Η φανέλα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου δεν αποτελεί πλέον μόνο σύμβολο αθλητικής υπερηφάνειας στη Λατινική Αμερική, αλλά έχει εξελιχθεί σε ένα ισχυρό «πολιτικό όπλο». Σε χώρες όπως η Κολομβία και η Βραζιλία, ηγετικές μορφές της ακροδεξιάς επιχειρούν να οικειοποιηθούν τα χρώματα του εθνικού συγκροτήματος, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις και μια διαρκή αμφισβήτηση για το ποιος έχει το δικαίωμα να εκπροσωπεί το «έθνος».

Για τον Paulo Duarte, έναν συλλέκτη ποδοσφαιρικών εμφανίσεων από τη Βραζιλία, η κίτρινη φανέλα ήταν πάντα συνώνυμη με την ιστορία, τον πολιτισμό και τους θρύλους όπως ο Pele. Ωστόσο, την τελευταία δεκαετία, βλέπει το εθνικό σύμβολο να εγκλωβίζεται σε έναν ιδεολογικό πόλεμο. Καθώς οι προεδρικές εκλογές πλησιάζουν τον Οκτώβριο, ο Flavio Bolsonaro, γιος του πρώην ηγέτη Jair Bolsonaro, δεν διστάζει να αποκαλεί δημόσια την κίτρινη φανέλα ως «τη φανέλα του Bolsonaro».

Αντίστοιχο σκηνικό εκτυλίσσεται στην Κολομβία, όπου ο εκλεγμένος πρόεδρος Abelardo de la Espriella χρησιμοποίησε την εθνική εμφάνιση κατά την προεκλογική του εκστρατεία για να προβάλει μηνύματα πατριωτισμού και ενότητας. Η κίνηση αυτή προκάλεσε την οργή της αντιπολίτευσης, με τον αριστερό υποψήφιο Ivan Cepeda να κατηγορεί τον αντίπαλό του ότι «κλέβει» ένα εθνικό σύμβολο που ανήκει σε όλους τους πολίτες, οδηγώντας μάλιστα την υπόθεση στα δικαστήρια.

Οι κοινωνιολόγοι, όπως ο Bryan Clift, επισημαίνουν ότι σε χώρες όπου το ποδόσφαιρο κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην κοινωνική ζωή, η φανέλα αποκτά μια ιδιαίτερη ισχύ, επιτρέποντας στους πολιτικούς να καρπωθούν το συλλογικό συναίσθημα. Παρά τις αντιδράσεις και τις προσπάθειες της αριστεράς να «επανακτήσει» τη φανέλα —συχνά προσθέτοντας δικά της σύμβολα ή χρώματα— η διαμάχη παραμένει ενεργή. Για πολλούς, όπως ο Johnny Andres, η χρήση της φανέλας αποτελεί πράξη αψηφισίας απέναντι σε όσους θέλουν να την απαγορεύσουν, ενώ άλλοι απλώς επιλέγουν να αποστασιοποιηθούν από τις πολιτικές σκοπιμότητες, διατηρώντας την αγάπη τους για το άθλημα ανέπαφη.