Καθώς ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu προετοιμάζεται για τη συνάντησή του με τον Αμερικανό Πρόεδρο Donald Trump, οι αναλυτές εκτιμούν πως θα επιχειρήσει να αποτρέψει κάθε κίνηση αποκλιμάκωσης στον Κόλπο. Η εκτίμηση αυτή δεν είναι αυθαίρετη, αλλά βασίζεται σε μια ιστορική διαδρομή άνω των πέντε δεκαετιών, όπου οι ισραηλινές κυβερνήσεις εργάστηκαν συστηματικά για να υπονομεύσουν τη διπλωματική προσέγγιση μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν.
Αποχαρακτηρισμένες εκθέσεις υπηρεσιών πληροφοριών και απομνημονεύματα υψηλόβαθμων αξιωματούχων αποκαλύπτουν ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο: το Ισραήλ χρησιμοποιεί κάθε μέσο –από επιχειρήσεις κατασκοπείας και lobbying μέχρι πολιτικές πιέσεις– για να διατηρήσει την αντιπαράθεση, φοβούμενο ότι μια διπλωματική λύση θα μείωνε την επιρροή του στην αμερικανική εξωτερική πολιτική για τη Μέση Ανατολή.
Ήδη από τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ (1980–1988), το Ισραήλ προωθούσε τη λογική της παράτασης της σύρραξης, ώστε και οι δύο αντίπαλοι να παραμείνουν εξασθενημένοι. Αργότερα, το 1991, ο μεσολαβητής των Ηνωμένων Εθνών Giandomenico Picco υποστήριξε ότι ισραηλινοί αξιωματούχοι τορπίλισαν τις διαπραγματεύσεις για την απελευθέρωση Αμερικανών ομήρων στον Λίβανο, θέτοντας προσκόμματα που περιέπλεξαν τις σχέσεις Washington και Τεχεράνης.
Η στρατηγική αυτή κορυφώθηκε μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ και το Ιράν είχαν κοινούς στόχους στο Αφγανιστάν, το περιστατικό με το πλοίο Karine A το 2002 χρησιμοποιήθηκε από το Ισραήλ για να πείσει την αμερικανική ηγεσία ότι το Ιράν αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή, συμβάλλοντας έτσι στη συμπερίληψη της χώρας στον «Άξονα του Κακού».
Ακόμα και κατά την εποχή της συμφωνίας JCPOA το 2015, ο Benjamin Netanyahu εξαπέλυσε μια πρωτοφανή εκστρατεία κατά της συμφωνίας, ενώ αργότερα, η απόσυρση των ΗΠΑ από αυτήν υπό τον Donald Trump και η εκστρατεία «Μέγιστης Πίεσης» φέρουν τα σημάδια αυτής της διαχρονικής ισραηλινής επιρροής. Πιο πρόσφατα, ο Αντιπρόεδρος JD Vance κατήγγειλε ισραηλινά δίκτυα που χειραγωγούν την αμερικανική κοινή γνώμη, υπονομεύοντας τις τρέχουσες διπλωματικές προσπάθειες. Η ιστορική καταγραφή δείχνει ξεκάθαρα ότι για πολλές διαδοχικές ισραηλινές κυβερνήσεις, η σταθερότητα στη Μέση Ανατολή δεν ήταν ποτέ ο τελικός στόχος.
