Το 1981, σε ηλικία 17 ετών, η πρώτη μου κοπέλα μου χάρισε ένα ταπεινό χαρτόδετο βιβλίο. Παρόλο που μεγάλωσα σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία, με γονείς που λάτρευαν τον Dickens, τον John le Carré, τη Muriel Spark και την Edna O’Brien, το The Catcher in the Rye του JD Salinger μου ήταν εντελώς άγνωστο. Διαβάζοντας όμως την πρώτη κιόλας πρόταση, ο κόσμος μου απέκτησε ξαφνικά χρώμα.
Η ανάγνωση του Salinger είχε πάνω μου την ίδια επίδραση που είχε το πρώτο άκουσμα των Sex Pistols. Ήταν η αίσθηση του «Pretty Vacant» μεταφρασμένη σε πεζό λόγο. Αν και το έργο κυκλοφόρησε πριν από 75 χρόνια, παραμένει το ίδιο γοητευτικό, τολμηρό και ανατρεπτικό. Η ιστορία διαδραματίζεται σε διάστημα τριών ημερών τον Δεκέμβριο του 1949. Ο αφηγητής μας, ο 17χρονος Holden Caulfield, εξιστορεί την αποβολή του από το οικοτροφείο Pencey Prep και τη φυγή του στο Manhattan, σε μια προσπάθεια να διαχειριστεί τις ανασφάλειες και τα ψέματα της εφηβείας.
Το The Catcher in the Rye μοιάζει να αμφισβητεί την ίδια την έννοια της λογοτεχνίας και της αφήγησης. Είναι ένα βιβλίο που μεταμορφώνεται ανάλογα με την ηλικία του αναγνώστη. Όπως ο Ulysses ή το The Handmaid’s Tale, έτσι και αυτό διαθέτει μια ικανότητα διαρκούς αυτο-ανανέωσης. Αν το διαβάζεις ως έφηβος, οι περιπλανήσεις του Holden στο Manhattan μοιάζουν κωμικές και επαναστατικές. Ωστόσο, καθώς μεγαλώνεις, διακρίνεις πίσω από την ειρωνεία τη βαθιά απομόνωση, το τραύμα της απώλειας του αδελφού του, Allie, και την εύθραυστη ψυχική του υγεία.
Ως έφηβος ένιωθα ότι ο Holden μιλούσε προσωπικά σε εμένα, δημιουργώντας μια αίσθηση λογοτεχνικής φιλίας. Το βιβλίο αυτό καθόρισε την πορεία μου, αφού εξαιτίας του αποφάσισα να γίνω συγγραφέας. Παρά το γεγονός ότι προέρχεται από μια διαφορετική εποχή, το έργο παραμένει βαθιά ριζωμένο στο παγκόσμιο λογοτεχνικό τοπίο, συνεχίζοντας να επηρεάζει γενιές αναγνωστών.
