Μια εντυπωσιακή διαπίστωση για τις αναγνωστικές προτιμήσεις προκύπτει από τη λίστα των μπεστ σέλερ της εφημερίδας Sunday Times στη Βρετανία: εννέα από τα δέκα βιβλία μυθοπλασίας με τις μεγαλύτερες πωλήσεις αυτή την εβδομάδα έχουν έναν κοινό παρονομαστή – μια γυναίκα δολοφονείται. Τα έργα αυτά, που κυμαίνονται από ιστορικά μυθιστορήματα μέχρι αστυνομικά θρίλερ, επικεντρώνονται στον θάνατο τουλάχιστον μίας γυναίκας, με μοναδική εξαίρεση το βιβλίο The Correspondent, που αφορά την τέχνη της αλληλογραφίας.
Το φαινόμενο, το οποίο ανέδειξε στο Instagram η συγγραφέας Wendy Jones, δεν είναι καινούργιο, αλλά η συστηματική του παρουσία προβληματίζει. Από τα γοτθικά θρίλερ της Daphne du Maurier έως το Gone Girl της Gillian Flynn, η δολοφονημένη γυναίκα αποτελεί διαχρονικά ένα από τα πιο ισχυρά αφηγηματικά εργαλεία. Παρά τις ανησυχίες κριτικών ότι η συνεχής μετατροπή των γυναικών σε θύματα ίσως κανονικοποιεί τη βία, η πραγματικότητα της αγοράς είναι διαφορετική: οι γυναίκες αποτελούν την πλειοψηφία των καταναλωτών αυτού του είδους.
Η εγκληματολόγος και συγγραφέας Denise Mina υποστηρίζει ότι η τάση αυτή ανάγεται στον 18ο αιώνα στο Λονδίνο, όπου οι κατασκευασμένες ιστορίες εγκλήματος με θύματα «όμορφες και αθώες γυναίκες» πουλούσαν περισσότερα αντίτυπα. Ωστόσο, πολλοί ειδικοί θεωρούν ότι ο λόγος πίσω από αυτή την προτίμηση δεν είναι κακόβουλος. Ο Αμερικανός εγκληματολόγος Scott Bonn επισημαίνει πως οι αναγνώστριες συχνά αναζητούν σε τέτοιες ιστορίες τρόπους για να αναγνωρίζουν κινδύνους στην πραγματική ζωή.
Για τη συγγραφέα Lori Rader-Day, τα αστυνομικά μυθιστορήματα λειτουργούν ως κοινωνικά μυθιστορήματα της εποχής μας, προσφέροντας μια ασφαλή διέξοδο στο άγχος για την κατάσταση του κόσμου. Σε αντίθεση με τη ζοφερή πραγματικότητα, ένα αστυνομικό βιβλίο αποκαθιστά την τάξη μέσα σε λίγες εκατοντάδες σελίδες. Παρ’ όλα αυτά, η κριτική για τα κλισέ παραμένει, με ορισμένους να υποστηρίζουν ότι η χρήση της «όμορφης νεκρής γυναίκας» λειτουργεί ως ευκολία, αντικατοπτρίζοντας βαθύτερες προκαταλήψεις.
Η συζήτηση για τα όρια του είδους παραμένει έντονη. Όταν η συγγραφέας Bridget Lawless θέσπισε το βραβείο Staunch, που επιβραβεύει θρίλερ χωρίς βία κατά των γυναικών, συνάντησε σφοδρές αντιδράσεις. Συγγραφείς όπως η Val McDermid και η Sophie Hannah υποστήριξαν ότι η συγγραφή για τη βία δεν ισοδυναμεί με υποστήριξή της, αλλά αντίθετα αποτελεί έναν τρόπο να υποβληθεί το κακό σε ηθικό και ψυχολογικό έλεγχο.
