Η χρήση της κάμερας στη Δυτική Σαχάρα μπορεί να αποτελέσει ποινικό αδίκημα για τους αυτόχθονες κατοίκους. Ενώ οι Σαχράουι κινηματογραφιστές και δημοσιογράφοι κινδυνεύουν με φυλάκιση όταν επιχειρούν να καταγράψουν την καθημερινότητα υπό την κατοχή του Μαρόκου, οι διεθνείς παραγωγές τυγχάνουν ειδικής μεταχείρισης. Η πρόσφατη απόφαση του Christopher Nolan να χρησιμοποιήσει την περιοχή ως φυσικό σκηνικό για την ταινία The Odyssey έχει προκαλέσει οργή, καθώς το έργο πραγματεύεται θέματα εκτοπισμού και προδοσίας, που αντικατοπτρίζουν τη σκληρή πραγματικότητα ενός λαού που παλεύει για την επιβίωσή του εδώ και 50 χρόνια.

Η Δυτική Σαχάρα, μια περιοχή με τεράστιο πλούτο σε φωσφορικά άλατα, αλιεύματα και τοπία, παραμένει υπό τον ασφυκτικό έλεγχο των κατοχικών δυνάμεων. Μετά την εισβολή του 1975, ο πληθυσμός διχάστηκε: οι μισοί ζουν σε προσφυγικούς καταυλισμούς στην Αλγερία και οι υπόλοιποι υπό καθεστώς στρατιωτικής επιτήρησης, διαχωρισμένοι από ένα τείχος μήκους 2.700 χιλιομέτρων. Ο Mohamed Sleiman Labat, Σαχράουι καλλιτέχνης που δραστηριοποιείται από το Motif Art Studio στο Samara, τονίζει πως η επιλογή του Nolan να κινηματογραφήσει στην περιοχή χωρίς τη συγκατάθεση των ντόπιων, νομιμοποιεί ουσιαστικά την κατοχή.

Οι επικριτές επισημαίνουν ότι το Μαρόκο χρησιμοποιεί τον κινηματογράφο ως εργαλείο προπαγάνδας, παρουσιάζοντας μια ειδυλλιακή εικόνα για τουρίστες, ενώ την ίδια στιγμή εξαφανίζει συστηματικά την κουλτούρα και την ταυτότητα των Σαχράουι. Για τους ανθρώπους αυτούς, κάθε πλάνο που τραβιέται από ξένους σε κατεχόμενα εδάφη χωρίς σεβασμό στα δικαιώματά τους, δεν είναι τέχνη, αλλά μια πράξη προδοσίας. Το κοινό που αναμένεται να παρακολουθήσει το The Odyssey έχει το δικαίωμα να γνωρίζει τις ηθικές προεκτάσεις πίσω από τα κινηματογραφικά σκηνικά που πλαισιώνουν την ταινία.