Η φετινή διοργάνωση της Venice Dance Biennale επιφυλάσσει εκπλήξεις, με την πιο αξιομνημόνευτη στιγμή των πρώτων ημερών να προέρχεται από μια παράσταση όπου ο χορός ήταν σχεδόν απών. Το έργο Invisible του Ιταλού χορογράφου Andrea Salustri επικεντρώνεται στην κίνηση του φωτός, του αέρα, του νερού και των ηχητικών κυμάτων. Μαζί με την Alice Rende, ο Salustri δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που θυμίζει δυνάμεις της φύσης, χρησιμοποιώντας μικροφωνική ενίσχυση σταγόνων και καπνό που μεταμορφώνεται σε ανεμοστρόβιλο.
Ο Wayne McGregor, καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ που φέτος γιορτάζει την 20ή επέτειό του, θέτει το καίριο ερώτημα: «τι είναι χορός;». Με κεντρικό θέμα το «Time Does Not Exist», επηρεασμένο από τις θεωρίες του φυσικού Carlo Rovelli, το φεστιβάλ εξετάζει πώς το παρελθόν ενσωματώνεται στο παρόν. Αυτή η αναζήτηση αποτυπώνεται στο Fampitaha, Fampita, Fampitàna της Soa Ratsifandrihana, ένα έργο που συνδέει τη μνήμη και την καταγωγή από τη Μαδαγασκάρη μέσω της κίνησης και της μουσικής του κιθαρίστα Joël Rabesolo.
Παράλληλα, η Νοτιοαφρικανή Mamela Nyamza, τιμηθείσα με το βραβείο Silver Lion, παρουσιάζει το The Herd/Less, μια παράσταση όπου οι πολιτικοί συμβολισμοί εκφράζονται με διακριτικότητα μέσα από ρυθμικές κινήσεις σε ξυλοπόδαρα. Στον αντίποδα, ο Emanuel Gat παρουσιάζει το Five Days in the Sun, μια χορογραφία πάνω στην Πέμπτη Συμφωνία του Mahler. Αν και το έργο έχει στιγμές οπτικού δράματος, κυρίως λόγω των εξαιρετικών κοστουμιών και του φωτισμού, η αποστασιοποιημένη σχέση μεταξύ κίνησης και μουσικής προκαλεί ερωτήματα για την καλλιτεχνική στόχευση του χορογράφου.
Το φεστιβάλ, που αποτελεί μια από τις κορυφαίες καλλιτεχνικές διοργανώσεις, συνεχίζεται στη Βενετία έως την 1 Αυγούστου, υπενθυμίζοντας πως η δύναμη της κίνησης υπερβαίνει τα όρια του σώματος.
