτευσης, ιδιαίτερα μεταξύ πολιτισμικά διαφορετικών ομάδων.
Στο “Palaver”, ο Washington εστιάζει στην τεταμένη σχέση μεταξύ ενός Αμερικανού γιου, ο οποίος ζει στο Τόκιο εδώ και μια δεκαετία, και της μητέρας του, Τζαμαϊκανής-Αμερικανίδας, που ζει στο Τέξας. Η νουβέλα ξεκινά με την απρόσμενη άφιξη της μητέρας στην πόρτα του γιου, σηματοδοτώντας την αρχή μιας εβδομάδας και μισού που θα μοιραστούν, κινούμενοι μεταξύ των δικών τους οπτικών γωνιών. Μέσα από το φωτισμό της έντονης νέον του Τόκιο, οι δύο τους προσπαθούν να ξεπεράσουν το πικρό τους παρελθόν, γεμάτο οικογενειακές δυσλειτουργίες, και να προσεγγίσουν η μια την άλλη.
Η επικοινωνία μεταξύ μητέρας και γιου αποδεικνύεται συχνά ανέφικτη. Ο γιος, χαρακτηριζόμενος από εφηβική δυσαρέσκεια, εκφράζεται κυρίως μέσω της γλώσσας του σώματος, όπως γκρινιάγματα, μουτρώματα και ανασήκωμα των ματιών. Ενώ αυτές οι χειρονομίες σηματοδοτούν μια μεταφορική αποφυγή της σύνδεσης, ο ίδιος αποφεύγει τη μητέρα του και κυριολεκτικά. Αντί να της δείξει τις ομορφιές της νέας του πατρίδας, συνεχίζει την καθημερινότητά του, απολαμβάνοντας ποτό με την παρέα του, κάνοντας αμφίβολες γνωριμίες μέσω Grindr και διατηρώντας επιφανειακές σχέσεις με μη διαθέσιμους άνδρες.
Εν τω μεταξύ, η μητέρα, ένας περίεργος και αυτάρκης χαρακτήρας, ανακαλύπτει τον εαυτό της ως flaneuse, περιπλανώμενη στους δρόμους του Τόκιο. Οι βόλτες της την οδηγούν μέσα από διάφορες γειτονιές, καταστήματα, μπαρ και σταθμούς, όπως ο σταθμός Ōkubo. Αυτή η αυτοπεποίθηση στην πλοήγηση της πόλης συμβαδίζει με την αυξανόμενη τόλμη της να ενθαρρύνει τον γιο της να μοιραστεί περισσότερα από τη ζωή του και να αναγνωρίσει την ανθρωπιά της.
Παράλληλα με την παρούσα αφήγηση, υπάρχουν αναδρομές στην παιδική ηλικία της μητέρας στην Καραϊβική, όπου αποκαλύπτεται η σύνθετη και συγκινητική αιτία της εχθρότητας και της ομοφοβίας της, η οποία συνδέεται με τον χαρισματικό της αδελφό, Stefan. Επιπλέον, γίνονται αναφορές στη μετανάστευση της μητέρας στο Τορόντο, καθώς και μια ιστορία για τον αδελφό του γιου, Chris, ο οποίος έχει περάσει χρόνο στη φυλακή. Μέσα σε αυτά, παρεμβάλλονται φωτογραφίες που αποτυπώνουν τη ζωή στους δρόμους, τη νυχτερινή ζωή και την ιαπωνική οικιακή ζωή του Τόκιο. Αυτή η ποικιλία μπορεί να κάνει την αφήγηση να μοιάζει τόσο περιπλανώμενη όσο και οι αυθόρμητες περιπλανήσεις της μητέρας. Η δομή αντανακλά το θέμα της ανημποριάς: “η μητέρα δεν μπορούσε παρά να αναρωτιέται πόσο λίγο έλεγχο είχε στη ζωή της, και πόσο λίγο λόγο είχαν όλοι στο πού καταλήγουν”. Όπως και η μητέρα, έτσι και ο γιος πιστεύει ότι έχουν εκτροχιαστεί από συχνά σκληρούς ανέμους των περιστάσεων, και έτσι η νουβέλα δεν ακολουθεί μια ευθεία γραμμική πορεία.
Η αποφασιστική λιτότητα και η μελαγχολική διάθεση της αφήγησης – σήματα κατατεθέντα του έργου του Washington πλέον – σημαίνουν ότι, σε μεγάλο βαθμό, αυτά τα διάσπαρτα θραύσματα συνθέτουν ένα λογικό σύνολο. Η αφήγηση συγκολείται από τα θέματα της αποξένωσης, της εξορίας και των προκλήσεων της δημιουργίας και διατήρησης μιας αίσθησης σπιτιού.
Ενδεχομένως, υπάρχει κάτι άχρωμο και κοινότυπο στην τελική – και φαινομενικά αναπόφευκτη – κίνηση της νουβέλας προς την αμοιβαία κατανόηση μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών. Και καθ’ όλη τη διάρκεια, όπως και στο “Family Meal”, υπάρχει μια τάση προς ένα είδος ψευδο-διορατικής “Insta-therapy speak” στους διαλόγους που υποβαθμίζει την ελκυστική ιδιορρυθμία και την ανοιχτή φύση της χαρακτηρογράφησης αλλού. Σε κάποιο σημείο, μια ηλικιωμένη φιγούρα-μέντορας δίνει στον γιο τη βαρυσήμαντη συμβουλή ζωής ότι πρέπει να “είναι παρών για τον εαυτό του”.
Ωστόσο, οι θαυμαστές του έργου του Washington θα βρουν πολλά να απολαύσουν εδώ. Όλα τα στοιχεία του στυλ του είναι παρόντα: η “mumblecore” πεζογραφία, το ενδιαφέρον για την ασιατική κουλτούρα και ιδιαίτερα την κουζίνα, τα χαοτικά ομοφυλοφιλικά μπαρ, μια “επιλεγμένη οικογένεια” έξυπνων και παιχνιδιάρικων queer φίλων, οι ειλικρινείς παρουσιάσεις σεξ και σεξουαλικότητας, οι ανεπιθύμητοι επισκέπτες και οι απίθανες συμμαχίες, οι δύσκολες μητέρες και οι γκρινιάρηδες γιοι. Αυτό, ωστόσο, ήταν το κύριο πρόβλημα για μένα: ένιωσα ότι, στο “Palaver”, διάβαζα ένα remix των μεγαλύτερων επιτυχιών του Washington. Αναμφίβολα, ο Washington είναι ένας εξαιρετικός, στιλάτος και πολύ ταλαντούχος συγγραφέας. Αλλά λαχταρώ να εστιάσει το αιχμηρό του βλέμμα σε νέο υλικό και ερωτήματα. Στη μέση της νουβέλας, η μητέρα θυμάται τον αδελφό της να την ωθεί να φύγει από την Τζαμάικα, να “ανοίξει τα φτερά της”. “Ξέρεις πώς είναι η ζωή εδώ… πήγαινε να δεις πώς είναι αλλού”. Πραγματικά εύστοχη συμβουλή.
