Η πρόκριση σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο αποτελεί για την Ινδία ένα άπιαστο όνειρο, με τις πιθανότητες για τις διοργανώσεις του 2030 ή του 2034 να φαντάζουν ελάχιστες. Παρά το γεγονός ότι η Ινδία διαθέτει πληθυσμό 1,45 δισεκατομμυρίων κατοίκων, η εθνική ομάδα βρίσκεται μόλις στην 138η θέση της παγκόσμιας κατάταξης, έχοντας αποτύχει μάλιστα να προκριθεί στο Ασιατικό Κύπελλο του 2027.
Ο Gourav Roy, ένας Ινδός μηχανικός λογισμικού που ζει στο San Francisco, διένυσε πάνω από 9.650 χιλιόμετρα στις Ηνωμένες Πολιτείες για να παρακολουθήσει τους ημιτελικούς και τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026. Για τον ίδιο, όπως και για εκατομμύρια άλλους φιλάθλους, η απουσία της χώρας του από τη διοργάνωση παραμένει μια πικρή πραγματικότητα. «Έχω μάθει να αγαπώ χωρίς προσδοκίες. Αυτό είναι το βάρος που κουβαλάει ένας Ινδός φίλαθλος του ποδοσφαίρου», δηλώνει χαρακτηριστικά.
Σύμφωνα με τους ειδικούς, το πρόβλημα εντοπίζεται σε μια σειρά από συστημικά εμπόδια. Ο Ravi Puskur, διευθύνων σύμβουλος της FC Goa, επισημαίνει ότι η αναδιοργάνωση του συστήματος απαιτεί έναν κύκλο τουλάχιστον τεσσάρων ετών, ενώ η πορεία προς το Παγκόσμιο Κύπελλο ενδέχεται να χρειαστεί 20 έως 25 χρόνια. Η έλλειψη ενιαίου οράματος από την All India Football Federation (AIFF) και η αδυναμία εφαρμογής ενός σταθερού μοντέλου ανάπτυξης είναι οι κύριοι λόγοι της οπισθοδρόμησης.
Στην Ινδία, το ποδόσφαιρο παραμένει δημοφιλές μόνο σε συγκεκριμένες περιοχές, όπως η Δυτική Βεγγάλη, η Goa, η Κεράλα, το Μιζοράμ και το Μανιπούρ. Παρά την ίδρυση της Indian Super League (ISL) το 2014, η οποία υποστηρίχθηκε από την Reliance Industries, η έλλειψη συνεργασίας και οι δικαστικές διαμάχες σχετικά με το καταστατικό της ομοσπονδίας έχουν παρεμποδίσει την πρόοδο.
Ένα ακόμη κρίσιμο ζήτημα είναι η απουσία επαρκούς ανάπτυξης νέων ταλέντων. Ο Lalnghinglova Hmar, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της AIFF και υπουργός αθλητισμού του Μιζοράμ, τονίζει ότι οι νέοι παίκτες στην Ινδία δεν παίζουν αρκετούς ανταγωνιστικούς αγώνες σε σύγκριση με χώρες όπως η Νότια Κορέα και η Ιαπωνία. Η έλλειψη πιστοποιημένων προπονητών και η απουσία εφηβικών πρωταθλημάτων σε πολλές πολιτείες καθιστούν το έργο της ομοσπονδίας εξαιρετικά δύσκολο.
Με την Ινδία να θέτει υποψηφιότητα για τη φιλοξενία των Ολυμπιακών Αγώνων του 2036, εξετάζεται η εισαγωγή ενός «αθλητικού διαβατηρίου» για αθλητές ινδικής καταγωγής, με την ελπίδα να βελτιωθεί η απόδοση της εθνικής ομάδας. Ωστόσο, ο χρόνος πιέζει και, όπως δηλώνουν οι ειδικοί, αν η χώρα δεν συμβαδίσει με την ανάπτυξη των υπόλοιπων εθνών, θα παραμείνει στάσιμη παρά τις όποιες μικρές βελτιώσεις.
